ตอนที่ 1606 ผู้เฒ่าเหอ

ตอนที่ 1606 ผู้เฒ่าเหอ “มาใหม่งั้นเหรอ ?” เจ้าของร้านไม่ได้ปรากฏตัวแต่เป็นลูกค้าที่เป็น กุยหยวนได้ถามจางหยู จางหยูแปลกใจ “รู้ได้ยังไง ?” “เจ้ายังแสดงออกไม่ชัดเจนอีกเหรอ ? แค่คำพูดทุกคนก็รู้แล้ว นอกจาก คนมาใหม่แล้วจะมีใครอีกที่ถามว่ามีผลโกลาหลขายรึเปล่า ?” ตอนแรกพวกเขาสงสัยในตัวจางหยู แต่ตอนนี้พวกเขาก็ไม่คิดสนใจ อีกเลย กุยหยวนที่ใจกว้างคนนี้หัวเราะออกมา “โลกนี้จะมีการจัดประมูล มันจะมีผลโกลาหลอยู่ด้วยแต่ปกติแล้วเป็นไปไม่ได้ที่จะได้เห็นผล โกลาหลขายตามตลาดเช่นนี้ พวกคนที่อยู่มานานต่างก็รู้เรื่องนี้ เมื่อ เจ้าไม่รู้ งั้นก็เป็นธรรมดาที่เจ้าจะเป็นหน้าใหม่” จางหยูรู้ตัวทันที ไม่แปลกเลยที่ท่าทีของคนรอบ ๆ ถึงได้แปลกแบบนี้ “เจ้าโชคดีนะ” กุยหยวนคนเดิมพูดขึ้น “นับจากการประมูลครั้งที่ แล้วก็เกือบร้อยปีแล้ว อีกไม่นานจะจัดการประมูลขึ้นมาใหม่ ถ้าเจ้า มีเงินพอ เจ้าก็ลองไปประมูลดูได้” เมื่อได้ยินแบบนั้นจางหยูก็หวั่นไหวขึ้นมา “การประมูลดุเดือดรึเปล่า?” “ทำไมจะไม่ดุเดือด” กุยหยวนได้ตอบกลับ “นั่นคือผลโกลาหลเลย นะ ! ใครบ้างที่ไม่อยากได้มัน ? จำนวนกุยหยวนในโลกนี้มีไม่น้อย กว่าหมื่นคนแต่ก็มีความหวังแค่น้อยนิดที่จะได้มันมา มีใครบ้างที่ไม่ อยากได้มัน ? หากได้มันมาก็เท่ากับว่าโอกาสที่จะเป็นผู้สร้างที่แท้จริง ก็จะเพิ่มขึ้นมาอย่างมาก ! ยิ่งไปกว่านั้นผลโกลาหลก็เพิ่มพลังให้กับ ผู้กิน คนที่เคยกินมันไปแล้วก็กินมันอีกได้ เพื่อเพิ่มโอกาสในการ ผ่านการเกิดใหม่” ผลโกลาหลเพิ่มพลังได้งั้นเหรอ ? จางหยูแปลกใจ การมายังโลกจิตวิญญาณในครั้งนี้เป็นการเปิดมุมมอง ให้เขาจริง ๆ แต่หากอีกฝ่ายไม่ได้โกหก งั้นการแข่งขันก็คงดุเดือดกว่าที่จางหยูคิด เอาไว้ “แล้วเจ้าชื่ออะไร ?” จางหยูถามขึ้นมาอย่างสุภาพ“เจ้าเรียกข้าว่าผู้เฒ่าเหอก็ได้” กุยหยวนตอบกลับ ในฐานะกุยหยวนแล้วแม้ว่าจะมองระดับการบ่มเพาะของจางหยูไม่ออก แต่เนื่องจากมีคนมากมายปกปิดพลังของตัวเองเอาไว้ ซึ่งไม่ได้หมายความว่าคนพวกนั้นจะเป็นยอดฝีมือระดับสูง หากจางหยูไม่ใช่กุยหยวนแล้วทำไมต้องสนใจผลโกลาหลด้วย ?ตอนนั้นเองกุยหยวนอีกคนก็ได้แย้งขึ้นมา “เฒ่าเหอ เด็กนั่นเป็นแค่มือใหม่ หากเจ้าอยากจะผูกมิตรกับเขา มันอาจจะสร้างปัญหาให้กับเจ้าทีหลัง ข้าแนะนำว่าอย่าเสียเวลาจะดีกว่า ปัญหาของอู่ซานก่อนหน้านี้ยังไม่พออีกรึไง ?”เขาจะจำไม่ได้ได้ยังไง !“ไอ้บ้านั่น !” เมื่อได้ยินคำพูดของอีกฝ่าย เขาก็รู้ว่ายิ่งเขาไม่เข้าไปตีสนิทกับคนมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งเจอปัญหาน้อยลงเท่านั้นผู้ควบคุมคนหนึ่งถึงกับพูดขึ้น “เจ้าเป็นคนดีนะแต่บางครั้งก็ควรจะอยู่เฉย ๆ บ้าง ไม่อย่างงั้นก็มีแต่จะสร้างปัญหาให้ตัวเอง”เห็นได้ว่าผู้เฒ่าเหอนั้นเป็นคนดี คนรอบตัวไม่ใช่แค่รู้จักเขาแต่ยังเป็นห่วงเขาด้วยแต่ผู้เฒ่าเหอไม่ได้ใส่ใจคำพูดของพวกนั้น เขาหัวเราะออกมาและพูดขึ้น “พวกเจ้าไม่รู้จักข้ารึไง ? ถ้าข้าเปลี่ยนไป ข้าจะยังเป็นผู้เฒ่าเหอคนเดิมอยู่รึไง ? ข้าแค่รู้สึกว่าพวกที่มาใหม่น่ะล้วนแต่ลำบาก ตอนที่ข้ามาใหม่ ข้าก็เจอปัญหาหลายอย่างมาก สุดท้ายถึงได้ตั้งรกรากที่นี่ขึ้นมาได้ ข้าไม่อยากให้ใครต้องเสียเวลา ข้าน่ะแก่แล้ว ข้าพอจะแนะนำคนอื่นได้ นอกจากนี้ตอนที่ข้ามีปัญหา พวกเจ้าคงไม่อยู่เฉยแน่ ไม่อย่างงั้นเราจะเป็นเพื่อนกันได้ยังไง ?”เมื่อได้ยินผู้เฒ่าเหอพูดแบบนั้น ทุกคนก็หมดหนทางและได้แต่ยอมแพ้ที่จะเกลี้ยกล่อมเขาคนส่วนมากที่นี่ล้วนแต่เคยได้รับความช่วยเหลือจากผู้เฒ่าเหอ หากผู้เฒ่าเหอมีปัญหาจริง ๆ พวกเขาไม่มีทางที่จะอยู่เฉยแน่เมื่อได้ยินคำพูดของทุกคน มันก็ทำให้จางหยูสนใจผู้เฒ่าเหอมากกว่าเดิม นี่คือชายแก่ที่นิสัยดี ไม่ว่าชายแก่คนนี้จะมีเป้าหมายอะไรแต่ก็