ตอนที่ 1651 สายสัมพันธ์พ่อลูก

ตอนที่ 1651 สายสัมพันธ์พ่อลูก หลินเป่ ยชานกำลังจะตาย แม้แต่การสร้างร่างใหม่ขึ้นมาก็ยังยากลำบาก จิตผู้สร้างของเขาแทบจะเหือดแห้ง สีหน้าของเขาไม่มีความมั่นใจเหลืออยู่เลย สายตาที่เขามองไปที่ จางหยูมีแต่ความหวาดกลัว หลินหลางไม่อาจจะทนดูภาพพ่อแบบนี้ได้ ความสูงส่งที่พ่อมีนั้นได้ หายไป เขาไม่อาจจะเชื่อได้ว่าคนตรงหน้าคือพ่อของเขา เพราะ ภาพลักษณ์มันกลับกันสุดขั้ว ราวกับว่านี่ไม่ใช่คนที่เขารู้จัก จาฮาน, สือซวน, หลินหลางและหลินเป่ยชานต่างก็ถูกจางหยูรังแก แต่มีแค่หลินเป่ ยชานที่โดนรังแกหนักขนาดนี้ ! สิ่งที่แน่นอนคือหลินเป่ยชานไม่ได้เป็นอันตรายถึงชีวิต เพราะการ โจมตีของจางหยูทุกครั้งนั้นอยู่ในการควบคุม เขาแค่เอาคืนหลินเป่ ย ชานแต่ไม่ได้ทำอันตรายถึงชีวิต “เจ้าอยากเห็นความแข็งแกร่งที่แท้จริงของข้าไม่ใช่รึ ?” จางหยูหยุด ลงมือและถามขึ้น “ตอนนี้เจ้าพอใจรึยัง ?” หลินเป่ยชานพูดออกมาอย่างอ่อนแรง “พอใจแล้ว” เขาจะพูดอะไรได้อีก ? หากเขาทำให้จางหยูโกรธ เขาจะรอดต่อไปรึไม่ การเอาคืนของจางหยูนั้นทำให้เขากระจ่าง เขาจะเอาความกล้าจาก ไหนมาหาเรื่องจางหยูอีก ? “ข้าบอกแล้วว่าข้าไม่อยากเรียนรู้ แต่เจ้าก็บังคับข้าเอง…” จางหยูส่าย หน้า “ต้องขอบคุณที่ข้าอารมณ์ดี ข้าถึงได้ยั้งมือเอาไว้ ไม่งั้นแล้วเจ้า คงไม่บาดเจ็บแค่นี้แน่” หลินเป่ ยชานแทบหลั่งน้ำตา เขาอยากเอาคืนให้กับลูกของเขาและ อยากสั่งสอนจางหยู ใครจะไปรู้ว่าจางหยูจะแข็งแกร่งจนน่ากลัว แบบนี้ สิ่งที่ทำให้เขาสลดที่สุดคือคนแรกที่หาเรื่องเป็นเขาเอง ตอนนี้จางหยู แค่เอาคืนเขาเท่านั้น ใครใช้ให้เขาไปพูดแบบนั้น ? “ใช่ ใช่ ขอบคุณเจ้าที่ยั้งมือให้กับข้าและปล่อยข้าไป” เพื่อจะได้ไม่ โดนรังแกต่อ หลินเป่ ยชานจึงได้แต่เปิดปากพูดขึ้นมา “ความเมตตาของเจ้า ข้าชื่นชมจริง ๆ”อารมณ์ดีงั้นรึ ?หากจางหยูอารมณ์ดี งั้นจางหยูคงไม่รังแกเขาแบบนี้ !แม้ว่าเขาจะรังแกจางหยูมาก่อนแต่มันก็น้อยกว่าที่จางหยูเอาคืนเขา !ตอนนี้เขามองจางหยูด้วยความกลัว เขากลัวว่าจางหยูจะไม่ปล่อยเขาไปเขาเองก็พอมีหน้าตาอยู่บ้างแต่ตอนนี้เขากลับโดนเด็กน้อยรังแกภาพลักษณ์ของเขาป่ นปี้หมดแล้ว ทำไมถึงได้น่าอนาถแบบนี้ ?“ได้ ข้าจะปล่อยเจ้าไปก็ได้ หากมีโอกาสไว้เราค่อยมาประมือกันใหม่”จางหยูโบกมือเมื่อได้ยินคำว่าประมือนั้น หลินเป่ ยชานก็ตัวสั่น ตอนนี้เขากลัวคำนี้จนฝังใจแล้ว แค่การเรียนรู้จากกันก็ทำให้เกิดแผลในใจเขาไปแล้ว“ทำไมเจ้ายังไม่ไปอีก ?” เมื่อจางหยูเห็นว่าหลินเป่ ยชานยังนิ่งอยู่ จึงอดไม่ได้ที่จะเลิกคิ้ว “เจ้าอยากสู้ต่อรึ ?”หลินเป่ยชานตัวสั่น เขาอยากจะพูดบางอย่างแต่ก็เงียบไป สุดท้ายเขาก็รวบรวมความกล้าพูดขึ้นมา “แต่เราพ่อลูกนั้นบ่มเพาะที่นี่ตลอดทั้งปี ที่นี่แทบจะกลายเป็นบ้านของเรา..”จะให้พวกเขาไปไหน ?นี่คือที่ที่พวกเขาอยู่ พวกเขาจะไปไหนได้ ?“โอ้ ข้าขอโทษที” จางหยูได้สติและพูดขึ้นมา “ข้าเกือบลืมไป นี่คือที่ของเจ้า งั้นพวกเจ้าก็ตามสบายเถอะ”หลังจากที่พูดจบ จางหยูก็บินออกไปทางประตูน้ำแข็งเมื่อเดินทางออกมาได้ครึ่งทาง จางหยูก็พบกับจาฮานและสือซวนก่อนจะพูดขึ้น “ไปกันเถอะ !”จาฮานและสือซวนมองหน้ากันก่อนจะยิ้มแห้ง ๆ ออกมาแล้วเดินทางตามจางหยูไปหลินหลางเอาแต่ก้มหน้าเพราะกลัวว่าจางหยูจะเอาเรื่องเขาด้วยหลังจากนั้นไม่นานสันเขาเทียนก็กลับคืนสู่ความสงบอีกครั้ง มีแค่เสียงลมพัดที่ดังก้องขึ้นมาบ้าง“ท่านพ่อ” หลินหลางมองไปที่ยอดเขาและอดไม่ได้ที่จะตะโกน