ตอนที่ 1649 ดาบสาม

ตอนที่ 1649 ดาบสาม ดาบได้สะท้อนแสงอาทิตย์ออกมา ดาบน้ำแข็งทั้งหมดลอยอยู่ในอากาศ พลังของดาบแต่ละเล่มทำให้ผู้คนขนลุกได้ หลินเป่ ยชานจับดาบน้ำแข็งไว้ในมือก่อนจะทำการฟันออกไป ดาบน้ำแข็งเล่มอื่น ๆ ได้พุ่งออกไปด้วย แม้ว่ามันจะเกิดขึ้นมาจาก น้ำแข็งแต่มันก็ราวกับมีชีวิต มันระเบิดแสงสว่างจ้าออกมา ก่อนจะ พุ่งเข้าใส่จางหยู ดาบแต่ละเล่มมีพลังที่ว่าไม่ว่าจะผ่านไปที่ไหนก็ทำให้มิติพังลง ดาบพวกนี้ตัดมิติออกเป็นชิ้น ๆ ฉากนี้ไม่ใช่ฉากที่ผู้คนเคยเห็นมาก่อน นี่คือการโจมตีที่สองของหลินเป่ยชาน มันยากที่จะคิดได้ว่าการโจมตี ที่สามจะน่ากลัวแค่ไหน ! ทุกคนพากันมองไปที่จางหยู “เขาจะรับมือได้รึไม่ ?” ตอนนี้พวกเขาไม่ได้สนใจความแข็งแกร่งของจางหยูแล้ว ยังไงซะ การโจมตีของหลินเป่ ยชานก่อนหน้านี้ก็ไม่ใช่สิ่งที่ผู้ควบคุมขั้นที่ 8 ทั่วไปจะรับมือได้ แต่จางหยูกลับรับมือได้ทุกครั้ง แม้ว่าจะดูกระอัก กระอ่วนแต่ก็ยังรับมือได้สำเร็จ แต่ครั้งนี้พลังของมันน่ากลัวกว่าเดิมอย่างมาก ! ทุกคนแทบไม่เชื่อว่าการโจมตีแบบนี้มาจากผู้ควบคุมขั้น 8 ผู้ควบคุมขั้น 8 กลับมีพลังแข็งแกร่งระดับนี้ได้ … หลินเป่ ยชานนั้นแข็งแกร่งขนาดนี้ แล้วเบเกิลที่เคยเอาชนะหลินเป่ ย ชานมาได้จะแข็งแกร่งขนาดไหน? บอกได้ว่าการต่อสู้นี้ได้พลิกมุมมองของจาฮานและสือซวนในความ เข้าใจผู้ควบคุมขั้นที่ 8 ไป นี่เป็นครั้งแรกที่พวกเขาเข้าใจถึงพลังของ ผู้ควบคุมขั้นที่ 8 ว่าเป็นแบบไหน ต่อหน้าการโจมตีนี้ จางหยูกลับหัวเราะออกมา “ไม่ได้ผลหรอก” ใช่ พลังในการโจมตีนี้ทรงพลังกว่าเดิมก็จริงแต่มันก็แค่ดูน่าตกใจกว่า เท่านั้น จริง ๆ แล้วมันไม่ได้เป็นอันตรายกว่าการโจมตีแรกเลย มัน เพิ่มพลังมาแค่ 1 ใน 3 เท่านั้น พูดตามตรงแล้วพลัง 1 ใน 3 ที่เพิ่มขึ้นมานี้ก็ไม่ใช่น้อย ๆ แต่ว่าความ แข็งแกร่งของจางหยูกลับเพิ่มขึ้นมามากกว่านั้น ! พลังในการโจมตีของหลินเป่ ยชาน ไม่อาจจะตามทันการพัฒนาของ จางหยูได้ ! ตูม !เมื่อหลินเป่ยชานโจมตีออกมา จางหยูก็โจมตีออกไปเช่นกันครั้งนี้เขาได้ใช้ทักษะแบบเดียวกับหลินเป่ ยชาน !ดาบน้ำแข็งนับไม่ถ้วนก่อตัวขึ้นมาข้างกายเขา ดาบแต่ละเล่มแผ่พลังทำลายล้างออกมา พลังสร้างอันรุนแรงทำให้พื้นดินสั่นไหว ขนาดของมันไม่ได้ใหญ่นักแต่กลับมีพลังมากกว่าการโจมตีครั้งไหน ๆของจางหยู หากเทียบกับการโจมตีของหลินเป่ยชานแล้ว มันไม่ได้ต่างกันมากจางหยูแค่สะบัดดาบออกไปเบา ๆดาบน้ำแข็งนับไม่ถ้วนได้พุ่งเข้าไปเผชิญหน้าการโจมตีของหลินเป่ ยชานตอนนั้นท้องฟ้าเต็มไปด้วยรอยแตกร้าว มิติถูกตัดออกเป็นชิ้น ๆถึงจะอยู่ไกลก็มองเห็นได้ว่าท้องฟ้าเต็มไปด้วยฝนดาบโดยมีจางหยูและหลินเป่ ยชานเป็นศูนย์กลาง ฝนดาบนั้นเข้าปะทะกัน ราวกับการชนกันของอุกกาบาตที่ระเบิดพลังอันน่ากลัวออกมาทุกทิศทางท้องฟ้าได้พังตัวลง พื้นดินยุบตัว ทั้งโลกราวกับพบกับจุดจบตูม ตูม ตูม..ฝนดาบแบ่งออกเป็นหลายชุด แต่ละชุดนั้นทำให้พื้นดินยุบตัวลง เมื่อฝนดาบปะทะกันหมด พื้นดินก็ทรุดลงไปหลายสิบฟุต มิติโดยรอบกลายเป็นความว่างเปล่าสันเขาเทียนได้เปิดเผยตัวต่อความโกลาหลภายนอกราวกับเสาขนาดใหญ่จาฮาน, สือซวนและหลินหลางที่อยู่ด้านล่างพากันแสดงสีหน้าตกตะลึงออกมาสิ่งที่ทำให้พวกเขาตะลึงยิ่งกว่านั้นคือจางหยูยังยืนหยัดอยู่ได้โดยไม่มีแผลใหม่เพิ่มขึ้นมาเลย ราวกับว่าการโจมตีตะกี้นั้นไม่ได้ส่งผลอะไรต่อเขามากนัก ในทางกลับกันแล้ว หลินเป่ ยชานที่แต่เดิมเยือกเย็นนั้นเสื้อผ้ากลับขาดวิ่นและที่ไหล่ยังมีแผลเล็ก ๆ อยู่ด้วยแผลนี้ไม่ได้ใหญ่รึลึกนัก มันไม่ได้มีเลือดออกด้วยซ้ำ มันก็แค่ช้ำ แต่สภาพนี้ต่างหากที่ทำให้ทุกคนตะลึง !“ข้าบาดเจ็บ ! ในที่สุดเจ้าก็แสดงพลังที่แท้จริงออกมา !” หลินเป่ยชานเหมือนไม่ได้แปลกใจ เขามองไปที่จางหยู “ทำไม เจ้ามีพลังที่แข็งแกร่งถึงเพียงนี้แต่กลับออมมือเอาไว้และยอมเจ็บตัวถึงขนาดนี้…”