ตอนที่ 1627 ยกระดับเป็นบรรพชน

ตอนที่ 1627 ยกระดับเป็นบรรพชน จางหยูสงสัย แค่ขอบคุณมันจะยากตรงไหน ทำไมต้องลังเล ? การลง มือของเขาไม่คู่ควรกับการขอบคุณรึไง ? แต่เมื่อได้ยินคำว่า ‘พ่อ’ จางหยูก็สะดุ้งราวกับโดนฟ้าผ่า นี่แค่ช่วยก็จะให้เขารับเป็นลูกเลยรึไง ? “ไม่ ไม่ใช่…” จางหยูมองไปที่เนี่ยเวิ่น “ข้าไม่ใช่พ่อเจ้า ไม่ต้องเรียก ข้าเช่นนั้น ! ข้ายังไม่มีเมียจะมีลูกได้ยังไง” ถ้ารับสักคนมาเลี้ยง เขาก็พอทำได้อยู่ ! เนี่ยอู่ซวงสีหน้าหม่นลงและพูดขึ้นมา “เนี่ยเวิ่น เกิดบ้าอะไรกับเจ้า กัน !” เขาพยายามอย่างหนักเพื่อที่จะฝึกฝนเนี่ยเวิ่น และเพื่อที่จะช่วยเนี่ย เวิ่น เขาก็ต้องขอร้องจางหยูและโจวหั่วเดินทางมาถึงที่นี่ ผลลัพธ์นั้น ออกมาดี แต่ลูกของเขากลับเรียกคนอื่นว่าพ่อ ! หรือว่าลูกชายที่เขาเลี้ยงดูมาหลายปีจะกลายเป็นของคนอื่นไปซะ แล้ว? หรือว่าเด็กนี้ลืมเขาที่เป็นพ่อไปแล้ว เนี่ยอู่ซวงได้แต่สบถออกมา “ไอ้ลูกไม่รักดี !” แม้ว่าเนี่ยเวิ่นจะเป็นคนเหลาะแหละและขี้เล่น แต่ครั้งนี้ต่อหน้ายอด ฝีมือมากมายมันกลับทำให้เขาต้องเสียหน้า คนอื่นรอบ ๆ ต่างก็มองไปที่เนี่ยเวิ่นด้วยความชื่นชม แม้แต่คนของ ตระกูลลั่วเองก็ยังชื่นชมในความกล้าของเนี่ยเวิ่น ! พวกเขาไม่คิดว่าเนี่ยเวิ่นจะแสร้งทำ แต่อีกฝ่ายตั้งใจจะทำแบบนี้ ! คนทั่วไปคงไม่กล้าหน้าด้านแบบนี้แน่ ถึงผู้คนจะมองมาที่เขาแต่เนี่ยเวิ่นก็ทำราวกับว่าไม่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้น เขาทำเหมือนกับว่าจางหยูเป็นพ่อของเขาจริง ๆ แต่แค่แสร้งไม่ยอมรับ เขา ! เมื่อได้ยินคำพูดของจางหยูและเห็นท่าทีของทุกคน เนี่ยเวิ่นก็ได้สติ “ข้าพูดผิดรึ ? เขาไม่ใช่พ่อข้ารึ ? ” นอกจากความสัมพันธ์นี้แล้วเขาก็คิดไม่ออกเลยว่าคนที่ผู้ควบคุมขั้น ที่ 6 เคารพแบบนี้จะมาช่วยเขาทำไม ?โลกจิตวิญญาณไม่ได้มีอำนาจเรียกคนแบบนี้มาช่วยงั้นสถานการณ์นี้มันอะไรกัน ?เนี่ยเวิ่นตกอยู่ในการครุ่นคิด“ช้าก่อน ไม่ใช่ว่า….” เนี่ยเวิ่นเหมือนจะคิดบางอย่างออก เขามองไปที่จางหยูด้วยความสงสัย อยู่ ๆ เขาก็เหมือนกระจ่างขึ้นมา “ข้าเข้าใจแล้ว !”ทุกคนเห็นแบบนั้นก็พากันโล่งอก ในที่สุดเนี่ยเวิ่นก็ได้สติสักทีใช่แล้ว ต่อให้เป็นคนหน้าด้านสักแค่ไหน แต่ก็ไม่รับคนอื่นมาเป็นลูกทั้งที่ตัวเองไม่ใช่พ่อ?เนี่ยอู่ซวงรีบพูดขึ้นมา “เลิกไร้สาระ รีบทำความเคารพผู้อาวุโสซะ !”เนี่ยเวิ่นเหมือนกับเด็กทำผิดและรีบขอโทษออกมา “ข้าขอโทษด้วยท่านพ่อ เป็นข้าเองที่ทำผิดไป ข้ารับปากว่าจะไม่ทำอีก”เมื่อเห็นเนี่ยเวิ่นขอโทษออกมา เนี่ยอู่ซวงก็ได้แต่ต้องยกโทษให้ “แค่ครั้งนี้เท่านั้น”ไม่งั้นแล้วเขาคงได้ฆ่าลูกตัวเองเป็นแน่หลังจากขอโทษเนี่ยอู่ซวงแล้ว เนี่ยเวิ่นก็มองไปที่จางหยูด้วยท่าทีจริงใจมากกว่าเดิม“ข้าขอโทษด้วย” เนี่ยเวิ่นพูดขึ้นจางหยูเผยรอยยิ้มพอใจออกมา ความอับอายเมื่อตะกี้หายไปในทันทีแต่ไม่มีใครคิดเลยว่าเนี่ยเวิ่นจะพูดออกมาต่อ “ท่านปู่”ทุกคนเงียบกันไปอีกรอบบรรยากาศดูน่าอึดอัดคนของตระกูลลั่วต่างก็พากันเงียบ“ท่านคงเป็นปู่ข้าสินะ ?” เนี่ยเวิ่นดูมั่นใจอย่างมาก “พ่อเคยพูดเรื่องของท่าน เขาบอกว่าท่านตายไปแล้ว แต่ดูเหมือนว่าพ่อจะโกหกข้าเขากลัวว่าข้าจะหลงตัวเองจึงคิดปิดบังความจริง ข้าแทบไม่เชื่อเลยว่าท่านปู่จะยิ่งใหญ่แบบนี้ ! ท่านเหนือกว่าในตำนานซะอีก !”“ไม่ใช่ !” เนี่ยอู่ซวงตะโกนออกมาด้วยหน้าที่แดงก่ำ “มีด ลุงโจว ขอ