ตอนที่ 73.1 หงส์เข้าฝูงหงส์ (1)

ตอนที่ 73 หงส์เข้าฝูงหงส์ (1)

กวนหูหยวน

ตอนที่ฟางผิงมาถึงกวนหูหยวนก็เห็นฟางหยวนอยู่ที่หน้าประตูทางเข้าพอดี

นึกถึงเมื่อครู่ที่ถูกพวกอู๋จื้อหาวเล่ากันสนุกปาก ชั่วพริบตานั้นจึงตะโกนอย่างโมโห “ฟางหยวน!”

ฟางหยวนรีบหันมา ก่อนจะเผยสีหน้าตื่นเต้น เอ่ยเสียงเบากับเพื่อนนักเรียนที่มาด้วยกัน “พี่ฉันมาแล้ว กลับก่อนล่ะ”

“พี่ชายเธอดูเท่จริงๆ…”

ฟางผิงกำลังโมโหน้องสาว ในสายตานักเรียนหญิงกลับดูเกรงขามซะงั้น แม้จะตื่นเต้น แต่ยังคงเผยสีหน้านับถือออกมา

เธอมองฟางผิงอย่างอาลัยวรณ์อยู่บ้าง ตระหนักได้ว่าฟางหยวนเคยบอกว่าพี่ชายค่อนข้างดุ สาวน้อยแอบชายตามองฟางผิงอีกครั้ง ก่อนจะรีบวิ่งหนีไปทันที

ตอนจากไปยังไม่ลืมเรื่องสำคัญ “ฟางหยวน อย่าลืมล่ะ…”

“รู้แล้วๆ!”

ฟางหยวนรีบตัดบท โบกมือให้เพื่อนสาว

รอจนเพื่อนวิ่งไปไกลแล้ว ฟางหยวนค่อยฉีกยิ้มออกมา โบกมือไปทางฟางผิง “พี่เลิกเรียนแล้วเหรอ?”

ฟางผิงสาวเท้าเข้ามา เหลือบมองเด็กผู้หญิงที่ห่างออกไป ก่อนเผยหน้าดำคล้ำ “เธอทำเรื่องงามหน้าอะไรอีกแล้ว?”

“ยังไม่เลิกขายลายเซ็น?”

“ไม่ใช่นะ!”

ฟางหยวนรีบส่ายหัว ปฏิเสธอย่างหนักแน่น “นายไม่อนุญาตให้ฉันขาย ฉันจะกล้าขายได้ยังไง”

“จริงเหรอ?”

ฟางผิงไม่เชื่ออยู่บ้าง เมื่อครู่เห็นได้ชัดว่าเด็กคนนี้ดูมีลับลมคมในกับเพื่อนของเธอ

ตอนนี้ปราณของฟางผิงสูงถึงหนึ่งร้อยเจ็ดสิบแคลแล้ว จิตใจยิ่งเพิ่มถึงสองร้อยเฮิรตซ์ หูตาฉับไว เรื่องที่เด็กทั้งสองกระซิบกระซาบกัน เขาได้ยินอย่างชัดเจน

“จริงสิ!”

ฟางหยวนรีบชูมือขึ้นมาสามนิ้ว ครุ่นคิดเล็กน้อย ก่อนจะชูนิ้วก้อยขึ้นมาแทน “ฉันสาบานเลย!”

“เชื่อเธอก็บ้าแล้ว ถ้าไม่ร้อนตัว เห็นฉันจะเรียกว่าพี่ได้ยังไง?”

“พี่ อย่าใส่ร้ายคนอื่นสิ!” ฟางหยวนทำหน้าน้อยใจ “นายจะเอาใจยากเกินไปแล้ว พอฉันไม่เรียกพี่ เดี๋ยวนายมาบอกว่าฉันไม่รู้จักความเหมาะสมอีก เรียกพี่แล้ว ยังจะมาว่าฉันร้อนตัว…”

แก้ต่างอย่างน้อยใจแล้ว เด็กสาวรีบคืนท่าทีเป็นปกติ ก่อนเปลี่ยนประเด็น “พี่ โรงเรียนพวกนายปิดเทอมกันแล้วใช่ไหม?”

“ปิดแล้ว…”

“ดีล่ะ! พรุ่งนี้เราไปเที่ยวด้วยกันดีไหม? พรุ่งนี้เป็นวัน…”

“ไว้ค่อยว่ากัน!”

ฟางผิงมักรู้สึกว่าเด็กคนนี้มีจุดประสงค์อะไรแอบแฝง เขามองเธออย่างสงสัยไปหลายที แต่ไม่ได้ซักไซ้ต่อ

พวกเขาเดินเข้าไปในย่านกวนหูหยวนด้วยกัน ฟางผิงเอ่ยว่า “พวกเธอใกล้จะปิดเทอมฤดูร้อนเหมือนกัน?”

“ใช่ ปลายเดือนมิถุนายนก็ปิดแล้ว”

“ช่วงนี้ตั้งใจเรียนหนังสือดีๆ อย่าเอาแต่คิดเรื่องไร้สาระ รอฉันสอบเสร็จแล้ว จะเริ่มสอนจวงกงให้เธอ”

“จวงกง?”

ฟางหยวนตื่นเต้นขึ้นมาทันที “ฉันฝึกได้เหรอ?”

ฟางผิงพยักหน้า “ได้สิ จวงกงเป็นเคล็ดวิชาที่ไม่ต้องออกแรงอะไรมาก ร่างกายไม่ต้องรับภาระหนัก ขอแค่มีปราณเพียงพอ คงไม่เกิดปัญหาอะไร”

เรื่องนี้เขาเคยถามหวังจินหยางและถานเจิ้นผิงแล้ว ทั้งสองคนต่างบอกว่าไม่มีปัญหา

ฝึกวิชาตอนอายุน้อยอาจจะไม่ใช่เรื่องดีเสมอไป จะทำให้ร่างกายบาดเจ็บได้ง่าย