ตอนที่ 1637 การตัดสินใจ

ตอนที่ 1637 การตัดสินใจ ซางอี๋ว์หน้าซีดไป ตัวของนางสั่นไหว การรับรู้ทุกอย่างพลิกผันไป หมด ต่อหน้าคำถามของอู๋ยงแล้ว นางไม่อาจจะยืนหยัดในความแค้น แบบเดิมได้ “ข้าขอโทษ ข้าขอโทษ…” ซางอี๋ว์ร้องไห้ออกมาด้วยความรู้สึกผิด และโทษตัวเอง “ข้าไม่รู้ ข้าไม่รู้จริง ๆ ว่าคนในตระกูลทำร้ายท่าน ขนาดนี้…” สิ่งที่นางคิดว่าเป็นเรื่องเล็กน้อย แต่กลับสร้างแผลใจที่ลึกล้ำให้กับ เขา เพราะว่านางไม่ได้อยู่ในตำแหน่งนั้นจึงเป็นธรรมดาที่จะไม่รู้ว่าอีก ฝ่ายรู้สึกยังไง อย่างที่เขาว่ากันว่า “หากมิเคยสัมผัสถึงความทุกข์ยาก ก็อย่าโน้มน้าว ให้คนอื่นมีเมตตา” เมื่อมองสิ่งเดียวกันจากมุมมองที่ต่างกัน ผลลัพธ์ มันอาจจะออกมาไม่เหมือนกัน เมื่อเห็นซางอี๋ว์ รู้สึกผิดและเสียใจ อู๋ยงก็ถอนหายใจออกมา “เจ้าไม่ จำเป็นต้องขอโทษ เจ้ากับนายท่านไม่ได้ทำเรื่องเลวร้ายกับเรา คนที่ ผิดคือคนในตระกูลเจ้าต่างหาก” คนร้ายคือตระกูลซาง ต้นตอปัญหาทั้งหมดมาจากคนในตระกูลซาง ซางเหอและซางอี๋ว์นั้นเป็นแค่ผู้เคราะห์ร้ายเท่านั้น อู๋ยงลังเลไปชั่วครู่แล้วพูดต่อ “อันที่จริง เรื่องที่จ้าวสิงวางแผนลับ หลังหัวหน้าตระกูล ข้าก็รู้มาก่อนแต่ไม่รู้ถึงแผนการที่แน่ชัด ดังนั้น ข้าจึงไม่ได้หยุดเขา หลังจากที่นายท่านตายไป มันก็สายเกินกว่าจะ หยุดแล้ว…ความคิดของคนอื่นนั้นข้าไม่อาจจะรู้ได้ แต่ข้าอู๋ยงไม่ อยากล้างแค้นและไม่อยากเป็นคนเนรคุณ เมื่อจ้าวสิงต้องการจะฆ่า เจ้า ข้าก็แอบส่งคนไปแจ้งกับเจ้า ในขณะที่จ้าวสิงกำลังฆ่าคนอื่น ๆ ในตระกูลซาง” เขามองซางเหอคือผู้มีพระคุณแต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเขาจะมองทั้งตระกูลซางเป็นผู้มีพระคุณด้วย“นั่นคือสิ่งที่ดีที่สุดที่ข้าจะทำได้แล้ว” อู๋ยงใจเย็นลง “แน่นอนเมื่อข้าเข้าร่วมกับจ้าวสิง มันก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าข้าเป็นคนทรยศ”อู๋ยงไม่คิดจะแก้ตัวในสิ่งที่ทำลงไป เขารู้ว่าเขาไม่ใช่คนดี เขาไม่เคยคิดว่าเขาเป็นตัวแทนของความยุติธรรม เขาแค่ทำในสิ่งที่ตัวเองคิดว่าถูกต้องเท่านั้น“ข้าพูดจบแล้ว” อู๋ยงมองไปที่ซางอี๋ว์ “เจ้าจัดการกับข้าได้เลย”ตอนที่เขาได้พบกับซางอี๋ว์ เขาก็รู้แล้วว่าเขาต้องตาย นั่นเป็นเหตุผลว่าทำไมเขาถึงได้มีความกล้าแบบนี้ เมื่อเขาบอกทุกอย่างชัดเจนแล้วเขาก็พร้อมที่จะตายซางอี๋ว์เหมือนจะไม่ได้ยินคำพูดของอู๋ยง นางตกอยู่ในความสับสนอยู่ ตอนนี้นางได้แต่สงสัยและนึกโทษตัวเองความจริงที่อู๋ยงเปิดเผยมานั้นมันหนักหนาจนพลิกการรับรู้ทุกอย่างของนางหมดแม้แต่จางหยูก็อดไม่ได้ที่จะส่ายหน้า ตระกูลซางตกอยู่ในสถานการณ์เช่นนี้คงได้แต่โทษตัวเองคนพวกนี้เล่นบทเจ้านายและมองผู้ควบคุมเป็นคนรับใช้ มันไม่ใช่เรื่องผิดรึไง ?หากไม่ใช่เพราะมีซางเหอและซางอี๋ว์แล้วคนอื่น ๆ ในตระกูลจะมีความกล้ามาจากไหนกัน ?พวกนั้นคิดว่าผู้ควบคุมขั้นที่ 6 เป็นแมวป่ วยหรือไง?เพราะการมีซางเหอคอยให้ท้าย คนในตระกูลถึงกล้าเหยียบย่ำศักด์ิศรีของผู้ควบคุมขั้นที่ 6 ซ้ำแล้วซ้ำเล่า!จางหยูไม่สงสัยเลยว่าถึงสำนักต้าหยู่จะไม่มีจ้าวสิง แต่ไม่นานก็ต้องเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น นี่คือผลลัพธ์ที่ไม่อาจจะหลีกเลี่ยงได้แน่นอนบทบาทของอู๋ยงในเรื่องนี้ก็ไม่ได้เรียบง่าย เขาบอกเองว่าไม่ว่าจะมีเหตุผลแค่ไหนรึมีข้อแก้ตัวยังไง แต่ทรยศก็คือทรยศ นี่คือความจริงที่ไม่อาจจะปฏิเสธได้แต่หากเทียบกับตระกูลซางแล้ว อู๋ยง