ตอนที่ 1700 : คำสาป

จางหยูไม่เข้าใจว่าทำไมอัลเวอร์ถึงได้ชอบหงซีขนาดนี้ หงซีสวยรึไง ? แน่นอนว่านางน่ะสวย ! ใบหน้าที่ดูไร้ที่ติราวกับศูนย์รวมความงามของทั้งโลก มันไม่อาจจะมีคำพูดไหนที่อธิบายความงดงามของนางได้ ! ความหยิ่งทะนงของนางรึ ? นี่ไม่จำเป็นต้องพูดถึง นางน่ะดูเย็นชาและสูงส่งราวกับเทพธิดา จางหยูไม่เคยเห็นผู้หญิงคนไหนที่เทียบกับนางได้เลย ที่สำคัญที่สุดคือหงซีเป็นผู้ควบคุมขั้น 9 ที่เป็นผู้หญิง มันคิดภาพออกได้ว่านางจะหยิ่งทะนงแค่ไหน แต่ผู้หญิงที่เกือบสมบูรณ์แบบนี้ก็ไม่อาจจะทำให้จางหยูรู้สึกอะไรกับนางได้เพราะหงซีน่ะทำตัวเย็นชาและหยิ่งทะนงเกินไปมันไม่ใช่นิสัยที่จางหยูชอบ “ บางทีความชอบของทุกคนอาจจะแตกต่างกันไป” จางหยูไม่เข้าใจอัลเวอร์ แต่มันก็เป็นเรื่องของอัลเวอร์เขาไม่คิดจะเข้าไปยุ่ง “ แมลงหวี่…” จางหยูนั้นสงสารอัลเวอร์อย่างมาก ชายคนนี้ได้กลายเป็นหุ่นเชิดแต่ก็ยังนึกถึงผู้หญิงที่ตัวเองชอบแต่อีกฝ่ายยังมองว่าเขาเป็นแมลงหวี่ที่คอยไล่ตาม มันดูน่าสงสารจริงๆ เมื่อตอบคำถามของจางหยูแล้วหงซีก็ได้พูดขึ้น “ ข้าชอบความสะอาด ข้าไม่อยากให้คนนอกอยู่ในโลกที่ข้าสร้างนานนักพวกเจ้าไปได้แล้ว ” คำพูดนี้ทำให้จางหยูคิ้วขมวดแต่มันก็จริงว่าที่นี่คือที่ของนาง เขาไม่มีสิทธิ์จะคัดค้าน “ ข้าคงต้องรบกวนเจ้าอีก” จางหยูหน้าด้านก็จริง แต่มันเป็นไปไม่ได้ที่เขาจะอยู่ที่นี่ต่อ เขาได้หันกลับก่อนจะพยักหน้าบอกกับทุกคน “ ไปกันเถอะ ” นี่ไม่ใช่ดินแดนแห่งความฝัน มันไม่มีอะไรน่าประทับใจ หงซีกวาดนิ้วก่อนจะมีรูหนอนก่อตัวขึ้นตรงหน้าจางหยู ก่อนที่นางจะบินหนีออกไปแล้วหายตัวไปในท้องฟ้า“ ท่านหงซี ไม่คิดจะผูกมิตรกับใครเลย” เกลดันพูดขึ้นมาหลินเป่ยชานเองก็อึดอัดเล็กน้อย “ รักความสะอาดรึ ? เราไปทำให้โลกนางสกปรกรึไง ?”หงซีเป็นผู้ควบคุมขั้น 9 การที่นางวิจารณ์พวกเขานั้นพวกเขาก็ยังพอรับได้ แต่คำพูดของหงซีนั้นฟังไปแล้วก็ยิ่งน่าหงุดหงิด มันได้ทำลายภาพลักษณ์ของผู้ควบคุมขั้น 9 ที่ยิ่งใหญ่ไปอย่างสิ้นเชิง“ พูดจาระวังด้วย ” วอซ่งพูดด้วยสีหน้าเฉยเมย “ อย่าลืมว่าที่นี่คือโลกของนาง ทุกการเคลื่อนไหวของเรานั้นบางทีนางอาจจะรับรู้ได้หมด”เมื่อได้ยินแบบนั้นเกลดันและหลินเป่ยชานก็ตัวแข็งทื่อไปทันที พวกเขารีบปิดปากเงียบพร้อมเหงื่อผุดขึ้นเต็มหน้าผาก “ เรามีเหตุผลที่เข้ามาที่นี่แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าเราได้เข้ามาในที่ของคนอื่น” จางหยูคิ้วขมวดมองไปที่หลินเป่ยชาน และ เกลดันก่อนจะพูดขึ้น “ แต่นางก็ไม่ได้ไล่เราออกไปโดยตรง เรามีสิทธิ์อะไรไปบ่นให้กับนาง ?”แม้ว่าจางหยูจะไม่ได้ชื่นชอบหงซี แต่ก็ไม่ได้อคติด้วย ถึงอย่างนั้นจางหยูก็ไม่คิดว่าพวกเขาจะมีสิทธิ์ไปบ่นนางวอซ่ง พยักหน้า “ เจ้าสำนัก พูดถูก สิ่งที่เราควรทำตอนนี้คือโทษตัวเองไม่ใช่ว่ากล่าวคนอื่น หงซี ไม่ได้ไล่เราโดยตรง นางยังบอกถึงเรื่องสุสานสวรรค์ให้กับเรา นั่นก็ถือว่าดีแล้ว “ไม่นานจางหยูและคนอื่นๆก็เดินทางออกมาจากรูหนอนออกจากโลกของหงซีจางหยูมองไปยังบึงรอบๆแต่ก็พบว่าคนของวังดอกไม้แดงก่อนหน้านี้หายตัวไปแล้ว เขาอดไม่ได้ที่จะแปลกใจ “ คนพวกนั้นไปไหนกัน ?”วอซ่งและคนอื่นๆเองก็สับสนอย่างมาก แต่ตอนที่จางหยูเพิ่งจะพูดจบนั้นดอกไม้รอบตัวพวกเขาก็บานออกพร้อมกับร่างหนึ่งที่ปรากฎตัวขึ้นมาร่างนี้เหมือนกับแสงมันได้พุ่งมาตรงหน้าจางหยูนางมองมาที่จางหยูและคนอื่นๆก่อนจะพูดขึ้น “ เป็นเจ้านี่เอง !” น้ำเสียงของนางดูตกใจเล็กน้อยคนของวังดอกไม้แดงที่เหลือพากันบินออกมาและมองจางหยูกับคนอื่นๆด้วยความแปลกใจและเหลือเชื่อ