ตอนที่ 1745 : เบาะแสใหม่

กล่าวได้ว่าซื่อซินคือตัวแทนของคนที่แข็งแกร่งที่สุดในเขตตะวันตก แม้แต่จ้าวแห่งเขตตะวันตกอย่างไมโลก็ไม่อาจจะเป็นคู่มือของเขาได้ หากซื่อซินพ่ายแพ้ให้กับจางหยู มันก็เท่ากับว่าพวกเขาพ่ายแพ้ให้กับเขตตะวันออกตอนบน คนในเขตตะวันตกจะรู้สึกเสียหน้าไปด้วย ไม่มีใครอยากเสียหน้าแต่ทุกคนก็รู้ว่าซื่อซินยากที่จะชนะได้ ! แม้จะรู้ดีกว่าโอกาสที่ซื่อซินจะชนะมีน้อยมาก แต่ก็มีหลายคนที่ยังหวังพึ่งโชค พวกเขาหวังว่าจะมีโชคที่ทำให้ซื่อซินเอาชนะจางหยูได้ เพื่อไม่ให้เขตตะวันตกต้องเสียชื่อเสียง … ในโลกจำลองของจางหยูนั้นไม่รู้เลยว่าทำให้ซื่อซินบาดเจ็บมากี่ครั้งแล้ว ซื่อซินไม่เคยหมดสภาพแบบนี้มาก่อน ในอดีตนั้นแม้ว่าจะเจอกับคนที่ไม่อาจจะเอาชนะได้อย่างราชาตะวันออก แต่เมื่อเขายอมรับความพ่ายแพ้ทุกอย่างก็จบ แต่จางหยูนั้นถึงเขาจะยอมรับความพ่ายแพ้แต่จางหยูก็ไม่ยอมจบการต่อสู้ แต่กลับสู้ต่ออีกเป็นเดือน สิ่งที่ทำให้ซื่อซินโล่งอกคือจางหยูไม่ได้ใช้พลังออกมาเต็มที่ ทุกครั้งจางหยูจะใช้พลังออกมามากกว่าของซื่อซินเพียงเล็กน้อย ดังนั้นถึงเขาจะเอาชนะไม่ได้แต่ก็พอรับมือได้จนบาดเจ็บแค่เพียงเล็กน้อยเท่านั้นและยังสู้ต่อได้ “ ข้ารับมือไม่ไหวแล้ว หากเจ้าคิดจะฆ่าข้าก็เอาเลย ทำไมต้องมาปั่นหัวข้าเช่นนี้ด้วย ?” ซื่อซินเริ่มใจสลาย เขาไม่รู้ว่าเขาตกอยู่ในสภาพปางตายกี่ครั้งแล้ว เขาไม่รู้ว่าเขาจะทนได้นานแค่ไหน มันน่าปวดใจเกินไป ! จางหยูพูดขึ้นมาช้าๆ “ เจ้ากับข้าไม่ได้มีเรื่องผิดใจอะไรกัน ทำไมข้าต้องฆ่าเจ้าด้วย ?” ซื่อซินยังไม่ทันได้พูดอะไร จางหยูก็พูดขึ้นต่อ “ เราตกลงกันไว้ว่า 1 เดือนก็ต้องเป็น 1 เดือน เจ้าสบายใจได้ ข้าไม่ฆ่าเจ้าหรอก การสู้กับข้านั้นเจ้าก็ได้รับประโยชน์ไปด้วย บางทีระดับการบ่มเพาะของเจ้าอาจจะพัฒนาก็ได้…” ความก้าวหน้าแลกกับความเจ็บปวดแบบนี้ ซื่อซินไม่ต้องการ เขารู้สึกว่าจางหยูไม่ได้มาหาเขาเพื่อประมือแต่เป็นการดูหมิ่นเขาเสียมากกว่า เพราะเขาคิดไม่ออกจริงๆ ดูจากความแข็งแกร่งที่จางหยูมีแล้ว ทำไมถึงบังคับให้เขาสู้ต่อถึง 1 เดือนด้วย เขาคิดหาเหตุผลอื่นไม่ออกนอกจากการดูหมิ่น จิตใจเขาเริ่มพังทลาย ตอนนี้เขารู้สึกว่าจางหยูกำลังเหยียดหยามเขาอยู่ ในใจเขากลับร้อนรนขึ้นมา เขาลงมือหนักขึ้นกว่าเดิม แม้ว่าเขาจะรู้ว่าการโจมตีเขาไม่ได้เป็นภัยต่อจางหยู แต่เขาก็ยังโจมตีอย่างบ้าคลั่ง แม้ว่าจะต้องตายแต่เขาก็ต้องทำให้จางหยูเจ็บตัวไปด้วย เมื่อเห็นซื่อซินโกรธ จางหยูก็ไม่ได้หงุดหงิด ยิ่งซื่อซินโกรธเท่าไหร่ การโจมตีก็ยิ่งรุนแรงขึ้นเท่านั้น มันยิ่งช่วยเขาไปในตัวคู่ซ้อมนี้คือคู่ซ้อมที่ยอดเยี่ยมเลยก็ว่าได้ !…“ ป่านนี้แล้ว ทำไมยังไม่จบ ?”กลุ่มผู้ควบคุมขั้น 9 ของเขตตะวันตกต่างก็พากันกังวลไมโลยังเยือกเย็นดังเดิม “ การต่อสู้ของผู้ควบคุมขั้นที่ 9 อาจจะกินเวลาหลายพันปี สำหรับระดับเจ้าสำนักและท่านซื่อซินแล้ว แม้ว่าจะสู้กันเป็นหมื่นปีก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร ทำไมต้องกังวลเช่นนั้นด้วย ?”นอกซะจากว่าช่องว่างพลังของทั้งสองฝ่ายจะต่างกันอย่างมาก งั้นมันก็ยากที่จะตัดสินได้ว่าใครจะชนะในเวลาอันสั้น ทุกคนเข้าใจความจริงเรื่องนี้แต่พวกเขาแค่อยากรู้ผลลัพธ์ขอการต่อสู้จนเริ่มกังวลขึ้นมาแม้ว่าพวกเขาจะไม่รู้จักซื่อซิน รึไม่ได้เจอซื่อซินกับตาแต่พวกเขาต่างก็เป็นคนของเขตตะวันตก เป็นธรรมดาที่พวกเขาจะเอาใจช่วยและหวังว่าซื่อซินจะชนะถึงจะเสียเปรียบแค่ไหนแต่เสมอได้ก็ยังดี….ในโลกจำลองหลังจากที่โดนทรมานกว่ายี่สิบวัน ซื่อซินก็จิตใจพังทลาย เขาเริ่มร้องขอความเมตตา “ ปล่อยข้าไปเถอะ ข้าไม่อยากสู้แล้ว นี่มันการรังแกกันชัดๆ”“ ทนเอาไว้ เชื่อในตัวเองหน่อย เจ้าทำได้” จางหยูให้กำลังใจมุมปากของซื่อซินพลันกระตุก หากสายตาของเขาฆ่าคนได้ งั้นจางหยูคงตายเป็นหมื่นๆครั้งแล้ว …สุดท้ายก็ครบ 1 เดือน ซื่อซินเหมือนแทบจะตายด้านกับทุกอย่าง ตอนนั้นเองจางหยูก็หยุดมือ “ ดูสิ ข้าบอกเจ้าแล้วว่าเจ้าทำได้ ผ่านมา 1 เดือนแล้ว การประมือของเราก็จบแล้ว”ซื่อซินได้สติขึ้นมา “ จบแล้วรึ ?”