ตอนที่ 1768 : หงอีแสร้งโง่

“ ท่านพี่ ท่านพาเขาไปในโกลาหลนภามารึ ?” ซุนวูถามขึ้นมา “ ข้าไปที่นั่นมาแล้ว ” ซุนเมิ่งมองไปที่ตำแหน่งที่จางหยูหายตัวไปด้วยท่าทีสลด สักพักนางถึงละสายตากลับมาและตอบซุนวู “ แล้ว…พวกเขาว่ายังไงกันบ้าง ?” ซุนวูแสดงท่าทีอิจฉาออกมาอย่างเห็นได้ชัด ในฐานะผู้นำวิหารแต่ไม่เคยไปที่โกลาหลนภามาก่อนเลย ซุนเมิ่งพูดขึ้น “ ก็ทักทายทั่วไปแต่พวกเขาไม่ได้พูดอะไรอื่น” “ แล้วเจ้าล่ะ ?” ซุนวูถามขึ้นมา “ เจ้าจะอยู่ที่โกลาหลนี้ต่อรึไม่ ?” เขากับซุนเมิ่งไม่เคยแยกจากกันนาน เขาจึงไม่เต็มใจเท่าไหร่ ซุนเมิ่งพูดขึ้น “ ตอนนี้ข้าไม่ได้รีบร้อนไปไหน เมื่ออาจารย์จะเดินทาง ข้าจะไปกับเขาอีกครั้ง” สำหรับซุนเมิ่งแล้ว โลกอวี๋ฮุ่นไม่ได้น่าสนใจนัก นางอยากมีเวลาอยู่กับจางหยูให้มากกว่านี้ โชคร้ายที่ตัวตนของนางนั้นพิเศษ นางไม่อาจจะหาข้อแก้ตัวเพื่อไปอยู่กับจางหยูได้ ซุนเมิ่งส่ายหน้าก่อนจะบอกกับซุนวู “ อีกไม่นานข้าจะกลับไปยังโกลาหลนภา มันมีบางอย่างที่ข้าควรจะบอกเจ้า…” นางเล่าเรื่องโกลาหลนภาให้กับซุนวูและยังให้ซุนวูจับตาดูโกลาหลเอาไว้ “ เจ้าไม่อาจจะเกียจคร้านได้ เจ้าต้องจับตาดูเอาไว้ ” ซุนเมิ่งพูดด้วยท่าทีจริงจัง “ นี่คือเรื่องของส่วนรวม และเพื่อความปลอดภัยของโกลาหลนภาด้วย เจ้าไม่อาจจะประมาทได้”หลังจากได้ยินที่ซุนเมิ่งบอก ซุนวูก็หนักใจไปตาม เขาแสดงสีหน้าจริงจังออกมา “ ข้าจะระวัง ” …“ถึงโลกนภาใต้แล้ว “ จางหยูบังคับพาหนะมาหยุดอยู่ที่ด้านนอกของโลกนภาใต้ “ หงอี แล้วพบกันใหม่ ”หงอีเดินออกจากพาหนะอย่างไม่เต็มใจ นางอยากจะพูดบางอย่างแต่ก็ต้องกลืนคำพูดลงไปจางหยูเห็นแบบนั้นก็อดไม่ได้ที่จะถามขึ้นมา “ เจ้ามีอะไรรึ ?”หงอีลังเลก่อนจะถามขึ้นมา “ ก่อนที่ท่านกับซุนเมิ่งจะจากไป ข้าได้ยินจ้านเทียนเกอและคนอื่นๆพูดถึงสุสาน ท่านบอกข้าได้รึไม่ว่าท่านจะไปยังสุสานแห่งนั้นรึ ?”จางหยูแปลกใจ เขาไม่คิดว่าหงอีจะรู้เรื่องนี้ด้วย“ ข้าคิดแบบนั้น ” จางหยูเงียบสักพักก่อนจะยอมรับตามจริง“ ไม่ไปได้รึไม่?” หงอีกังวลขึ้นมา “ สุสานนั้นอันตรายอย่างมาก แม้แต่ราชาตะวันออกก็ยังต้องตาย แม้ว่าท่านจะแข็งแกร่งกว่าราชาตะวันออก แต่ท่านอาจจะต้านทานอันตรายในสุสานไม่ได้….”จางหยูพูดด้วยรอยยิ้ม “ ขอบคุณที่ห่วงข้า ” หลังจากที่ขอบคุณแล้วน้ำเสียงของจางหยูก็เปลี่ยนไป “ แต่สุสานนั้นมีความลับมากมายที่เกี่ยวข้องกับการอยู่รอดของโกลาหล ก่อนหน้านี้ข้าไม่มีความสามารถเพียงพอ แต่เมื่อขึ้นมาเป็นราชาแล้ว ข้าก็ต้องไป” จางหยูไม่ได้สนใจว่าโกลาหลจะเป็นอย่างไร แต่เขาไม่อยากให้โลกขั้นที่ 9 ที่อยู่ในความทรงจำของเขาต้องถูกทำลาย“ มันเกี่ยวข้องกับการอยู่รอดของโกลาหลรึ ?” หงอีตะลึง“ ข้าไม่น่าจะบอกเจ้าเรื่องนี้แต่เมื่อเจ้าสงสัย ข้าจะเล่าให้ฟัง ” จางหยูพูดขึ้น “ อันที่จริงเมื่อหลายปีก่อนโกลาหลก็เริ่มตกต่ำลงไป เจ้าจำที่ข้าได้คัมภีร์ของราชาตะวันออกมาได้รึไม่ ? มันมีบันทึกอยู่ด้านในคัมภีร์นั้น…”จางหยูเล่าสถานการณ์ของโกลาหลให้นางฟัง “ เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับผู้คนมากมาย เจ้ามิอาจแพร่งพรายต่อใครได้ ”