ตอนที่ 1590 เดือดดาล

ตอนที่ 1590 เดือดดาล ผู้คนต่างก็พากันลนลาน ความสิ้นหวังแพร่ออกไปอย่างรวดเร็ว พวกเขาไม่คิดเลยว่าจะเกิดเรื่องที่แย่ที่สุดแบบนี้ขึ้นมา! สิ่งที่พวกเขาคาดหวังเอาไว้ดูเหมือนว่าจะสูงเกินเอื้อม ไม่มีใครคิดว่า โดอันจะไม่ปล่อยเผ่าโลกมนุษย์ไป “งั้นเผ่าโลกมนุษย์ต้องล่มสลายแล้วใช่ไหม ?” “ไม่ ฉันยังไม่อยากตาย !” “ทำไมถึงเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นได้ !” “ท่านโดอันบ้าไปแล้ว !” “เขาไม่รู้รึไงว่าเผ่าเทลคอสต้องแบกรับแรงกดดันมากแค่ไหนกับ การทำลายเผ่าโลกมนุษย์?” เมื่อความตายย่ำกรายเข้ามา ทุกคนจึงพากันกดดันอย่างมาก หลายคนไม่พอใจโดอัน แต่ไม่ว่าจะไม่พอใจมากแค่ไหนพวกเขาก็ ไม่กล้าแสดงมันออกมา ในความเห็นของพวกเขา โดอันนั้นบ้าไปแล้วเพราะราคาของการ ทำลายเผ่ามนุษย์นั้นสูงมาก แต่โดอันกลับไม่สนใจใครหน้าไหน เพื่อแลกกับชีวิตลูกสาวเพียงชีวิตเดียว! “ฉันไม่ยอม !” เหล่าผู้อาวุโสรับรู้ได้ถึงความสิ้นหวัง พวกเขาพยายามกันอย่างหนัก มันไม่ง่ายเลยที่จะมีอัจฉริยะกำเนิด ขึ้นมา อัจฉริยะที่ทำให้เผ่ามนุษย์มีความหวังที่จะฟื้นฟูอารยธรรม แต่ ตอนนี้พวกเขากลับต้องเผชิญหน้ากับความโกรธแค้นของตัวตนที่ แข็งแกร่งที่สุดในจักรวาลของพวกเขา พวกเขาคาดหวังในตัวฮั่วเยี่ยน พวกเขาหวังว่าฮั่วเยี่ยนจะเปลี่ยนสถานะ ของเผ่าในอนาคตได้ แต่ฮั่วเยี่ยนกลับไม่ทำตามที่พวกเขาหวังเอาไว้ ทว่าฮั่วเยี่ยนกลับนำหายนะมาสู่เผ่าโลกมนุษย์ ความพยายามและภาพลวงตาทั้งหมดกำลังจะสูญสลายไป บางคนโกรธ บางคนไม่พอใจ บางคนปวดใจ บางคนหวาดกลัว บาง คนสิ้นหวังแต่ส่วนมากแล้วต่างก็โทษว่านี่คือความผิดของฮั่วเยี่ยน หากไม่ใช่เพราะฮั่วเยี่ยน เผ่าโลกมนุษย์คงไม่ต้องตกอยู่ในอันตราย เช่นนี้ ! พวกเขาก่นด่าและโทษฮั่วเยี่ยน บางคนถึงกับเกลียดฮั่วเยี่ยนด้วยซ้ำ จนพวกเขาลืมไปว่าฮั่วเยี่ยนอายุแค่ 17 ปีเท่านั้น มันคงหวังสูงเกินไปที่เด็กวัย 17 ปีจะใช้เหตุผลได้เหมือนกับผู้ใหญ่บางทีพวกเขาอาจจะรู้เรื่องนี้อยู่แล้ว แต่การเผชิญหน้ากับความตายและการสูญสิ้นของเผ่าโลกมนุษย์แล้ว พวกเขาจะรักษาความเยือกเย็นของตัวเองไว้ได้ยังไง ?ทุกคนต่างก็สิ้นหวัง !ทุกคนต่างก็ลนลานและอึดอัดใจไม่นานหลังจากนั้นพวกเขาก็ได้เดินทางออกมาจากซากวิหาร เหล่าผู้อาวุโสเริ่มหาทางส่งคนออกไปนอกดาวเคราะห์แคระ เพื่อรักษาเผ่าเอาไว้ แม้ว่าวิธีนี้จะยากอย่างมากแต่เพื่อไม่ให้มนุษย์ต้องสูญสิ้นเผ่าพันธุ์ ไม่ว่าจะราคาเท่าไหร่พวกเขาก็พร้อมที่จะแลกมันคงเป็นเรื่องยากที่จะส่งมนุษย์ทั้งหมดออกไปจากที่นี่แต่หากส่งออกไปไม่กี่คนก็ยังพอทำได้ฮั่วเยี่ยนราวกับวิญญาณหลุดออกจากร่าง เขายืนอยู่ที่หน้าประตูวิหารมองดูผู้คนเดินออกไป แต่ไม่มีใครพูดอะไรกับเขา ทุกคนต่างก็ไม่สนใจเขาท่าทีและสายตาของพวกนี้ดูโกรธแค้นเขาซึ่งทำให้เขาหดหู่ขึ้นไปอีกฮั่วเยี่ยนเงยหน้าขึ้นด้วยสายตาว่างเปล่าราวกับวิญญาณหลุดออกจากร่างไปอาจารย์ถังเดินเข้ามาและพูดขึ้น “ไม่ต้องโทษตัวเองหรอก เรื่องนี้นายไม่ผิด หากจะผิดคงโทษที่เผ่ามนุษย์เรานั้นโชคร้าย บางทีนี่อาจจะเป็นชะตากรรมของเราที่ถูกกำหนดมาแล้ว ”ฮั่วเยี่ยนที่ภายนอกดูแข็งแกร่งกลับตาแดงก่ำและร้องไห้ออกมา “ผมขอโทษ อาจารย์ ผมขอโทษ …”หากจะบอกว่าไม่ได้โกรธแค้นฮั่วเยี่ยนเลย ก็คงจะเป็นไปไม่ได้ แต่เมื่อเห็นสภาพของฮั่วเยี่ยนที่น้ำตาไหลออกมานั้น อาจารย์ถังก็ไม่อาจจะโกรธแค้นเขาได้ เขาได้แต่ถอนหายใจและพูดขึ้น “อันที่จริงแล้วเป็นพวกเรา คนเฒ่าคนแก่ต่างหากที่ล้มเหลวไม่อาจจะฟื้นฟูเผ่าพันธุ์ของเราได้ เราไม่อาจจะทำให้นายมีฐานะเท่าเทียมกับเผ่าพันธุ์อื่น ๆ ได้ เราไม่อาจจะสนับสนุนนายได้มากพอ เมื่อเราทำไม่ได้ ก็โยนความรับผิดชอบเรื่องนี้ให้กับนาย…” อาจารย์พูดขึ้นมา “แล้วเรามีสิทธ์ิอะไรไปโทษนายได้ ?”เขาหันไปตบไหล่ฮั่วเยี่ยนแล้วพูดขึ้นมา “บางทีเราอาจจะต้องภาวนาไม่แน่ว่าโกโก้เหวยอาจจะผ่านการทดสอบมาได้ มันมีโอกาสเพียง