ตอนที่ 1716 : แบ่งสมบัติ

จ้านเทียนเกอ, เบเกิลและคนอื่นๆต่างก็มองเจ้าสำนักด้วยสีหน้าตกตะลึง ไม่มีใครคิดว่าคำสาปที่เป็นปัญหาต่อหงอีมาไม่รู้กี่ยุคนั้นเจ้าสำนักจะลบมันได้ง่ายดายแบบนี้ เจ้าสำนักแข็งแกร่งแค่ไหนกัน ? พวกเขาไม่กล้าแม้แต่จะคิด ! “ ไม่แปลกเลยที่เจ้าสำนักยังคงทิ้งร่างแยกไว้แบบนี้…ด้วยความแข็งแกร่งของเขาแล้ว ข้าเกรงว่าในความโกลาหลนั้นคงมีไม่กี่อย่างที่มีสิทธิ์ให้เขาลงมือด้วยตัวเอง ” จ้านเทียนเกอตะลึงอย่างมาก แต่เมื่อคิดว่าเจ้าสำนักเป็นผู้ควบคุมขั้นที่ 9 จ้านเทียนเกอและคนอื่นๆก็รู้สึกว่ามันเป็นเรื่องธรรมดาที่จะมีความแข็งแกร่งแบบนั้น มันไม่ได้ดูน่าแปลกใจเท่าไหร่ ตอนที่ทุกคนต่างก็ตะลึงกับความแข็งแกร่งของจางหยู ฉากที่น่าตกใจก็เกิดขึ้น เจ้าสำนักแผ่จิตผู้สร้างออกไปก่อนที่จิตผู้สร้างจะเปลี่ยนแปลงไปอย่างรวดเร็ว หลังจากนั้นไม่กี่อึดใจมันก็เปลี่ยนเป็นคำสาป! คำสาปแบบเดียวกันที่ทรมานหงอีไม่รู้กี่ยุค ! เมื่อเห็นแบบนั้นไม่ว่าจะเป็นใครต่างก็เบิกตากว้างและจ้องมองไปที่เจ้าสำนัก “ คำสาป ! ” หงอีแสดงสีหน้าตะลึงออกมา นางถึงกับรู้สึกกลัว “ เจ้า…” เจ้าสำนักยกมือที่สร้างคำสาปขึ้นและพูดขึ้นมา “ มันน่าสนใจดีข้าเลยทดสอบเรียนรู้ดู ไม่คิดเลยว่าจะสร้างได้ง่ายแบบนี ” คำสาปนี้ดูเหมือนระดับสูงกว่าความลึกลับของพลังสร้าง มันคือรูปแบบพลังสร้างชนิดหนึ่งที่ระดับสูงกว่า หากไม่ใช่เพราะอยู่ในโลกตันเถียนแล้ว แม้ว่าจางหยูจะลงมือเองแต่พลังก็ยังด้อยกว่า แม้จะด้อยกว่าแต่ก็ยังทำให้ผู้ควบคุมขั้นที่ 9 เกรงกลัวได้อยู่มีแค่จิตผู้สร้างในโลกตันเถียนเท่านั้นที่จะสามารถใช้จิตผู้สร้างขนาดนี้ออกมาได้ ผลของมันคล้ายกับคำสาปก่อนหน้านี้จางหยูสงสัยว่าที่หงอีโดนคำสาปนี้น่าจะไม่ใช่เพราะตวนมู่หลิน เพราะตวนมู่หลินไม่อาจจะใช้พลังระดับนี้ออกมาได้ การจะสร้างคำสาปแบบนี้ขึ้นมาได้ บางทีอาจจะเป็นจิตลึกลับในสุสานก็เป็นได้ แต่จางหยูไม่ได้บอกสิ่งที่เขาคิดกับหงอี เรื่องในอดีตไม่จำเป็นต้องคิดอะไรมาก ยังไงซะ ตวนมู่หลินก็ไม่ใช่คนดี แม้ว่าเขาจะไม่ได้ใช้คำสาปออกมาแต่มันก็เกี่ยวข้องกับเขามันไม่สำคัญว่าตวนมู่หลินจะเป็นคนสร้างมันขึ้นมารึไม่“ ผลกำไรดีจริงๆ ” จางหยูอารมณ์ดีอย่างมาก ช่วยหงอีลบคำสาปพร้อมกับเรียนรู้วิธีการใช้พลังสร้างที่สูงกว่าเดิม บอกได้ว่าเขาแทบไม่เสียอะไรเลย “ สิ่งเดียวที่น่าเสียดายคือข้าเรียนรู้วิธีการใช้มันแค่ส่วนเริ่มต้น…”ทักษะนี้น่ากลัวแต่ไม่ใช่ทักษะที่ยิ่งใหญ่อะไร อย่างน้อยก็ดีกว่าไม่มีอะไรติดมือกลับมาทุกคนได้ยินคำพูดของจางหยูก็พากันสับสน เรียนรู้อะไรกัน ?ด้วยความสามารถระดับนี้จะมีใครกล้าหาเรื่องเขาอีก ?“ ข้าลบคำสาปให้เจ้าแล้ว เจ้าไปได้แล้ว ” เจ้าสำนักโบกมือก่อนจะมีรูหนอนปรากฎขึ้นมาตรงหน้าเขา “ เมื่อเดินทางผ่านรูหนอนนี้แล้วเจ้าจะไปยังโลกป่า ที่นั่นเจ้าจะไปไหนต่อก็ได้ ” เขาโบกมือเบาๆ “ ข้าไม่ไปส่งนะ”หงอีไม่คิดว่าจางหยูจะไม่ให้นางอยู่ต่อ แต่นี่ก็คือสิ่งที่นางหวังเอาไว้ นางโค้งให้กับจางหยู ก่อนจะพูดออกมาด้วยสีหน้าจริงใจ “ ขอบคุณ ! ”เจ้าสำนักยิ้มออกมา “ แค่เรื่องเล็กน้อยทำไมต้องขอบคุณด้วย ?”เรื่องเล็กน้อย ?หงอีไม่ปฏิเสธ บางทีสำหรับเจ้าสำนักแล้วมันอาจจะเป็นเรื่องเล็กน้อยจริงๆ“ ถึงอย่างนั้นก็ขอบคุณ ข้าจะจดจำบุญคุณครั้งนี้เอาไว้ ” หงอีทำความเคารพอีกครั้ง ก่อนจะหันหลังแล้วเดินทางผ่านรูหนอน ร่างของนางได้ปรากฏตัวขึ้นในโลกป่าก่อนจะพุ่งผ่านกำแพงโลกเพื่อเข้าไปในความโกลาหล