ตอนที่ 70 ใครโกงกัน?

ตอนที่ 70 ใครโกงกัน?

กลางดึกวันที่ 11 พฤษภาคม ใต้ดินลึกของเทียนหนานเกิดแผ่นดินไหว พวกปรมาจารย์รุดเข้าไปควบคุมสถานการณ์!

คืนวันนั้นฟางผิงสัมผัสถึงความผิดปกติไม่ได้แต่อย่างใด

จวบจนสว่างเช้าไปโรงเรียน ค่อยรู้ข่าวนี้จากวงสนทนาของเพื่อนนักเรียน

เพราะปรมาจารย์แจ้งเตือนล่วงหน้า ทุกคนจึงอพยพออกไปทันเวลา คนธรรมดาไม่มีใครเป็นอะไรมาก มีแค่คนบางส่วนที่ทำใจทิ้งบ้านไม่ได้ ทำให้ถูกผลกระทบไปบ้าง และแม้ผู้บาดเจ็บเสียชีวิตจะมีไม่มาก แต่ทรัพย์สินกลับเสียหายอย่างมหาศาล

—

เรื่องนี้ฟางผิงไม่ได้สนใจนัก แต่ยังคงรับรู้ได้อย่างเลือนรางว่า บรรยากาศแต่ละที่เริ่มตึงเครียดขึ้นมาไม่น้อย

หยางเฉิงที่ไม่ได้มีผู้ฝึกยุทธ์มากมาย ตอนนี้ฟางผิงกลับพบเห็นผู้ฝึกยุทธ์แปลกหน้าปรากฏตัวอยู่บ่อยครั้ง นี่ไม่ใช่สถานการณ์ปกติอีกแล้ว

จนกระทั่งผู้ว่าจางนำทีมกลับถึงหยางเฉิง บรรยากาศตึงเครียดจึงค่อยผ่อนคลายลง

—

วันที่ 17 พฤษภาคม ฟางผิงค่อยมีโอกาสพูดคุยกับหวังจินหยางอีกครั้ง

หวังจินหยางเป็นฝ่ายโทรศัพท์หาเขา ก่อนหน้านี้เขาติดต่อเหล่าหวังไม่ได้เลย ตั้งแต่นั้นมาเขาเลยส่งข้อความให้เหล่าหวังแทน

น้ำเสียงที่โผล่ออกมาจากปลายสายของหวังจินหยางแฝงความเหนื่อยล้าอยู่บ้าง

หวังจินหยางอธิบายให้ฟังคร่าวๆ “หลายวันนี้ทำภารกิจอยู่ข้างนอกตลอด ไม่สะดวกพกมือถือ…”

พูดถึงเหตุผลที่ไม่ได้รับโทรศัพท์แล้ว หวังจินหยางค่อยเอ่ยว่า “นายส่งข้อความมาบอกว่าอยากจะฝึกเคล็ดวิชาต่อสู้?”

กวนหูหยวน

ฟางผิงปลีกตัวหลบจากฟางหยวนที่กำลังแต่งห้องอย่างเบิกบานใจ เลี่ยงมาอยู่ที่ข้างหน้าต่าง “อืม พี่หวังพูดมาตลอดว่าการต่อสู้นั้นเป็นเรื่องหลัก ดังนั้นผมเลยอยากฝึกวิธีต่อสู้ แต่ไม่มีคนช่วยชี้แนะ…”

หวังจินหยางขมวดคิ้ว “เคล็ดวิชาต่อสู้ต้องฝึกอยู่แล้ว! แต่เรื่องที่สำคัญที่สุดของนายคือการสั่งสมปราณ หล่อเลี้ยงร่างกายและกระดูกเป็นหลัก ฉันไม่แนะนำให้นายฝึกการต่อสู้ในตอนนี้ มันจะทำให้การทะลวงด่านเป็นผู้ฝึกยุทธ์ช้าไปอีก รอกลายเป็นผู้ฝึกยุทธ์ เข้ามหาวิทยาลัยศิลปะการต่อสู้แล้ว ค่อยฝึกเคล็ดวิชาต่อสู้ก็ไม่สาย…”

ฟางผิงได้ฟังคำพูดนี้ เดาออกทันทีว่าเขาน่าจะไม่รู้ผลตรวจร่างกายของตัวเอง

ครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนฟางผิงจะตอบปลายสายว่า “พี่หวัง ตอนที่ตรวจร่างกาย ผมตรวจปราณได้หนึ่งร้อยสี่สิบเก้าแคล สองวันก่อน ผมเพิ่งหลอมกระดูกขั้นต้นไป ขีดจำกัดปราณเกินหนึ่งร้อยห้าสิบแคลแล้ว ผมยังไม่คิดจะทะลวงด่านเป็นผู้ฝึกยุทธ์ ตอนนี้ปราณเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ แต่ไปเลี้ยงกระดูกได้ช้าลง ผมเลยอยากจะลองฝึกการต่อสู้สักหน่อย…”

“อะไรนะ?”

หวังจินหยางที่พูดด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งมาตลอด ตอนนี้ตกใจขึ้นมาจริงๆ

ตอนแรกหวังจินหยางหงุดหงิดอยู่บ้าง ช่วงนี้เขามีเรื่องมากมาย จนถึงวันนี้จางชิงหนานยังคงไม่กลับมา เขานั้นกังวลใจอย่างมาก

ประธานติดอยู่ในถ้ำใต้ดิน ตอนนี้แม้เขาจะไม่ได้รับช่วงต่อเป็นประธานสมาคมผู้ฝึกยุทธ์ แต่ต้องรับหน้าที่ชั่วคราว รับผิดชอบเรื่องต่างๆ แทนประธานเช่นกัน

อันที่จริงเขาเห็นข้อความของฟางผิงนานแล้ว

แต่เทียบกับเรื่องอื่น นี่ถือว่าเป็นเรื่องเล็กน้อย ทั้งหมอนี่ยังคิดทะเยอทะยานเกินตัว ตอนนี้คิดจะฝึกเคล็ดวิชาต่อสู้ซะแล้ว

ดังนั้นพอมาถึงวันนี้ เขาสะสางภาระงานพอสมควรแล้ว จึงโทรกลับหาฟางผิง

หวังจินหยางตั้งใจอธิบายอย่างใจเย็นก็เพื่ออยากล้มเลิกความคิดของฟางผิง

แต่พอได้ยินว่า เขาหลอมกระดูกขั้นต้นแล้ว หวังจินหยางตะลึงไปทันที ก่อนจะเอ่ยอย่างไม่อยากเชื่ออยู่บ้าง “นายบอกว่านายหลอมกระดูกขั้นต้นแล้ว?”

ช่วงที่หวังจินหยางเจอฟางผิงครั้งสุดท้ายมันเมื่อไหร่กัน!

เขาเจอฟางผิงครั้งแรกต้นเดือนเมษาที่สถานีรถไฟ ปราณของฟางผิงยังไม่ถึงหนึ่งร้อยยี่สิบแคล แม้ต่อมาจะกินยาบำรุง ก็ขึ้นมาแค่ประมาณหนึ่งร้อยยี่สิบแคล จนถึงตอนนี้น่าจะผ่านไปเดือนกว่าเท่านั้น

แค่เดือนกว่า ฟางผิงกลับบอกว่า เขาทะลวงขีดจำกัดปราณแล้ว หลอมกระดูกขั้นต้นเสร็จสิ้น ทั้งเตรียมจะฝึกเคล็ดวิชาต่อสู้…

หวังจินหยางยอมรับว่าเขาพบคนมามากมาย!

แน่นอนว่า ต้องเคยเจอคนที่มีพรสวรรค์มาก่อน เขาก็เป็นหนึ่งในนั้น

ตอนที่เพิ่งเข้ามหาวิทยาลัย เขามีปราณประมาณหนึ่งร้อยยี่สิบแคล พอๆ กับตอนที่ฟางผิงกินยาบำรุงเข้าไป

ปราณหนึ่งร้อยยี่สิบแคลถึงหนึ่งร้อยห้าสิบแคล แม้หวังจินหยางจะมีทั้งทรัพยากรและโอกาส ยังต้องใช้เวลาถึงสามเดือน!

แต่ความเร็วแบบนี้กลับทำให้คนจำนวนมากตกตะลึง ออกปากชมไม่หยุดแล้ว

เขาทะลวงด่านขั้นหนึ่ง ใช้เวลาไปพักใหญ่เหมือนกัน จนใกล้จะจบเทอมแรกตอนปีหนึ่ง หวังจินหยางค่อยทะลวงเป็นผู้ฝึกยุทธ์ขั้นสองได้

ช่วงเวลาที่ก้าวกระโดดอย่างรวดเร็วจะเป็นหลังจากเข้าสู้ขั้นหนึ่งแล้วมากกว่า ขั้นหนึ่งทะลวงขั้นสอง ขั้นสองทะลวงขั้นสาม หวังจินหยางได้สร้างประวัติศาสตร์ใช้เวลาทะลวงด่านสั้นที่สุดให้กับมหาวิทยาลัยศิลปะการต่อสู้หนานเจียง

การสั่งสมปราณของคนทั่วไป อันที่จริงมีข้อจำกัดเรื่องเวลา

จะรีบไม่ได้ เร็วไม่ได้ ไม่เหมือนกับการหลอมกระดูก

การหลอมกระดูก ขอแค่คุณมีทรัพยากรที่เพียงพอ ปราณแข็งแกร่ง การหลอมกระดูกก็จะเร็วตาม

แต่การเพิ่มของปราณ เพราะข้อจำกัดด้านร่างกาย ถึงจะมีทรัพยากรที่เพียงพอ ยังคงจะเพิ่มได้อย่างช้าๆ อยู่ดี เพื่อไม่ให้ร่างกายได้รับอันตราย

ตอนนี้ฟางผิงบอกเขาว่า สั่งสมปราณถึงขีดจำกัดแล้ว…

ฟางผิงสัมผัสได้ถึงความตกใจในน้ำเสียงเขา ลำพองตัวขึ้นมาอยู่บ้าง ละล่ำละลักเอ่ยว่า “เพิ่งสำเร็จเหมือนกัน โชคดีที่มีพี่หวัง เพราะพี่ส่งเคล็ดวิชาให้ผม ยังมียาบำรุงครั้งก่อน…”

หวังจินหยางตัดบท “เรื่องพวกนี้ไม่ต้องพูดหรอก เอาเป็นว่านายหลอมกระดูกขั้นต้นและทะลุขีดจำกัดของปราณแล้ว?”

“อืม”

“ปราณแตะถึงหนึ่งร้อยห้าสิบแคล หลอมกระดูกเสร็จสิ้น ตอนนี้นายสามารถหาโอกาสทะลวงด่านเป็นผู้ฝึกยุทธ์ได้แล้ว แน่นอน ครั้งแรกต้องเกิดการเปลี่ยนแปลงมากมาย อันตรายไม่น้อย หากนายจะรอให้เข้ามหาวิทยาลัยก่อนค่อยทะลวงด่านก็ได้ แต่ถ้าอยากเป็นผู้ฝึกยุทธ์ตอนนี้ ไม่ใช่ว่าไร้ทางเสียทีเดียว คนอย่างพวกเรานั้นมีความเสี่ยงอยู่แล้ว แต่ไม่ได้มากมายขนาดนั้น นายใจกล้าไม่กลัวตายอยู่แล้วนี่ จะทะลวงด่านด้วยตัวเอง…”

ฟางผิงใบหน้าดำคล้ำ นี่นายหมายความว่ายังไง?

อะไรคือบอกว่าฉันใจกล้าไม่กลัวตาย?