ตอนที่ 1694 : ความพ่ายแพ้ของเจียงหยุน

มีดเงาบนท้องฟ้าสราวกับดอกบัวที่บานสะพรั่ง มันแฝงไปด้วยพลังสร้างอันน่าตกใจแต่ตอ่มามีดเงานั้นกลับพังลงด้วยมีดแสงก่อนที่ท้องฟ้าจะถูกตัดออกเป็นสองส่วน สีหน้าของเจียงหยุนไม่ได้เปลี่ยนไป ดาบเงานับไม่ถวนฟื้นฟูขึ้นมาอีกครั้งก่อนจะพุ่งเข้าปะทะกับมีดแสง ตูม ตูม ตูม… มิติรอบข้างพังลงอย่างรวดเร็วเผยให้เห็นจักรวาลภายนอก ท้องฟ้าเต็มไปด้วยรูราวกับนี่คือจุดจบของโลก แค่การปะมือกันทั่วไปก็ทำให้เกิดความเสียหายแบบนี้แล้ว ความแข็งแกร่งของผู้นำนั้นถูกแสดงออกมาอย่างเต็มที่ “ ฮ่าฮ่า…” เจียงหยุนหัวเราะออกมา “ ผู้นำในตำนานมีดีแค่นี้รึ ” วอซ่งยังแสดงสีหน้าเฉยเมยราวกับว่าสิ่งที่เจียงหยุนพูดมานั้นไม่ได้ทำให้เขาหวั่นไหว เขาเคยสู้กับผู้นำมาแล้วหลายครั้ง ในจักรวาลนี้เขาถือว่าอยู่ระดับแนวหน้า วอซ่งฟันดาบออกไปสร้างมีแดสงสนับพันๆเล่ม แต่ละเล่มนั้นมีพลังสร้างไม่ต่างกันเลย มีดแต่ละเล่มนั้มีพลังระดับจำกัดของขั้น 8 มีดแสงราวกับสายลมที่พุ่งตัดท้องฟ้า เจียงหยุนแสดงสีหน้าหนักใจออกมา พลังระดับจำกัดขั้น 8 นี้เพียงพอที่จะเป็นภัยต่อเขา นี่ไม่ต้องนับการโจมตีที่มีนับพันอันเลย “ ผู้นำในตำนานนี่แกร่งดีจริงๆ !” ในใจเจียงหยุนเต็มไปด้วยความตะลึง การโจมตีแบบนี้เขาก็ใช้ออกมาได้แต่ใช้ออกมาได้แค่ครั้งเดียวเท่านั้น การโจมตีแต่ละอันนั้นอยู่ระดับจำกัดของขั้น 8 หากให้ใช้การโจมตีแบบนี้ออกมาอย่างต่อเนื่องแล้ว เขาที่เป็นผู้นำระดับแนวหน้าไม่อาจจะทำได้ งั้นผู้นำคนอื่นๆก็ไม่อาจจะทำได้เช่นกัน มีแค่ผู้ตำนานทีคงอยู่มาหลายพันปีเท่านั้นที่จะใช้การโจมตีแบบนี้ออกมาได้ทำไมพวกเขาถึงได้เป็นแค่ผู้นำ ส่วนวอซ่งนั้นถึงถูกเรียกว่าผู้นำในตำนาน ?มันเพราะวอซ่งสามารถทำสิ่งที่ผู้นำทั่วไปไม่อาจจะทำได้ !ต่อหน้าการโจมตีของวอซ่ง เจียงหยุนไม่อาจจะหนีได้ เขาได้แต่เลือกต้องเผชิญหน้ากับมันและต้านทานมันไว้เขาไม่อาจจะทำการโจมตีนับพันครั้งออกมา มันไม่อาจจะรับรองได้ว่าการโจมตีทุกครั้งจะมีพลังระดับจำกัดขั้น 8 มันมีแต่จะทำให้จิตผู้สร้างของเขาใช้งานมากขึ้นไปเรื่อยๆแต่มันมีสิ่งที่เรียกว่าถึงคุณภาพไม่เพียงพอแต่ก็ใช้ปริมาณทดแทนได้เจียงหยุนฟันดาบตัวเองออกไป ไม่นานมีดเงานับไม่ถ้วนก็ก่อตัวขึ้นมามันก่อตัวขึ้นเป็นพายุมีดเงาที่ดูทรงพลังกว่าการโจมตีของวอซ่งเสียอีก ตูม ตูม ตูม ตูม..มีดแสงและมีเงาเข้าปะทะกันและระเบิดออกมาราวกับพลุ เกิดการผันผวนของมิติในจุดที่ทั้งสองปะทะกันและระเบิดพลังออกมาทุกทิศทาง มิติเริ่มแตกออกขึ้นมาเรื่อยๆ โลกนี้เริ่มสั่นไหวราวกับว่าจะพังลงตอนไหนก็ได้หลินเป่ยชาน ,เกลดัน และฉิงหยาง ที่อยู่ด้านล่างนั้นต่างก็พากันขนลุกจางหยูมองการต่อสู้ของทั้งสองด้วยความสนใจเขาเหมือนจะอยากสู้เองเสี่ยวซีพึมพำออกมา “ พวกนี้แกร่งจริงๆ !”มันรับรู้ถึงพลังของวอซ่ง ที่มันแทบไม่อาจจะป้องกันได้ หาก วอซ่ง พัฒนาขึ้นอีก งั้นมันคงไม่อาจจะต้านทานการโจมตีของ วอซ่ง ได้“ เทียบกับพวกนี้แล้ว เราไม่ต่างอะไรจากเด็กน้อยเลย” หลินเป่ยชาน ยิ้มออกมาอย่างขมขื่นและส่ายหน้า “ เราไม่อาจจะดิ้นรนได้ด้วยซ้ำ…” แม้ว่าความแข็งแกร่งของเขาจะใกล้เคียงกับผู้นำแต่หากต้องสู้กันจริงๆแล้ว ผู้นำก็สามารถบดขยี้พวกเขาได้อย่างง่ายดายความยิ่งใหญ่ของผู้นำไม่ใช่จิตผู้สร้างแต่มันอยูที่การใช้การสร้างของพวกเขาที่ขึ้นไปถึงจุดสูงสุด มันคือขีดจำกัดของขั้น 8 มันคือเพดานการใช้พลังสร้างของผู้ควบคุมขั้น 8