ตอนที่ 1589 วิกฤตของมนุษย์

ตอนที่ 1589 วิกฤตของมนุษย์ ทั้งกาแล็คซี่เมฆทมิฬรวมถึงกาแล็คซี่ใกล้เคียงต่างก็พากันสั่นไหว ด้วยความกลัว พวกเขารับรู้ได้ถึงพลังอันน่ากลัวที่เพียงพอจะทำลาย กาแล็คซี่ของพวกเขาได้อย่างง่ายดาย ! “นักรบคอสมิค ต้องเป็นนักรบคอสมิคแน่ ๆ !” ทั้งกาแล็คซี่เมฆทมิฬ ตกอยู่ในความวุ่นวายทันที สำหรับสิ่งมีชีวิตในกาแล็คซี่เมฆทมิฬแล้ว นักรบคอสมิคนั้นคือตัวตน ในตำนาน พวกเขาเคยเห็นภาพของนักรบคอสมิคในเครือข่ายมาแล้ว นักรบคอสมิคไม่ค่อยมายังที่ห่างไกลเช่นนี้ เป็นธรรมดาที่คนใน กาแล็คซี่เมฆทมิฬจะไม่เคยพบเห็นนักรบคอสมิค พวกนักเดินทางที่อยู่ในกาแล็คซี่เมฆทมิฬรวมถึงผู้ที่แข็งแกร่งใน กาแล็คซี่เมฆทมิฬต่างก็พากันมุ่งหน้าไปยังดาวเคราะห์แคระกันทันที พวกเขาไม่รู้ว่าทำไมนักรบคอสมิคถึงได้แผ่พลังออกมาเช่นนี้ แต่ถึง กระนั้นพวกเขาก็ยังอยากจะไปเคารพอีกฝ่ายอยู่ดี หากพวกเขาได้เห็น นักรบคอสมิคกับตาตัวเอง พวกเขาคงตายตาหลับ …. “ผมไม่ได้โกหก !” ฮั่วเยี่ยนกัดฟันแน่น แม้เขาจะรู้ว่าเรื่องนี้ดูไม่น่าจะ เป็นความจริงแต่ก็ยังยืนยันออกมาอย่างหนักแน่น เพราะความเชื่อใน เรื่องนี้จะนำพาความหวังสู่มนุษย์ “ผมได้บอกโกโก้เหวยในเรื่องนี้ แล้ว ถึงมันจะยืนยันไม่ได้รึอาจจะเป็นเรื่องแต่งขึ้นมาแต่ผมก็ไม่ได้ โกหกเธอ” ผู้คนในดาวเคราะห์แคระต่างก็พากันหวาดกลัวขึ้นมาเพราะคลื่นพลัง แค่เพียงเล็กน้อยนี้ก็เกินกว่าที่ดาวเคราะห์แคระจะรับไหวแล้ว ดาว เคราะห์อาจจะพังทลายลงตอนไหนก็ได้ แค่คลื่นพลังเล็กน้อยนี้ก็ทำ ให้ลาวาที่อยู่ใต้พื้นดินปะทุขึ้นมา พวกคนที่โชคร้ายนั้นถูกลาวากลืน กินไป แต่ไม่มีใครสนใจพวกนั้น ทุกคนต่างก็คิดจะหนีออกจากที่นี่ โดอันมองไปที่ฮั่วเยี่ยนด้วยท่าทีเย็นชา เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายยังยืนกรานด้วยความมั่นใจ ไม่กี่วินาทีต่อมา โดอันก็ได้ดึงพลังกลับมาและพูดขึ้น“ถึงแกจะไม่ได้โกหกแต่ก็ไม่ได้หมายความว่าแกจะไม่ผิด ฉันมีเหตุผลที่จะสงสัยว่าโกโก้เหวยโดนแกหลอกจนเชื่อแกหัวปักหัวปำ”ดาวเคราะห์แคระสงบลงทันทีแต่คนที่ตายไปเพราะลาวาไม่อาจจะฟื้นคืนกลับมาได้ โดอันไม่ได้สนใจเลยแม้แต่น้อย แม้แต่คนของดาวเคราะห์ของตัวเองเขาก็สนใจแค่ไม่กี่คน ดังนั้นชีวิตของเผ่าพันธุ์ที่ตกต่ำเช่นนี้ก็ไม่ต่างอะไรจากมดปลวก นอกจากญาติพวกนั้นที่ต้องเศร้าแล้ว มันก็ไม่ได้ส่งผลอย่างอื่นเลยเหล่าผู้อาวุโสของมนุษย์รู้อยู่แล้วว่าจะต้องเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น พวกเขาจึงคิดหาวิธีรับมือมา แต่เมื่อเจอสถานการณ์จริงที่โหดร้ายเช่นนี้พวกเขาก็พบว่าแผนการที่พวกเขาคิดขึ้นมานั้นต่างก็ไร้ค่า เพราะต่อหน้าโดอันแล้ว พวกเขาไม่ต่างอะไรจากมด ไม่มีใครฟังเสียงรึคำพูดของมด หากมดรังควานผู้คน งั้นผลลัพธ์เดียวที่รออยู่ก็คงเป็นการถูกกระทืบจนตายพวกเขาไม่มีสิทธ์ิคิดว่าตัวเองเท่าเทียมกับโดอัน !กล่าวได้ว่าชะตากรรมของเผ่าพันธุ์มนุษย์นั้นขึ้นอยู่กับความคิดของโดอันทั้งหมดทุกคนรู้สึกไร้พลังและเศร้าใจแต่พวกเขาก็ไม่ได้เกลียดโดอัน เพราะนี่คือกฎของจักรวาล ผู้ที่อ่อนแอนั้นย่อมเป็นเหยื่อของผู้ที่แข็งแกร่งกว่า !“ท่านโดอัน หากท่านต้องการจะฆ่าผมก็ลงมือซะ ” ฮั่วเยี่ยนไม่ต้องการดึงเผ่ามนุษย์เข้ามาเกี่ยวข้อง เขายอมสละชีวิตของตัวเองเพื่อแลกกับการที่เผ่ายังคงอยู่รอด “ไม่ว่าผมจะพูดยังไง ท่านก็ไม่เชื่อ ท่านคิดว่าผมเป็นคนโกหกก็ได้ แม้ว่าผมจะอธิบายไปมากกว่านี้แต่มันคงไร้ความหมาย ท่านฆ่าผมเลยจะดีกว่า ”โดอันไม่เคยพูดอะไรมากกับเผ่าพันธุ์ที่ตกต่ำเช่นนี้ ในสายตาของเขา