ตอนที่ 1626 เข้าใจผิด

ตอนที่ 1626 เข้าใจผิด ที่หน้าประตูบ้านตระกูลลั่ว แม้ว่าคนของวังนิรันดร์จะไม่พูดอะไรแต่พวกเขาก็ยังแผ่พลังออกมา จนทำให้คนของตระกูลลั่วพากันตัวสั่นไม่กล้าหายใจ เมื่อลั่วเทียนห่าวเอาตัวเนี่ยเวิ่นออกมา บรรยากาศน่าอึดอัดนั้นก็ดีขึ้น บ้างจนพวกเขาพอจะหายใจกันได้ “บรรพชน ผู้อาวุโส นี่ เนี่ยเวิ่น” ลั่วเทียนห่าวหยุดและพูดขึ้นมา เนี่ยเวิ่นไม่กล้าพูดอะไรออกมาเพราะกลัวว่าจะพูดผิดและโดนประหาร จางหยู, ลั่วเฉิน, เจียงอู่ซวี, อ๋าวชิ่ง, เหอก้วนและคนอื่น ๆ พากันมอง ไปที่เนี่ยเวิ่น เนี่ยเวิ่นรีบก้มหน้า เขาไม่รู้เลยว่าทำไมถึงได้กลายเป็นเป้าสายตาของ ทุกคนเช่นนี้ “นี่เขารึ ?” จางหยูหันไปถามเนี่ยอู่ซวง เนี่ยอู่ซวงรีบพยักหน้าด้วยความตื่นเต้นและตะโกนขึ้นมา “เนี่ยเวิ่น รีบมานี่” เมื่อได้ยินเสียงที่คุ้นเคย เนี่ยเวิ่นก็เงยหน้าขึ้น เมื่อพบกับเนี่ยอู่ซวง เขาก็อดไม่ได้ที่จะสับสน “ท่านพ่อ ท่านที่นี่มาได้ยังไงกัน ?” เขาสนใจแค่พ่อและไม่ได้สนใจจางหยูกับคนอื่น ๆ “ท่านมาสร้างปัญหากับตระกูลลั่วรึ ?” เนี่ยเวิ่นแทบจะร้องไห้ออกมา “ท่านพ่อ ท่านสับสนสินะ ! ลูกไม่เข้าใจ ท่านไม่น่าทำเช่นนี้ ท่านไม่ ควรทำผิดพลาดแบบเดียวกับข้า !” เมื่อพูดถึงจุดนั้นเนี่ยเวิ่นก็รีบพูดขึ้นมาด้วยความลนลาน “ท่านพ่อ เร็วเข้า รีบขอโทษตระกูลลั่ว เราไม่อาจจะยั่วโมโหตระกูลลั่วได้..” “ในสายตาเจ้าพ่อเป็นคนไร้เหตุผลเช่นนั้นรึ ? ยิ่งกว่านั้นหัวหน้า ตระกูลลั่วก็แข็งแกร่ง ผู้ควบคุมขั้น 2 มีใครบ้างจะกล้าหาเรื่องเขา ?” “ไม่ใช่ว่าท่าน….” เนี่ยเวิ่นพูดขึ้น “เป็นข้าเอง” ลั่วเฉินพูดขึ้นมา “คนที่ตะโกนเรียกหัวหน้าตระกูลเมื่อกี้เป็นข้าเอง“เนี่ยเวิ่นมองไปที่ลั่วเฉินด้วยความสับสน “ทะ ทะ ท่าน…”ไม่ใช่ว่าหน้าตาเขาเหมือนกับรูปปั้นรึไง ? เกิดอะไรขึ้นกัน ? รูปปั้นนั้นกลับมามีชีวิตรึไง ?“ข้าคือบรรพชนของตระกูลลั่วที่ทุกคนพูดถึง ลั่วเฉิน” ลั่วเฉินยิ้มและพูดขึ้นมา “เจ้าคือเนี่ยเวิ่นสินะ ? เจ้าดูแข็งแรงดี อนาคตเจ้าคงไร้ขีดจำกัด”นี่มันสถานการณ์อะไรกัน ?เนี่ยอู่ซวงเรียกผู้ควบคุมขั้นที่ 7 มาที่นี่ได้ และผู้ควบคุมขั้น 7 นั้นน่าจะเกี่ยวข้องกับเบเกิล มันจึงไม่มีใครสงสัยในอนาคตของเด็กนี่เนี่ยเวิ่นกลืนน้ำลายและพูดขึ้น “ท่านคือบรรพชนลั่วจริง ๆ รึ ?”อันที่จริงเขาเห็นตราขั้น 5 ที่อกลั่วเฉินแล้ว เขาเชื่อในตัวตนของอีกฝ่ายนี่คือผู้ควบคุมขั้น 5 !เพียงแต่เขาแค่ไม่คิดไม่ฝันว่าจะได้พบกับลั่วเฉิน !“ในตระกูลคงไม่มีใครอ้างเป็นข้าไม่ใช่รึ ?” ลั่วเฉินยิ้มออกมา ท่าทีของเขาเป็นมิตรอย่างมากราวกับว่าปู่คุยกับหลาน “เนี่ยอู่ซวงบอกว่าเจ้าได้ทำลายรูปปั้นของข้า ข้ารู้เรื่องนี้แล้ว มันไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรตระกูลลั่วทำเป็นเรื่องใหญ่โต ข้าในฐานะตัวแทนตระกูลลั่วขอโทษเจ้า ข้าหวังว่าเจ้าจะยกโทษให้กับตระกูลลั่ว ““ขอโทษ ? ข้าน่ะรึ ?” เนี่ยเวิ่นแทบไม่เชื่อหูของตัวเองนี่มันราวกับฝันซ้อนฝันที่ไม่มีวันเป็นจริงเขาที่เป็นแค่กุยหยวนขั้นสูงไม่ได้มีเกียรติมากมายขนาดนั้น !แต่ลั่วเฉินพูดชื่อเขาแถมยังไว้หน้าเขาด้วย !เนี่ยเวิ่นรีบโบกมือทันที “ไม่ ข้าทำผิด ตระกูลลั่วไม่ได้ทำอะไรผิด”เขาสับสนและรู้สึกว่าตัวเองฝันอยู่“เกิดอะไรขึ้นกัน ? “เนี่ยเวิ่นหยิกแขนและถามตัวเอง ความเจ็บได้