ตอนที่ 1747 : ซังหนานเทียน

“ ท่านอยากพบเหล่าซังรึ ?” หงอีมองไปที่จางหยูด้วยความแปลกใจ “ ท่านบอกข้าได้รึไม่ว่าท่านจะพบกับเหล่าซังไปทำไมกัน ?” เมื่อได้ยินคำพูดของหงอี จางหยูก็ดีใจขึ้นมา ดูเหมือนว่าซื่อซินจะไม่ได้หลอกเขา หงอีรู้จักอีกฝ่ายจริงๆ จางหยูไม่คิดปิดบัง “ ข้าแค่อยากประมือกับยอดฝีมือ” หงอีแสดงท่าทีแปลกใจออกมาประมือรึ ? “ ท่านคิดจะท้าสู้กับเหล่าซังรึ ?” หงอียักคิ้ว “ ท่านฆ่าโจวทงได้ก็ยืนยันความแข็งแกร่งที่ท่านมีแล้ว ทำไมท่านต้องสู้อีก ? เหล่าซังมักจะเก็บตัว แทบไม่มีใครรู้ถึงตัวตนของเขา หากท่านท้าสู้กับเหล่าซัง แม้จะชนะแต่ก็ไม่มีประโยชน์อะไร” คนอื่นไม่รู้ความแข็งแกร่งของเหล่าซัง แม้ว่าจางหยูจะเอาชนะเหล่าซังได้ แต่มันก็ไม่มีความหมายอะไรมาก “ หงอี เจ้าเข้าใจผิดแล้ว ” จางหยูแสดงสีหน้าจริงจังออกมา “ ข้าแค่อยากประมือกับเขา” หากเขาแค่อยากพิสูจน์ตัวเอง แค่ไปวิหารอวี๋ฮุ่นและท้าสู้กับยอดฝีมือของวิหารสักรอบ ตราบใดที่สามารถเอาชนะได้ แล้วใครจะกล้าไม่ยอมรับเขากัน? ถ้าเขาอยู่ระดับหมื่นเท่า เขาก็ไม่จำเป็นต้องไปเสียเวลาทำเรื่องเล็กน้อยพวกนี้เพื่อชื่อเสียงเลยสักนิด สิ่งที่เขาต้องทำในตอนนี้คือเพิ่มความแข็งแกร่งของตัวเอง ไม่ใช่ชื่อเสียง ไม่ต้องเดาเลยว่ามันถือว่าเป็นเรื่องดีที่ได้เรียนรู้จากเหล่าซัง หงอีเงียบไปชั่วครู่และพูดขึ้นมาช้าๆ “ เหล่าซังนั้นแข็งแกร่งอย่างมาก ยากที่จะมีใครเป็นคู่มือเขาได้ ท่านมั่นใจรึว่าจะท้าเหล่าซังสู้ ?” นางเหมือนจะคิดว่าการที่จางหยูท้าสู้เหล่าซังนั้นก็เพื่อเอาชนะเหล่าซัง ถึงอธิบายให้จางหยูฟังไป ก็ไม่มีประโยชน์อะไร จางหยูขี้เกียจที่จะอธิบายและพูดขึ้น “เพราะเขาแข็งแกร่งเพียงพอที่ข้าจะสู้กับเขา ระดับของข้าในตอนนี้ การสู้กับคนอ่อนแอไม่ได้มีประโยชน์อะไร มีแค่การสู้กับคนอย่างเหล่าซังเท่านั้นที่จะช่วยพัฒนาข้า” “ ท่านควรคิดให้ดีๆ” หงอีกล่อม “ เหล่าซังนั้นแข็งแกร่งอย่างมาก ด้วยชื่อเสียงของท่านตอนนี้ หากแพ้กับเหล่าซัง มันจะทำให้ชื่อเสียงของท่านได้รับผลกระทบ” ไม่ว่าจางหยูจะอยากเรียนรู้จากอีกฝ่ายจริงรึไม่ แต่หงอีก็ไม่อยากให้จางหยูและเหล่าซังสู้กัน เมื่อจางหยูแพ้แล้วไม่ใช่แค่ชื่อเสียงที่เสียหายแต่เขาจะได้รับผลกระทบทางจิตใจไปด้วย ผลกระทบนี้ไม่อาจจะคาดเดาได้“ เจ้าคิดว่าข้าห่วงชื่อเสียงรึไง?” จางหยูหัวเราะออกมาเมื่อเห็นจางหยูแสดงท่าทีแน่วแน่ออกมาหงอีก็ยอมแพ้ที่จะเกลี้ยกล่อม “ เมื่อท่านยืนกรานเช่นนั้น งั้นข้าจะพาท่านไปหาเหล่าซัง แต่เหล่าซังจะยอมสู้กับท่านรึไม่นั้นข้าไม่อาจจะรับรองได้”จางหยูถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอกและป้องมือให้กับหงอี “ ขอบคุณเจ้ามาก”ตราบใดที่ได้พบกับเหล่าซังก็ถือว่าเพียงพอสำหรับจางหยูแล้วตราบใดที่ได้เผชิญหน้ากับอีกฝ่าย ไม่ว่าเหล่าซังจะตัดสินใจยังไง แต่จางหยูก็จะสู้กับอีกฝ่ายให้ได้“ เอาจริงๆแล้วตั้งแต่ที่ข้ารู้จักกับเหล่าซังมา มีน้อยคนนักที่ได้สู้และพบกับเหล่าซัง “ หงอีพูดขึ้น “ ข้ารับปากกับเหล่าซังว่าจะไม่เปิดเผยเรื่องเขาให้กับคนนอก การที่ข้าพาท่านไปพบเขาในครั้งนี้ถือว่าผิดข้อตกลง “ นางเงียบไปชั่วครู่และพูดต่อ “แต่ท่านช่วยข้าทำลายคำสาป บุญคุณครั้งนั้นข้ายังไม่ได้ตอบแทน เมื่อท่านรู้ถึงตัวตนของเหล่าซัง ข้าก็ไม่อาจจะโกหกได้ อันที่จริงแล้วมันไม่สำคัญ ข้าแค่หวังว่าท่านจะให้ความเคารพเหล่าซัง”หงอีไม่รอให้จางหยูตอบกลับและเดินทางออกไปจางหยูรีบตามนางไปทันทีเมื่อเห็นว่าหงอีเดินทางได้ช้า จางหยูก็อดไม่ได้ที่จะเรียกพาหนะมิติออกมา ก่อนจะพูดขึ้น “ เจ้านำทางไป ข้าจะควบคุมพาหนะเอง”“ ท่านทนอยู่กับข้านานๆไม่ได้ใช่รึไม่ ?” หงอีพูดขึ้นตอนนั้นเองเสี่ยวหลิงเอ๋อร์ก็พูดขึ้น “ นายท่าน ผู้หญิงคนนี้ต้องสนใจท่านเป็นแน่”เสี่ยวเสียพูดขึ้นมา “ นางอยากนอนกับท่าน !”จางหยูคิ้วขมวดและตบเสี่ยวเสียไป “ ถ้าเจ้าไม่มีพูดก็ไม่มีใครว่าเจ้าโง่”