ตอนที่ 1598 ก้าวสู่สวรรค์

ตอนที่ 1598 ก้าวสู่สวรรค์ ทุกคนต่างก็รู้ว่าจางหยูนั้นแข็งแกร่งแต่ไม่อาจจะรู้ระดับของจางหยู ได้ เพราะจางหยูนั้นดูธรรมดา เขาไม่ต่างจากชายหนุ่มทั่วไป แต่ฝาน กู่ หงจวินและคนอื่น ๆ นั้นต่างออกไป พวกนี้ดูสูงส่งราวกับมาจาก อีกโลก ไม่มีใครกล้ามองพวกนี้โดยตรง ไม่มีใครสงสัยในความแข็งแกร่งของฝานกู่และคนอื่น ๆ โดยเฉพาะ ฝานกู่ เขาแกร่งเหนือกว่าวิถีของจักรวาลซวนหวงด้วยซ้ำ ! ความแข็งแกร่งแบบนี้เพียงพอที่จะทำให้วิญญาณสั่นไหวได้นี่ราวกับ เทพที่พวกเขาต้องเคารพ แต่เทพในตอนนี้กลับดูถ่อมตัวกับจางหยู อย่างมาก พวกนั้นทำความเคารพจางหยูและเรียกเขาว่าเจ้าสำนัก ฉากนี้ทำให้ทุกคนแปลกใจอย่างมาก “เขา…เขาคือใครกันแน่ ?” ทุกคนพากันมองไปที่จางหยู ชายหนุ่มที่ดู ไม่ต่างจากคนทั่วไปนี้มีตัวตนแบบไหนที่ทำให้เหล่าเทพเรียกเขาว่า เจ้าสำนัก ? ต่อหน้าการทำความเคารพจากคนโลกบรรพกาล จางหยูก็เหมือนจะ ชินกับมันแล้ว เขาพยักหน้าตอบรับอย่างใจเย็น “พวกนี้คือคนของ โลกในอนาคต อารยธรรมจีน พวกเขาอยากจะพบกับพวกเจ้า ข้าจึง ต้องรบกวนพวกเจ้าให้มาที่นี่ ” “รบกวนงั้นรึ ?” ฝานกู่ส่ายหน้า “ไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไรเลย” จางหยูยิ้มออกมาและมองไปที่ชนเผ่าจีนก่อนที่จะมองไปที่ฮั่วเยี่ยน “เด็กน้อย เจ้าอยากเห็นเทพของชาวจีนไม่ใช่รึ ? ตอนนี้เจ้าก็ได้เห็น แล้ว เจ้าผิดหวังรึไม่ ?” ฮั่วเยี่ยนค่อย ๆ ได้สติกลับมาและกลืนน้ำลาย “ผู้เยาว์….ผู้เยาว์ได้สิ่งที่ ต้องการแล้ว ถึงตายไปผมก็ไม่รู้สึกเสียดาย” คนจีนที่เหลือพากันตื่นเต้นอย่างมาก ตอนนี้เองที่พวกเขารู้สึกว่า อารยธรรมจีนนั้นแข็งแกร่ง ดูจากสีหน้าของนักรบมิติและผู้สร้าง แล้ว พวกเขาจะไม่ภูมิใจได้ยังไง ? สำหรับอารยธรรมจีนในอดีตแล้ว หากมีนักรบคอสมิคคนหนึ่งถือว่า เป็นเรื่องที่น่าเชิดชูแล้ว แต่ตอนนี้ไม่ต้องพูดถึงนักรบคอสมิคเลย แม้แต่นักรบมิติรึผู้สร้างก็ไม่กล้าที่จะดูถูกอารยธรรมจีน ! เมื่ออยู่ต่อหน้าเทพ พวกอารยธรรมระดับ 7, 8 หรือแม้แต่ 9 ก็แทบไม่ มีค่าอะไรเลย ทุกอย่างรอบตัวตกอยู่ในความเงียบงัน ไม่มีใครกล้าพูดอะไรออกไป ผู้คนหลายล้านคนและนักรบมิตินับไม่ถ้วนต่างก็จับจ้องไปที่จางหยู, ฝานกู่, หงจวินและคนอื่น ๆ ด้วยความเคารพ พวกเขาต่างก็ก้มหน้า ในสายตาของคนเหล่านี้แล้วพวกเขาไม่ต่างอะไรจากมดเลย นี่ไม่ ต้องนับนักรบมิติทั่วไปเลย ฝานกู่มองไปยังเหล่าคนจีนพร้อมคิ้วที่ขมวด “พวกเขาคือคนของโลกบรรพกาลในอนาคตรึ ?”ลั่วโหวดูไม่พอใจ “อ่อนแอเหลือเกิน ! อ่อนแอจนทำให้เราเสียหน้า!”หงจวิน พยักหน้า “อ่อนแอจริง !”คนอื่น ๆ เองก็พูดขึ้นมาเช่นกัน พวกคนจีนได้ยินแบบนั้นก็ได้แต่รู้สึกละอายใจ พวกเขารู้สึกละอายใจที่ทำให้อารยธรรมจีนต้องอับอาย“เพราะพวกเขาขาดแคลนทรัพยากรจึงไม่อาจจะได้รับพลังที่ควรได้”จางหยูออกตัวแทน “แต่เมื่อข้าเจอพวกเขาแล้ว เป็นธรรมดาที่ข้าจะไม่ปล่อยให้พวกเขาตกต่ำต่อไป ยังไงซะพวกเขาก็เป็นลูกหลานของโลกบรรพกาล พวกเขาคือเผ่าจีน”ฝานกู่ครุ่นคิดสักพักแล้วพูดขึ้น “พูดไปแล้วพวกเขาก็มีสายเลือดของเราอยู่ แม้ว่าจะน้อยนิดเมื่อเทียบกับคนของเรา แต่ข้าก็ยังรับรู้ถึงมันได้ แม้จะปฏิเสธไม่ได้ว่าพวกนี้มีพรสวรรค์ที่ต่ำต้อยแต่หากบ่มเพาะให้ดีก็อาจจะประสบผลสำเร็จจนน่าแปลกใจได้ ” เขาเงียบไปชั่วครู่แล้วพูดขึ้นต่อ “พวกนี้ไม่ใช่แค่ไม่ได้ทรัพยากรจากโลกบรรพกาลแต่ยังลำบากอีกมาก ข้าในฐานะผู้สร้างโลกบรรพกาลแล้ว กลับไม่อาจจะช่วยอะไรพวกเขาได้เลย เมื่อเป็นเช่นนั้นข้าจะให้เลือดกับพวกเขา 1 หยดเพื่อช่วยยกระดับพวกเขาขึ้นมา สำหรับว่าพวกเขาจะได้ประโยชน์และประสบความสำเร็จในอนาคตได้แค่ไหนนั้นก็ขึ้นอยู่กับตัวพวกเขาเอง”เมื่อพูดจบร่างกายของฝานกู่ก็ขับเลือด 1 หยดออกมาก่อนจะลอยไปหาชนเผ่าจีนต่อมาเลือดนั้นก็เข้าไปรวมตัวกับเลือดของเหล่าคนจีน ผ่านไปไม่กี่อึดใจทะเลเลือดจากตัวฝานกู่ก็หายไป พวกมันได้เข้ารวมตัวกับเลือดของเหล่าคนจีนทั้งหมด คลื่นพลังของคนจีนพุ่งทะยานขึ้น วิญญาณและร่างกายของพวกเขาได้ยกระดับขึ้นมา เลือดของพวกเขาบริสุทธ์ิขึ้นคนที่ถือว่าเป็นอัจฉริยะของเผ่าจีน หลังจากที่ได้รับเลือดของฝานกู่เข้าไปแล้ว พรสวรรค์ที่แค่ระดับกลางของพวกเขา แต่ตอนนี้กลับดูไร้ขอบเขตเหล่าชาวจีนตื่นเต้นกันขึ้นมา พวกเขารีบทำความเคารพฝานกู่ทันที“ขอบคุณ ท่านเทพฝานกู่ !”ความแข็งแกร่งของพวกเขาไม่ได้เพิ่มขึ้นมากนัก แต่พรสวรรค์ของพวกเขากลับมากกว่าเดิมถึงสิบเท่า มันเป็นการเปลี่ยนแปลงที่พวกเขาก็ยังรับรู้ได้ นี่เป็นเพราะเลือดจากฝานกู่“พวกเจ้าก็เห็นแล้ว พวกเจ้าคงไม่ต้องยื้อเขาไว้แล้วสินะ ยังไงซะพวกเขาก็มีธุระของตัวเองที่ต้องไปทำ ” จางหยูพูดกับชาวจีนจางหยูหันกลับไปมองฝานกู่และคนอื่น ๆ ก่อนจะพูดขึ้น “พวกเจ้า