ตอนที่ 1692 : เสมอ

ฉิงหยางหัวเราะออกมา “ ฮ่าฮ่า ! นี่เจ้าจะบอกว่ามีแค่ผู้นำที่เอาชนะเจ้าได้อย่างนั้นรึ ? งั้นข้าจะลองสู้กับเจ้าดู เพื่อดูว่าข้าจะเอาชนะได้เจ้าได้รึไม่” หลินเป่ยชานผายมือออกมาและพูดขึ้น “ หลินเป่ยชานจากเขตตะวันออกตอนเหนือ ขอคำแนะนำด้วย” “ ฉิงหยาง เขตใต้ตอนเหนือ ขอคำแนะนำด้วย” ฉิงหยางป้องมือและพูดขึ้นมา ทั้งสองได้ระเบิดพลังของตัวเองออกมาทั้งหมด พลังนั้นถึงกับทำให้เกิดพายุกระจายออกไปโดยรอบ พวกคนด้านล่างต่างก็พากันตะลึง “ พลังของชายคนนี้ไม่ด้อยกว่าท่านฉิงหยางเลย !” ฉิงหยางมองไปที่หลินเป่ยชาน ก่อนจะระเบิดคลื่นพลังสร้างออกมาและรวมตัวกันเป็นสัตว์อสูรอันน่ากลัว สัตว์อสูรนั่นได้อ้าปากออกและพุ่งเข้าใส่หลินเป่ยชาน เพื่อกลืนกินหลินเป่ยชาน “ พอมีทักษะอยู่บ้าง” สีหน้าของหลินเป่ยชานไม่ได้เปลี่ยนแปลงไปเลย เขาสะบัดดาบออกไปเบาๆก่อนจะกำจัดสัตว์อสูรนั่นในพริบตาพร้อมกับท้องฟ้าที่โดนตัดออกเป็นสองส่วน ฉิงหยางไม่ได้แปลกใจ หากการโจมตีระดับนี้เอาชนะหลินเป่ยชานได้ งั้นเจิ้งหลิวคงไม่พ่ายแพ้แบบนี้แน่ ฉิงหยางฟาดไม้เท้าออกไป ในจุดที่ไม้เท้าฟาดออกไปนั้นทำให้มิติแตกออกราวกับกระจกพร้อมรอยร้าวนับไม่ถ้วนที่ก่อตัวขึ้นมา ต่อมาใจกลางกระจกที่แตกนั้นก็มีแสงระเบิดออกมา ก่อนจะขยายตัวออกไปอย่างรวดเร็ว จิตผู้สร้างของเขาถูกเผาไหม้พร้อมพลังสร้างที่เพิ่มขึ้นมา สุดท้ายมันก็กลายเป็นลำแสงสีม่วงพุ่งเข้าใส่หลินเป่ยชาน หลินเป่ยชานสะบัดดาบออกไปอีกครั้งมันยังเป็นดาบแสงดังเดิมแต่มีพลังที่น่ากลัวยิ่งกว่าเก่า ลำแสงและดาบได้ปะทะกัน พลังทำลายล้างระเบิดออกมากระจายไปทั่วทุกทิศทาง มิติรอบข้างแตกออกเป็นชิ้นๆ ทุกอย่างถูกทำลายจนราบราวกับนี่เป็นจุดจบของโลก คลื่นพลังอันน่ากลัวก่อตัวเป็นพายุครอบคลุมพื้นที่หลายล้านไมล์ แม้แต่ผู้คนที่พื้นดินก็ยังรู้สึกว่าพวกเขาอาจจะถูกกำจัดภายใต้จิตผู้สร้างนี้ครั้งนี้ฉิงหยางและหลินเป่ยชานถอยกลับไป 2-3 ก้าว“ เจ้าแข็งแกร่งดีนิ” ฉิงหยางรับรู้ถึงความแข็งแกร่งของหลินเป่ยชาน “ พวกที่ต่ำกว่าผู้นำนั้นมีไม่กี่คนที่ทัดเทียมกับข้าได้ แต่เจ้ากลับทำได้ ”หลินเป่ยชานมองไปที่ฉิงหยาง “ เจ้าเองก็ไม่เลว ข้ากลัวว่าคงไม่มีใครในเขตตะวันออกตอนเหนือที่ทัดเทียมกับเจ้าได้ยกเว้นข้ากับเบเกิล “ “ ผิดแล้ว” ฉิงหยางส่ายหน้า “ ยอดฝีมือเขตตะวันออกตอนเหนือนั้นไม่ได้มีแค่เจ้ากับเบเกิล ในอดีตนั้นข้าได้เดินทางไปที่นั่นและได้ท้าทายกับยอดฝีมือ ข้าได้เจอกับสามคนที่มีความแข็งแกร่งไม่ด้อยกว่าข้าเลย แน่นอนว่าพวกนั้นเป็นคนยุคเก่า การที่เจ้าไม่รู้จักพวกเขาก็ไม่ใช่เรื่องที่น่าแปลกใจ”หลินเป่ยชานแปลกใจนิดๆ ในฐานะยอดฝีมือของเขตตะวันออกตอนเหนือแล้ว เขาไม่รู้ว่ามียอดฝีมือหลบซ่อนตัวอยู่ในเขตตะวันออกตอนเหนือ พวกนั้นต้องเกือบทัดเทียมกับผู้นำได้แน่ คนแบบนั้นมีจำนวนน้อยนิด ในความโกลาหลอันกว้างใหญ่นี้มีแค่ 1-2 คนก็ถือว่าดีแล้ว ไม่คิดเลยว่าในเขตตะวันออกตอนเหนือนั้นกลับมีถึง 3 คน หากรวมเขากับเบเกิลไปแล้วก็มีถึง 5 คน !“ เจ้ากับข้าน่ะมีความแข็งแกร่งทัดเทียมกัน เจ้าทำให้ข้าชื่นชมจริงๆ หากเจ้าเป็นคนของเขตใต้ บางทีเราอาจจะได้นั่งดื่มกัน” ฉิงหยางไม่ได้ดูหมิ่นหลินเป่ยชาน ความแข็งแกร่งที่อีกฝ่ายแสดงออกมานั้นเพียงพอที่จะได้รับความเคารพจากเขา “ แต่โชคร้ายที่เจ้าเป็นคนของเขตตะวันออกตอนเหนือ ข้าในฐานะตัวแทนของโลกนภาใต้ ข้าต้องเหนือกว่าเจ้า !”“เข้ามา ” หลินเป่ยชานยิ้มออกมาฉิงหยางกำไม้เท้าเอาไว้แน่นและแสดงสีหน้าจริงจังออกมา “ ข้าจะใช้ท่าสุดท้าย หากเจ้ารับมือได้ ข้าจะยอมรับว่าข้าพ่ายแพ้ ”เขาแก่กว่าหลินเป่ยชาน เขาคือคนรุ่นเก่ากว่า หากเสมอกัน มันก็ไม่ต่างจากความพ่ายแพ้ ยังไงซะอายุของเขาก็มากกว่าหลินเป่ยชานยังไม่ทันได้พูดอะไร ฉิงหยางก็สูดหายใจเข้าลึกๆพร้อมกับใช้ไม้เท้าวาดเป็นวงกลมก่อนที่จะมีลำแสงพุ่งออกมา มันราวกับพลังที่ทำลายล้างความโกลาหลได้ มันก่อตัวเป็นขอบเขตที่แผ่แสงสีม่วงออกมาขอบเขตนี้ราวกับโลกย่อยและลำแสงสีม่วงคือพลังที่โลกนี้ได้โจมตีออกมา !ลำแสงสีม่วงส่องประกายราวกับจะย้อมทั้งโลกให้กลายเป็นสีม่วง