ตอนที่ 1730 : ความลึกลับ

จางหยูแผ่การรับรู้ออกไป การรับรู้ของเขาแผ่เข้าไปในเขตหวงห้ามเพื่อตรวจสอบสถานการณ์ โชคร้ายที่ในเขตหวงห้ามนั้นการรับรู้ของเขาโดนจำกัดจนเขาไม่อาจจะตรวจสอบอะไรได้เลย มันราวกับเขาตกอยู่ในบึง แม้ว่าจะได้ยินเสียงของเนี่ยเวิ่น แต่การรับรู้ของเขาไม่อาจจะรับรู้ตัวตนของเนี่ยเวิ่นได้ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเนี่ยเวิ่นอยู่ห่างเกินไปหรือการรับรู้ของเขาโดนจำกัด แต่ที่แน่ๆ การรับรู้ของเขานั้นเล็กกว่าเดิมหมื่นเท่า “ ท่านรับรู้เขาได้รึไม่ ?” จ้าวแห่งโลกพันเขตถามขึ้นมา จางหยูส่ายหน้า เขาได้แต่ต้องพึ่งเสียงเพื่อบอกถึงตำแหน่งของเนี่ยเวิ่น แต่ตำแหน่งที่แน่ชัดนั้น จางหยูไม่รู้ เขารู้สึกได้ว่าในเขตหวงห้ามนี้คือโกลาหลที่บีบอัดกัน เขารู้สึกปวดหัวกับความรู้สึกแบบนี้ จางหยูมองไปทางเขตหวงห้ามและตะโกนออกมาให้ดังที่สุดเท่าที่จะทำได้ “เนี่ยเวิ่น นั่นเจ้ารึ ?” “ ใช่ ข้าเอง !” เสียงของเนี่ยเวิ่นดังขึ้นมา เสียงนี้เต็มไปด้วยความลนลานและหวาดกลัว “ พ่อบุญธรรม ช่วยข้าด้วย !” จางหยูอยากจะช่วยอีกฝ่ายเช่นนี้ แต่เขตหวงห้ามไม่ใช่ว่าจะเข้าไปได้ตามใจ สำหรับจางหยูที่อยู่ระดับพันเท่าแล้ว เดาว่าเขาคงกลายเป็นผงในเวลาไม่กี่วินาที แม้แต่โอกาสที่จะกลับไปยังโลกตันเถียนก็ไม่มี เมื่อคิดแบบนั้นจางหยูก็ถามขึ้นมา “ เจ้าเข้าไปในเขตหวงห้ามได้ยังไง ? ใครพาเจ้ามาที่นี่ ?” เขาสงสัยว่ามันอาจจะมีสมบัติที่ทนต่อการกัดกร่อนได้ ยังไงซะด้วยความแข็งแกร่งของเนี่ยเวิ่นแล้ว มันเป็นไปไม่ได้ที่จะทนการกัดกร่อนของเขตหวงห้าม “ ข้าไม่รู้” เนี่ยเวิ่นเหมือนจะร้องไห้ เขาพูดด้วยเสียงที่สั่นเครือ “ ข้าหลับอยู่ ข้าไม่รู้เลยว่าเกิดอะไรขึ้น ตื่นมาอีกทีข้าก็อยู่ที่นี่แล้ว พ่อบุญธรรมช่วยข้าออกไปด้วย ข้ากลัว ” แม้ว่าเขาจะไม่เคยมาที่เขตหวงห้ามมาก่อน แต่เขาก็เคยได้ยินชื่อเสียงของมัน มันคือเขตหวงห้ามที่แม้แต่ผู้ควบคุมขั้น 9 ก็ยังต้องกลัว ! แม้จะไม่รู้ว่าเพราะอะไรเนี่ยเวิ่นถึงอยู่ด้านในได้ แต่มันไม่ได้หมายความว่าเนี่ยเวิ่นจะปลอดภัย หากเวลาผ่านไปเนี่ยเวิ่นก็อาจจะตายได้ ! “ ไม่ต้องกังวล เมื่อเจ้ายังอยู่รอดได้ งั้นเจ้าก็ไม่น่าจะเป็นอะไรในเวลาอันสั้น “ จางหยูพูดขึ้นมา “ ใจเย็น อย่าเพิ่งลนลานไป “ คำปลอบของจางหยูได้ผล เนี่ยเวิ่นเริ่มสงบสติอารมณ์ลงแต่ถึงอย่างนั้นก็ยังกลัวอยู่ดี “ เจ้ามาอยู่ที่นี่นานแค่ไหนแล้ว ?” จางหยูถามขึ้นมา “ มันก็นานมากแล้ว ข้าจำเวลาที่แน่ชัดไม่ได้แต่ข้ามาที่นี่ตั้งแต่ที่ออกจากสำนักคังเฉียง ”จางหยูคิดตาม “ งั้นเจ้าทนต่อการกัดกร่อนของโกลาหลได้ยังไง? ”“ ทนรึ ? ข้าไม่ได้ทนอะไรเลย !” คำตอบนี้ ทำให้จางหยูและจ้าวแห่งโลกพันเขตต่างก็แปลกใจ “ การกัดกร่อนของโกลาหลคืออะไรกัน ? มันอันตรายงั้นรึ ?”จางหยูและจ้าวแห่งโลกพันเขตมองหน้ากันด้วยความแปลกใจเนี่ยเวิ่นไม่โดนกัดกร่อน !นี่มันแปลกประหลาด !จางหยูแผ่การรับรู้เข้าไปอีก เขามั่นใจได้ว่าในเขตหวงห้ามนี้มีการกัดกร่อนที่น่ากลัว แม้แต่การรับรู้ของเขาก็ยังโดนจำกัด ในอีกความหมายคือการกัดกร่อนไม่ได้หายไป มันยังคงอยู่ แต่ทำไมเนี่ยเวิ่นถึงไม่ได้รับผลกระทบ มันเป็นเรื่องที่แปลกจริงๆ“ เจ้ามั่นใจรึว่าเจ้าไม่โดนกัดกร่อน ?”จางหยูถามขึ้นมา “ รึว่าเจ้ามีสมบัติพิเศษที่ทนการกัดกร่อนได้ ?”“ ข้าไม่มีสมบัติใดๆ ข้าไม่ได้รู้สึกถึงการกัดกร่อนใดๆด้วย” เนี่ยเวิ่นตอบกลับแล้วพูดขึ้นต่อ “ พ่อบุญธรรม ช่วยข้าออกจากที่นี่ที !”เขากลัวอย่างมาก เมื่อตื่นขึ้นมาเขาก็อยู่ในเขตหวงห้าม พื้นที่ที่แม้แต่ผู้ควบคุมขั้น 9 ก็ยังไม่กล้าเข้ามา เขาจะไม่กลัวได้ยังไง ?“ ข้าขอโทษ ข้าช่วยเจ้าไม่ได้” จางหยูไม่คิดว่าตัวเองจะทนการกัดกร่อนได้บางทีตอนที่เขาทะลวงผ่านและได้ขึ้นเป็นจ้าวบรรพกาล เขาอาจจะมองข้ามการกัดกร่อนที่นี่ได้แต่ก่อนหน้านั้นเขาไม่อาจจะทนไหวแน่เมื่อได้ยินที่จางหยูพูดมา เนี่ยเวิ่นก็ลนลานอีกครั้ง เมื่อเขาเข้ามาที่นี่และโดนขังเอาไว้ รอบตัวเขาก็มีแต่สีเทา เขาไม่เห็นแม้แต่เงารึได้ยินเสียงอะไร มันราวกับโกลาหลร้าง มันมีแต่ความโดดเดี่ยว มันทำให้จิตใจของเขาแทบพังทลาย เมื่อมันไม่ง่ายที่จะพบใคร แต่เขากลับได้พบพ่อบุญธรรมของตัวเอง แต่ถึงอย่างนั้นจางหยูก็ไม่อาจจะช่วยอะไรเขาได้ตอนนั้นเนี่ยเวิ่นแทบใจสลาย“ ไม่ ไม่ ท่านพ่อ ท่านคงล้อข้าเล่นสินะ ?” เนี่ยเวิ่นถามขึ้น “ ข้ารู้ว่าท่านต้องมีทาง !”หากแม้แต่จางหยูก็ยังไม่มีทางช่วยได้ งั้นใครจะช่วยเขาได้อีก ?จางหยูพูดขึ้นด้วยสีหน้าเคร่งเครียด “ ข้าไม่ได้ล้อเล่น เขตหวงห้ามนี้มีพลังกัดกร่อนที่ทรงพลัง แม้แต่ผู้ควบคุมขั้นที่ 9 ก็ไม่อาจจะทนไหว ตั้งแต่โบราณมาแล้วไม่ว่าคนจะแข็งแกร่งเพียงใดแต่ก็ไม่กล้าเข้ามาที่นี่ ไม่มีใครรอดไปได้ เจ้าน่ะเป็นแค่คนเดียวที่รอด”เขาสงสัยอย่างมากว่าเนี่ยเวิ่นทำได้ยังไง