ตอนที่ 1650 เอาคืน

ตอนที่ 1650 เอาคืน จุดแสงเล็ก ๆ นั้นเหมือนจะดับลงตอนไหนก็ได้ มันราวกับไม่มีตัวตน มันค่อย ๆ ลอยเข้าไปหาจางหยู ราวกับว่าจะดับลงได้ทุกเมื่อแต่แม้ว่า จะเป็นจุดแสงเล็ก ๆ แต่มันกลับทำให้จางหยูรู้สึกใจหล่นวูบได้ ไม่ว่าจุดแสงนั้นจะผ่านไปที่ไหน มิติโดยรอบก็เริ่มพังลง ราวกับว่ามี ความโกลาหลปรากฏขึ้นมาที่นี่ ความเร็วของจุดแสงนั้นเหมือนจะช้าอย่างมากแต่ในพริบตามันก็ มาถึงตรงหน้าจางหยูแล้ว จางหยูไม่คิดว่ามันจะเร็วได้ถึงขนาดนี้ มันราวกับว่าเวลาได้บิดเบี้ยว ไป มันเหมือนจะช้าแต่ความจริงแล้วมีความเร็วที่น่าทึ่ง ราชาดาบในตำนานนั้นไม่ใช่เล่น ๆ เลย ! แม้ว่าจางหยูจะไม่ได้อ่อนแอกว่าหลินเป่ยชาน แต่เขาก็ไม่อาจจะ มองข้ามการโจมตีนี้ได้ จุดแสงนี้เร็วเกินไป จางหยูไม่อาจจะใช้พลังออกมาเพื่อรับมือมันได้ ทัน เขาได้แต่ต้องป้องกันเอาไว้ ในพริบตาจางหยูก็แผ่จิตผู้สร้างออกไปทั้งหมด เปลี่ยนมันเป็นโล่หนา โล่ที่มีพลังสร้างเพื่อเอาไว้ป้องกันตัว ตอนนั้นจางหยูได้ทำการป้องกันตัวเต็มกำลัง ! ตูม ! เมื่อจุดแสงสัมผัสกับโล่ มันก็ได้ระเบิดกลายเป็นดาบแสง ดาบแสงเหล่านั้นได้ระเบิดออกแทบจะพร้อมกัน ตอนนี้มันได้ ปลดปล่อยพลังมหาศาลออกมา ! โล่ที่จางหยูสร้างสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ต่อมาก็ถูกดาบแสงทะลวง ผ่าน แม้ว่าพลังของดาบแสงจะอ่อนแอลง แต่ก็ยังพุ่งเข้าใส่จางหยู และผ่าจางหยูออกเป็นสองส่วน โล่ที่พังนั้นได้สะท้อนดาบแสงส่วนหนึ่งกลับไปหาหลินเป่ ยชาน ระหว่างทางที่ดาบแสงกระเด็นกลับมานั้นได้ตัดภูเขาออกเป็นสอง ส่วน นี่ทำให้ทุกคนต่างตกตะลึง ! ตูม ! ดาบแสงได้พุ่งเข้าหาหลินเป่ยชาน พลังแห่งการสร้างอันน่ากลัวได้ ทะลวงร่างของหลินเป่ยชาน แม้ว่าจะไม่ได้ผ่าเขาออกเป็นสองส่วน แต่ที่อกของเขาก็เกิดหลุมขึ้นมา มันแสดงให้เห็นแล้วว่าดาบแสงนี่ น่ากลัวแค่ไหน การโจมตีของหลินเป่ยชาน แม้แต่ตัวเขาเองก็ไม่อาจจะรับไหว ! ดาบแสงนั่นอ่อนแอลงเพราะโล่ พลังกว่าครึ่งของมันหายไปแล้ว ! เวลาเหมือนจะหยุดนิ่ง หลินหลาง, จาฮานและสือซวนต่างก็มองดู ฉากนี้ด้วยความตะลึง สมองของพวกเขาเหมือนจะหยุดเคลื่อนไหว นี่คือสันเขาเทียน !ตำนานได้บอกว่าตั้งแต่กำเนิดโลกสวรรค์ร้างขึ้นมา มันก็ยืนหยัดมาถึงทุกวันนี้นี่ถือว่าเป็นสัญลักษณ์ของโลกสวรรค์ร้าง ในการต่อสู้ของจางหยูและหลินเป่ยชาน มันกลับถูกผ่าเป็นสองส่วน !จางหยูที่อยู่ไกลออกไปได้ฟื้นฟูร่างกายกลับมา ตัวของเขาชุ่มไปด้วยเลือด สภาพน่าอนาถกว่าเดิม จิตผู้สร้างของเขาแทบจะหมดไปแล้วตอนนี้เขาแทบไม่อาจจะควบคุมอะไรได้อาการบาดเจ็บที่ร่างกายนั้นไม่ได้เป็นเรื่องใหญ่อะไร แค่เพียงคิดเขาก็สามารถฟื้นฟูร่างกายขึ้นมาได้แล้วแต่การสูญเสียจิตผู้สร้างและความรู้สึกที่ไม่อาจจะควบคุมอะไรได้นั้นย่ำแย่อย่างมาก มันพิสูจน์แล้วว่าเขาโดนโจมตีอย่างหนัก การโจมตีของหลินเป่ยชานก่อนหน้านี้ไม่อาจจะทำแบบนี้ได้เลย“มันแค่การเรียนรู้ ทำไมต้องทำถึงขนาดนี้ด้วย ?” จางหยูสบถออกมาถ้าไม่ใช่เพราะเขารับมือทัน งั้นเขาคงสภาพแย่ยิ่งกว่านี้ไปแล้วการโจมตีของหลินเป่ยชานแม้จะน่ากลัว แต่ด้วยความแข็งแกร่งของจางหยูตอนนี้มันไม่ใช่อันตรายต่อเขาการบาดเจ็บนั้นไม่อาจจะหลีกเลี่ยงได้ หลินเป่ ยชานไม่อาจจะเป็นภัยต่อชีวิตเขาได้“นั่น…แค่ก…” หลินเป่ ยชานค่อย ๆ ปิดหลุมที่อกตัวเอง จากนั้นเขาก็ไอออกมาอย่างรุนแรง มุมปากของเขามีเลือดไหลออกมา แม้แต่คลื่นพลังของเขาก็ยังอ่อนแอลงในทางกลับกัน จางหยูดูผิดกันอย่างมาก จิตผู้สร้างของเขาหายไปแทบหมดแล้วรวมกับการที่ไม่อาจจะควบคุมมันได้ ดังนั้นเขาจึงดูอ่อนแอ แต่แปลกที่คลื่นพลังของเขาไม่ได้อ่อนแอลง มันกลับแข็งแกร่งขึ้นกว่าเก่า ความแข็งแกร่งแบบนี้แม้แต่หลินเป่ ยชานก็ยังต้องคิ้วขมวดหลินเป่ ยชานมองไปที่จางหยูด้วยสีหน้าเหลือเชื่อ “เป็นไปได้ยังไงกันเจ้าบาดเจ็บไม่ใช่รึไง ? แล้วคลื่นพลังของเจ้าแข็งแกร่งขึ้นกว่าเดิมได้ยังไง !”หรือว่าจางหยูยังปกปิดพลังที่แท้จริงเอาไว้และยังไม่ได้เอาจริง?หลินเป่ ยชานรู้สึกกดดันขึ้นมาและรู้สึกไร้พลัง“คลื่นพลังแบบนี้…” หลินเป่ ยชานใจสั่น “มากกว่าเบเกิลซะอีก !”หลินเป่ ยชานไม่สงสัยว่าหากจางหยูใช้ความแข็งแกร่งระดับนี้ออกมาแต่แรกคงบดขยี้เขาได้อย่างง่ายดายโดยที่เขาไม่มีโอกาสได้ใช้ดาบทั้งสาม!“เป็นไปได้ยังไง…” หลินเป่ ยชานสับสน “ด้วยความแข็งแกร่งของเจ้าแล้ว เขตตะวันออกตอนเหนือนั้นไม่มีใครหยุดเจ้าได้ แต่ทำไมข้า