ตอนที่ 1632 ยืมมีดฆ่าคน

ตอนที่ 1632 ยืมมีดฆ่าคน ซางอี๋ว์เป็นแค่ผู้ควบคุมขั้น 4 แต่จ้าวสิงนั้นอยู่ขั้น 6 นอกจากนี้ยังมี จ้าวเต๋อและผู้ควบคุมขั้น 6 สี่คนที่เหลืออีก ช่องว่างมันต่างกันเกินไป ! เมื่อเห็นแบบนี้ซางอี๋ว์สิ้นหวังในทันที ! มันไม่มีหวัง ไม่มีเลยสักนิด ! ต่อหน้ากองกำลังแบบนี้แล้วนางต้องตายอย่างไม่ต้องสงสัย ! แม้ว่านางจะโชคดีที่ทะลวงผ่านไปได้แต่ก็แค่ขั้น 5 ความแข็งแกร่ง แบบนั้นต่อหน้าผู้ควบคุมขั้นที่ 6 กว่า 5 คนและผู้ควบคุมขั้น 4 อีก คน นางไม่มีโอกาสที่จะชนะได้เลย “ตายรึ ?” ในใจซางอี๋ว์แค้นเคืองเป็นอย่างมาก นางไม่อยากตาย นาง อยากจะแก้แค้นให้กับพ่อ นางยอมยกโทษเรื่องที่พรากสำนักต้าหยู่ ไปได้ แต่นางไม่อาจจะยกโทษให้กับคนที่ฆ่าพ่อของนางได้ แต่นาง ก็รู้ดีว่าความจริงไม่อาจจะเปลี่ยนแปลงไปตามใจตนเองได้ โลกไม่ได้ หมุนรอบตัวนาง มีหลายคนที่ไม่อยากตายแต่ก็ไม่ได้หมายความว่า พวกเขาจะไม่ตาย มีหลายสิ่งบนโลกนี้ที่ไม่อาจจะเปลี่ยนแปลงได้ดั่งใจนึก ซางอี๋ว์น้ำตาไหลออกมา มันทำให้สภาพของนางในตอนนี้ดูน่าสงสาร เป็นอย่างมาก จ้าวเต๋อไม่อาจจะทนไหวแต่ก็ไม่กล้าห้ามพ่อของตัวเอง เขาได้แต่หัน หลังเพราะไม่อยากดูสิ่งที่เกิดขึ้น เขากลัวว่าเขาจะใจอ่อน ! แต่ตอนนั้นเองซางอี๋ว์กลับต้องตะลึง ไม่ใช่แค่ซางอี๋ว์ แต่จ้าวสิงและอีกสี่คนที่เหลือก็ตะลึงเช่นกัน ทุกสายตาจับจ้องไปที่ชายหนุ่มที่ปรากฏตัวขึ้นด้านหน้าซางอี๋ว์ด้วย ความสับสน “เกิดอะไรขึ้นกัน ?” จ้าวสิงแผ่จิตผู้สร้างออกไปแต่กลับโดนทำลาย ในทันที มันราวกับความมืดมิดที่โดนแสงสว่างทำลาย จ้าวสิงหยุดมือราวกับว่าเวลาได้ถูกหยุดนิ่งไป ตอนนั้นเองชายลึกลับก็ได้พูดขึ้นมา “เจ้าไว้หน้าข้าได้รึไม่ ปล่อย นางไปซะ ?” ทุกคนต่างก็หยุดนิ่งแม้แต่จ้าวสิงและผู้ควบคุมขั้นที่ 6 คนอื่น ๆ ก็ เช่นกัน บางทีไม่ใช่ว่าพวกเขาไม่อยากจะขยับตัวแต่เป็นเพราะพวก เขาไม่อาจจะทำได้หัวใจของพวกเขาเต้นรัวพร้อมกับความกลัวที่ก่อตัวขึ้นมาเมื่อเห็นจ้าวสิงไม่ตอบกลับ จางหยูจึงโบกมือ ราวกับภูเขาที่มองไม่เห็นซึ่งกดทับจ้าวสิงและคนอื่น ๆ อยู่นั้นได้หายไปผู้ควบคุมขั้น 6 ที่เหลือและจ้าวเต๋อต่างก็พากันอึ้งกับพลังนี้ตอนนี้มันเหลือแค่การหน่วงเวลาเท่านั้น“เมื่อข้าเจอกับเรื่องไม่ยุติธรรม ข้ามักจะเข้ามายุ่ง เจ้าไม่คิดไว้หน้าข้าจริง ๆ รึ ?” จางหยูแสดงท่าทีเยือกเย็นออกมาราวกับว่าพลังที่เขาแสดงออกมานั้นใช้ออกมาได้อย่างง่าย ๆน่ากลัว !สิ้นหวัง !จ้าวสิงและคนอื่น ๆ ต่างก็พากันมองไปที่ชายลึกลับด้วยความกลัวพวกเขาต่างก็ตกตะลึงและแทบไม่เชื่อว่าจะมีพลังระดับนี้อยู่ที่นี่ความแข็งแกร่งนี้ทำให้จ้าวสิงและคนอื่น ๆ รับรู้ถึงความแตกต่างระหว่างพวกเขากับชายหนุ่มได้อย่างชัดเจน พวกเขาไม่สงสัยเลยว่าชายหนุ่มคนนี้ได้ไปถึงขั้นที่ 7 แล้วและถือว่าอยู่ในระดับแนวหน้าในหมู่ผู้ควบคุมขั้นที่ 7 ด้วยยอดฝีมือแบบนี้หากอยู่ในโลกสวรรค์ร้างแล้วก็ถือว่าเป็นอันดับต้น ๆเพียงแต่…จ้าวสิงไม่อาจจะทำใจได้ว่ายอดฝีมือแบบนี้จะมาปรากฏตัวที่โลกต้าหยู่ !ต้องรู้ก่อนว่าแม้แต่อดีตเจ้าสำนักต้าหยู่ บิดาของซางอี๋ว์ คนที่ผู้คนนับไม่ถ้วนให้ความเคารพ ก็ยังด้อยกว่าชายลึกลับคนนี้มาก!“สาวน้อย ไม่เป็นไรสินะ ?” จางหยูหันกลับไปยิ้มให้ซางอี๋ว์หลังจากได้รู้สิ่งที่เกิดขึ้นกับนางแล้ว จางหยูก็สงสารนาง แน่นอนว่าแค่สงสารเท่านั้น ไม่มีสิ่งอื่นใดแอบแฝง“ขะ…ขอบคุณนายท่าน” ซางอี๋ว์ได้สติกลับมาและรีบคารวะทันทีนางซาบซึ้งในบุญคุณของจางหยูอย่างมาก ยังไงซะนางก็ไม่เคยตกอยู่ในวิกฤตแบบนี้มาก่อน นางสิ้นหวังมาก หากไม่ใช่เพราะจางหยูแล้ว นางคงตายไปแล้วจางหยูโบกมือและพูดขึ้น “ไม่จำเป็นต้องใส่ใจ”นี่ทำให้จ้าวสิงใจเย็นลงได้ เขารีบทำความเคารพและพูดขึ้น “เมื่อท่านต้องการปกป้องนาง งั้นข้าก็ไม่คิดจะล่วงเกินท่าน”จางหยูไม่คิดว่าจ้าวสิงจะเด็ดขาดเช่นนี้ เขาถึงกับไม่หาข้อแก้ตัวอื่นเขามองไปที่จ้าวสิงและพูดขึ้น “หากเป็นเช่นนั้นเจ้าก็รีบไปเถอะ”