ตอนที่ 1605 โลกจิตวิญญาณ

ตอนที่ 1605 โลกจิตวิญญาณ ไม่มีใครกล้าบอกว่าตัวเองจะเป็นผู้ควบคุมขั้นที่ 9 ได้ในอนาคต แม้แต่ ผู้ควบคุมขั้นที่ 8 ระดับสูงก็ไม่กล้าบอกแบบนั้น นอกซะจากว่าเขา จะขึ้นไปถึงจุดนั้นแล้ว แต่จางหยูเป็นข้อยกเว้น แม้ว่าเขาจะยังไม่ใช่ ผู้ควบคุมขั้นที่ 8 แต่เขามั่นใจว่าจะเป็นผู้ควบคุมขั้นที่ 9 ได้แน่ใน อนาคต อย่าว่าแต่ผู้ควบคุมขั้นที่ 9 เลย แม้แต่เหนือกว่าระดับนี้ก็ใช่ ว่าจะเป็นไปไม่ได้ หงรู้เรื่องนี้ดี ดังนั้นเขาจึงคิดในใจว่าเจ้าสำนัก น่าจะเป็นผู้ควบคุมขั้นที่ 9 เขาถึงกล้าพูดแบบนั้นออกมา! เมื่อคิดแบบนั้นหงก็ตาเป็นประกายขึ้นมา ท่าทีที่มีต่อจางหยูก็ดูเคารพ ขึ้นมากว่าเดิม มีแค่คนที่ผ่านการเกิดใหม่ไปแล้วเท่านั้นที่จะเข้าใจว่าการเกิดใหม่นี้ น่ากลัวแค่ไหน หงเคยเป็นอัจฉริยะที่เย่อหยิ่ง เขามั่นใจในตัวเองมาก เขาไม่ได้ยืมพลังภายนอก เขาพึ่งพาแต่ความแข็งแกร่งของตัวเองใน การผ่านการเกิดใหม่ แต่เมื่อเจอกับความเป็นจริงอันโหดร้าย เขาจึงรู้ ว่าความคิดเดิมของเขานั้นตลกเพียงใด เขาเคยคิดว่าเขาคงต้องตาย แต่ตอนนี้เขากลับได้เห็นความหวังแล้ว เขาจะไม่ตื่นเต้นได้ยังไง? “เจ้าสำนักสบายใจได้ ข้าจะดูแลอารยธรรมจีนอย่างดีไม่ให้เกิดอะไร เสียหาย” หงตื่นเต้นจนตาแดงก่ำ “ข้าสาบานว่าตราบใดที่ข้ายังอยู่ อารยธรรมจีนจะไม่หายไปไหน !” อารยธรรมจีนเกี่ยวข้องกับอนาคตของเขา แล้วเขาจะไม่ตกลงได้ ยังไง ? จางหยูไม่เข้าใจว่าทำไมหงถึงได้เคารพเขาเช่นนี้ แต่เขาก็ไม่ได้ใส่ใจ อะไรมาก “ดี เมื่อเจ้ารับปากเช่นนี้ข้าก็โล่งอก” เขาตบไหล่หงและ พูดต่อ “เจ้ายับยั้งจิตปฐมบทโกลาหลต่อเถอะ ข้ามีเรื่องอื่นต้องไป จัดการ หลังจากเสร็จธุระแล้วข้าจะกลับมาพบเจ้า” หงรีบโค้งให้ “ข้าจะรอการกลับมาของเจ้าสำนัก” จางหยูไม่ได้ใส่ใจอะไรมาก เขาพยักหน้าให้หง ก่อนจะฝ่ากำแพง โลกซวนหวงออกไปยังความโกลาหลภายนอก ตอนนี้การพัฒนาสำนักคังเฉียงก็อยู่ในร่องในรอย ในสำนักนั้นมีจางเฮ่าหลันและเจ้าสำนักคอยดูแล เมื่อรวมกับการที่มีฝานกู่, หงจวินและคนอื่น ๆ อยู่ด้วย เขาก็ไม่ต้องกังวลอะไรมาก ดังนั้นจางหยูจึงไม่รีบร้อนกลับไปยังโลกป่ า เขาตั้งใจจะเดินทางอยู่ในความโกลาหลก่อน ประการแรกเพื่อค้นหาผลโกลาหล ประการที่สองเขาอยากจะเที่ยวชมโลกภายนอกเข้ามาในความโกลาหลครั้งแรก จางหยูก็ได้พบผู้สร้างแค่สองคน นั่นก็คือเบเกิลและหง ฉะนั้นความเข้าใจที่มีต่อความโกลาหลนั้นยังต่ำเขาคิดจะใช้โอกาสนี้ทำความเข้าใจความโกลาหลเพิ่มจางหยูเดินทางอย่างไร้จุดหมายเป้าหมายของเขาในตอนนี้มีแค่อย่างเดียวนั่นก็คือหาผลโกลาหลแต่ผลโกลาหลนั้นหายากมาก การจะหาผลโกลาหลให้พบนั้นไม่ใช่เรื่องง่าย แม้ความโกลาหลจะใหญ่โตและกว้างขวาง แต่กลับมีผลโกลาหลจำกัด มันจึงทำให้ผลโกลาหลนั้นมีค่าและหายากเป้าหมายของจางหยูชัดเจนอยู่แล้ว เขาต้องหาผลโกลาหล ยิ่งเยอะเท่าไหร่ก็ยิ่งดี หยวนฉิงไม่จำเป็นต้องใช้มันแต่คนอื่น ๆ ในสำนักต้องใช้มัน !อย่างหงจวินจำเป็นต้องใช้มัน แม้แต่คนอื่น ๆ ก็บ่มเพาะเกือบจะถึงระดับผู้สร้างแล้ว พวกเขาจะต้องใช้ผลพวกนี้ในไม่ช้าจางหยูคิดว่าด้วยความแข็งแกร่งของเขาแล้ว หากใช้เวลาสักพักคงจะหาผลโกลาหลเจอ แต่เมื่อเดินทางในความโกลาหลกว่าสิบปี เขากลับไม่เห็นแม้แต่เงาของผลโกลาหลนี่ไม่ต้องพูดถึงผลโกลาหลเลย เขาไม่พบใครเลยด้วยซ้ำ ราวกับว่าทั้งความโกลาหลนี้มีแต่ความว่างเปล่าเท่านั้นเขาอดไม่ได้ที่จะสงสัย “เบเกิลโกหกข้ารึ ?” แต่เขาก็สลัดความคิดนี้ทิ้งทันที “ไม่น่าจะเป็นเช่นนั้น เขาไม่มีเหตุผลต้องโกหกข้า ….”เบเกิลนั้นแกร่งกว่าเขา มันไม่มีเหตุผลที่ต้องทำเช่นนั้น“ข้าตามหาไม่ถูกที่รึเปล่า?” จางหยูเริ่มคิดเขาพยายามนึกถึงแผนที่สามมิติของเขตตะวันออกส่วนบนที่ได้มาจากเบเกิล ในแผนที่นั้นมีเครื่องหมายบอกว่ามันอาจจะมีผลโกลาหลอยู่ แต่การที่เขาไม่พบผลโกลาหลที่นั่นน่าจะมีเหตุผล