ตอนที่ 1607 ปัญหาของผู้เฒ่าเหอ

ตอนที่ 1607 ปัญหาของผู้เฒ่าเหอ “เด็กหนุ่ม เจ้าคงไม่คิดจะให้ข้าทำหินหยาบให้กลายเป็นหินแห่งการ สร้างให้หรอกนะ ?” ผู้เฒ่าเหอพูดหยอกออกมา ทุกคนรอบ ๆ อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา หากหินแห่งการสร้างทำ ขึ้นมาได้ง่าย ๆ งั้นมันคงมีมหาศาลไปแล้ว จางหยูเองก็หยอกกลับ “ผู้อาวุโสรู้ใจข้าจริง ๆ อย่างกับอ่านใจข้าออก” ผู้เฒ่าเหอชะงักแต่เมื่อเห็นรอยยิ้มของจางหยู เขาก็รู้ว่าจางหยูนั้นพูด เล่น แต่เขาก็ตอบกลับคำถามของจางหยูเป็นอย่างดี “หากเจ้าอยู่ในโลกนี้ สักระยะ เจ้าจะรู้เองว่าหินหยาบนั้นไม่ใช่ของหายาก ตราบใดที่โลก ขั้นที่ 9 ผ่านการเกิดใหม่ได้ก็จะมีหินแบบนั้นเกิดขึ้นเป็นจำนวนมาก ยิ่งโลกขั้นที่ 9 เก่าแก่และแข็งแกร่งมากเท่าไหร่ หินนั่นก็ยิ่งมีเยอะ มากเท่านั้น เอาโลกนี้เป็นตัวอย่าง แม้ว่าจะไม่ได้มีหินหยาบอยู่ทั่ว ทุกที่แต่ตราบใดที่ออกสำรวจก็จะหาสายธารแร่หินนี้เจอ โลกจิต วิญญาณนั้นเป็นโลกที่เก่าแก่ แม้จะไม่ได้แข็งแกร่งเท่ากับโลกอื่นแต่ หลังจากที่คงอยู่มานาน มันก็มีหินแบบนี้เป็นจำนวนมาก” เมื่อพูดถึง จุดนี้น้ำเสียงของเขาก็เปลี่ยนไป “แต่การจะได้รับสิทธ์ิขุดแร่หินนั้น มันต้องได้รับอนุญาตจากเจ้าของโลกนี้ซะก่อน อย่างไรก็ตาม นี่ก็คือ ทรัพยากรของโลกนี้ มันคือสมบัติส่วนตัวของโลกจิตวิญญาณ แม้ว่า หินหยาบจะราคาไม่สูง แต่ก็สามารถขายมันได้ เป็นไปไม่ได้ที่จะเอา มันไปฟรี ๆ” จางหยูยังไม่ทันได้เปิดปากพูด ผู้เฒ่าเหอก็พูดขึ้นต่อ “พูดไปแล้วก็มี หลายเหมืองที่อยู่ภายใต้การดูแลของสภาจิตวิญญาณ พวกเขาจะขาย ให้กับพวกผู้สร้าง มันถึงกับมีตระกูลใหญ่แลกเปลี่ยนมันด้วย” “สภาจิตวิญญาณงั้นเหรอ ?” จางหยูพึมพำ “สภาจิตวิญญาณเกี่ยวข้อง อะไรกับโลกจิตวิญญาณ ?” คำถามนี้มีแต่พวกหน้าใหม่ที่จะถาม เมื่อพูดถึงสภา ผู้เฒ่าเหอก็แสดงสีหน้าจริงจังออกมา “สภาจิตวิญญาณ คือตระกูลของผู้สร้างโลกนี้ ว่ากันว่าผู้สร้างโลกนี้เคยเป็นผู้ควบคุม ขั้นที่ 3 นั่นคือช่วงที่รุ่งโรจน์ที่สุดของโลกจิตวิญญาณ หลังจากที่เขา ตายไป ตำแหน่งนี้ก็ตกเป็นของลูกชายเขา แม้เขาจะไม่ได้แข็งแกร่ง เท่ากับพ่อแต่ตอนนี้ก็เป็นผู้ควบคุมขั้นที่ 2 เขาคือคนที่แกร่งที่สุดใน โลกนี้ !”จางหยูพยักหน้า ตอนที่เขามาที่นี่เขาก็รับรู้ถึงผู้ควบคุมขั้นที่ 2ดูเหมือนว่าเพื่อจะได้หินพวกนั้นมา เขาต้องเจรจากับผู้ควบคุมขั้นที่ 2“ใช่สิ ผู้อาวุโสเหอ การประมูลจะจัดขึ้นตอนไหน ?” จางหยูกังวลเรื่องเวลา ยังไงซะเขาก็ไม่อาจจะสร้างหินแห่งการสร้างขึ้นมาได้ เขาไม่รู้ว่ามันจะกินเวลานานแค่ไหน เขาจะได้มันมาทันการประมูลรึไม่ก็ไม่รู้ผู้เฒ่าเหอชินกับคำถามนี้แล้ว บอกได้ว่าคนส่วนมากล้วนแต่รู้เรื่องนี้อยู่แล้ว เขาคิดสักพักก่อนจะตอบกลับ “ประมาณ 100 ล้านปี”“อะไรนะ ?” จางหยูหรี่ตาลงทันทีร้อยล้านปี ?ผู้เฒ่าเหอใช้คำว่าอีกไม่นานแต่มันเท่ากับร้อยล้านปีเลยเหรอ ?“มากกว่าร้อยล้านปี !” ผู้เฒ่าเหอมองไปที่จางหยูด้วยสีหน้าแปลก ๆเขาไม่เข้าใจว่าทำไมจางหยูถึงได้ตกใจแบบนี้ได้ “เจ้าคิดว่าเวลาจะน้อยกว่านี้รึไง ? เจ้ายังจำผลโกลาหลได้รึเปล่า ?” เขาอดไม่ได้ที่จะแนะนำ “เด็กหนุ่ม ผลโกลาหลน่ะมีค่าอย่างมากและมีการแข่งขันที่ดุเดือดเพื่อแย่งชองมันมา เจ้าฟังข้าไว้ดีกว่า รีบหาหินแห่งการสร้างถ้าเจ้าโชคดี ในอีกไม่กี่ปีเจ้าอาจจะหาหินแห่งการสร้างได้มากพอ”จางหยูได้แต่ยิ้มแห้ง ๆ และเงียบไปมากกว่าร้อยล้านปี ตอนที่เขาได้ผลโกลาหลมา ตอนนั้นมันอาจจะไม่จำเป็นต้องใช้แล้วก็ได้จางหยูส่ายหน้าสลัดความคิดที่จะประมูลผลโกลาหลมาเขาไม่อาจจะรอได้ !นี่ไม่ต้องพูดถึง 100 ล้านปีเลย แค่หมื่นปีเขาก็รอไม่ได้ !“ดูเหมือนว่าคงต้องหาจากที่อื่น” เวลาของจางหยูมีค่า เขาไม่อาจจะรอถึง 100 ล้านปีได้ ผลโกลาหลผลเดียวไม่เพียงพอกับความต้องการของเขา เขายังมีคนในสำนักมากมาย ผลโกลาหลแค่ผลเดียวจะพอได้ยังไง “ยังไงซะโลกจิตวิญญาณก็อ่อนแอ เดาว่าคงมีแค่โลกขั้นที่ 9 ที่แข็งแกร่งที่จะมีผลโกลาหลมากกว่านี้”เพื่อสำนักคังเฉียงแล้ว จางหยูแทบจะใจสลายกับความเป็นจริงที่ได้ยินมา“แต่ก่อนอื่นต้องหาหินพวกนั้นให้ได้ก่อน โลกจิตวิญญาณนี้ใช่ว่าจะไร้ประโยชน์ อย่างน้อยมันก็มีหินหยาบจำนวนมาก เมื่อหินแห่งการ