ตอนที่ 1609 ใต้เท้าซวง

ตอนที่ 1609 ใต้เท้าซวง ที่ฝ่ายที่ดิน ในอดีตนั้นฝ่ายที่ดินของสภาไม่ได้เป็นฝ่ายที่มีคนเห็นความสำคัญ มากนัก แต่ไม่นานมานี้พวกเขากลับมีอำนาจมากขึ้นและกลายเป็น หนึ่งในกองกำลังหลักในการหาเงินให้กับสภา หัวหน้าฝ่ายที่ดินแต่เดิมแล้วเป็นกุยหยวนทั่วไปแต่ตอนนี้ถูกแทนที่ ด้วยผู้สร้างที่แท้จริง มันเห็นได้ว่าสภาให้ความสนใจกับฝ่ายที่ดิน มากขึ้นแค่ไหน เจียงเลี่ยได้พาผู้เฒ่าเหอ, จางหยูและคนอื่น ๆ ไปยังฝ่ายที่ดิน คนของ ฝ่ายที่ดินล้วนรู้จักกับเจียงเลี่ยอยู่แล้ว พวกนั้นเรียกเขาว่าหัวหน้าเจียง “หัวหน้าเจียง มาหาหัวหน้างั้นรึ ?” พนักงานคนหนึ่งถามขึ้นมา “รอ สักครู่ ข้าจะไปแจ้งหัวหน้าให้” เจียงเลี่ยรีบหยุดอีกฝ่ายและพูดขึ้นมา “ข้าไม่รบกวนเจ้าหรอก ข้าพา สหายข้ามาจ่ายค่าปรับ แค่จ่ายที่นี่ก็พอแล้ว” ทุกสายตาจับจ้องไปที่ผู้เฒ่าเหอ “เจ้าเองรึ ?” ความแข็งแกร่งของผู้เฒ่าเหอไม่ได้มากนัก แต่เขาก็มี ชื่อเสียงอยู่พอตัว แม้แต่ในสภานั้นก็ยังมีหลายคนที่รู้จักเขา “ตาเฒ่า เหอ เราเคยเจอกันแล้ว พูดกันตามตรงหากไม่ใช่เพราะผู้อาวุโสสั่ง การมา แม้ว่าหัวหน้าเจียงจะไม่มาที่นี่ แต่พวกเราก็คงไม่เร่งเจ้าแบบ นี้ ครั้งนี้เราต้องขอโทษเจ้าจริง ๆ” ทุกคนต่างก็รู้สึกผิด ต่อให้พวกเขาจะไม่รู้จักกับผู้เฒ่าเหอ แต่พวกเขาก็ชื่นชมผู้ฒ่าเหออยู่ดี ในโลกจิตวิญญาณนี้ พวกเขาอาจจะสงสัยคนอื่นได้แต่ไม่อาจจะสงสัย ในตัวผู้เฒ่าเหอได้ “ไม่เป็นไร ข้าเข้าใจ” ผู้เฒ่าเหอโบกมือให้กับทุกคน “ข้าเองก็มีส่วน ต้องรับผิดชอบ ข้าจะพึ่งพวกเจ้าไปตลอดก็ไม่ได้” ตอนแรกที่เขามาที่นี่ก็เพื่ออยากให้สภานั้นให้เวลาเขาหน่อย แต่ตอนนี้ เขาไม่คิดเรื่องนั้นแล้ว เขาเอาหินแห่งการสร้างทั้งหมดออกมาด้วยความลังเลก่อนจะมอง ไปที่เจียงเลี่ย “น้องเจียง ข้ามีหินแห่งการสร้างเพียงเท่านี้ ข้ารบกวน ขอยืมเจ้าก่อน ข้าจะคืนเจ้าโดยเร็วที่สุด” สำหรับผู้เฒ่าเหอแล้วเจียงเลี่ยคือคนที่เชื่อใจได้ ผู้เฒ่าเหอไม่จำเป็นต้อง สาบานอะไร เจียงเลี่ยก็พร้อมที่จะช่วย “ข้ามีเท่านี้”“ข้ามีเท่านี้”“ข้ามี 8 หินแห่งการสร้าง”ทุกคนต่างก็พากันเอาหินแห่งการสร้างของตัวเองออกมาเจียงเลี่ยโบกมือให้กับทุกคนแล้วพูดขึ้น “พวกเจ้าเก็บหินแห่งการสร้างของพวกเจ้าไปเถอะ แม้ว่าข้าจะไม่ได้ร่ำรวยอะไร แต่ก็ไม่ได้ขัดสนเรื่องหินแห่งการสร้างมากนัก”เขาได้ทำการจ่ายค่าปรับให้กับผู้เฒ่าเหอ หลังจากที่กรอกเอกสารแล้วพวกเขาก็พากันเดินออกมาจากฝ่ายที่ดิน“ข้ามีภารกิจต้องไปทำ คงไปด้วยกันกับพวกเจ้าไม่ได้แล้ว” เจียงเลี่ยพูดขึ้น “ไว้รอข้าจัดการธุระเสร็จก่อนแล้วจะกลับไปดื่มกับเจ้า”ผู้เฒ่าเหอขอบคุณออกมา “น้องเจียง ครั้งนี้ข้ารบกวนเจ้ามากจริง ๆ”เจียงเลี่ยยิ้มออกมา “ถึงอย่างไรเจ้าก็จะคืนข้าไม่ใช่หรือไง ?”เมื่อเจียงเลี่ยแยกตัวออกไป ผู้เฒ่าเหอก็พึมพำบอกกับทุกคน “กลับกันเถอะ”ตอนนี้เองจางหยูก็ได้พูดขึ้นมา “เฒ่าเหอ เจ้ากลับไปก่อนเถอะ ข้านึกออกว่ามีธุระต้องไปจัดการ แล้วข้าจะกลับไปทีหลัง”“เจ้ายังไม่ได้บอกเลยว่าน้องชายคนนี้เป็นใครกัน ?” ชายแก่ได้ถามขึ้นมา“ข้าชื่อจางหยู” จางหยูแนะนำตัวก่อนจะพูดต่อว่า “ผู้เฒ่าเหอ ท่านกลับไปก่อน ข้าจะตามไปภายหลัง “เมื่อพูดจบจางหยูก็หันหลังแล้วเดินออกไปผู้เฒ่าเหออ้าปากค้างแต่สุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา“เด็กนั่นมันอะไรกัน ? ทำไมข้าไม่เคยเห็นเขามาก่อน ?” ชายวัยกลางคนถามขึ้นมาผู้เฒ่าเหอมองไปที่แผ่นหลังของจางหยูอยู่นาน ก่อนจะละสายตากลับมาแล้วพูดว่า “ข้ากับจางหยูเพิ่งจะรู้จักกันแต่สัญชาตญาณบอกข้าว่าน้องชายคนนี้น่ะไม่ธรรมดา นิสัยของเขาก็ไม่ได้แย่”“น่าแปลกใจที่เราได้ยินแบบนี้จากเจ้าตลอด”สายตาของผู้เฒ่าเหอนั้นไม่ได้แย่ เมื่อเขาตัดสินใจสิ่งใดก็แทบไม่มีผิดพลาด พวกคนที่สนิทกับเฒ่าเหอต่างก็รู้เรื่องนี้ดี“น้องชายคนนี้คงไม่ใช่ลูกหลานของกองกำลังไหนหรอกรึ ?” ชายแก่พูดตลกออกมา“ดูแลเขาให้ดี ตราบใดที่นิสัยของเขาไม่ได้แย่ บางทีเขาอาจจะมีพรสวรรค์อย่างอู่ซานก็ได้” ชายวัยกลางคนพูดขึ้น