ตอนที่ 1772 : ต้นไม้โกลาหล

ในเขตหวงห้ามนั้นเมื่อจางลู่ได้ถอยห่างออกจากบอลโลหิต อันตรายที่เขารับรู้ก็ลดลงเรี่อยๆ แม้จะสงสัยว่ามันคืออะไร แต่ภารกิจของจางลู่ในตอนนี้ก็คือตามหาตัวเนี่ยเวิ่น “ เนี่ยเวิ่น ! ” “ เนี่ยเวิ่น !” “ เนี่ยเวิ่น…” จางลู่ตามหามานานจนสุดท้ายก็ต้องขมวดคิ้ว เสียงของเขาดังก้องไปทั่วเขตหวงห้าม ด้วยความแข็งแกร่งของเขาแล้ว เสียงของเขาเพียงพอที่จะดังไปทั่วหลายเขตย่อย จางลู่รู้สึกแปลกใจ เขาเพิ่งจะตะโกนเรียกชื่อเนี่ยเวิ่น ตอนนั้นเองกลับมีเสียงหนึ่งดังขึ้นมาในหูของเขา “ ท่านพ่อ ท่านมาช่วยข้าแล้ว ! ” ข้างกายจางลู่นั้นมีร่างโปร่งใสค่อยๆปรากฏตัวขึ้นมา ร่างนี้ราวกับเงา “ เจ้าเปลี่ยนไปแบบนี้ได้ยังไง ?” จางลู่ถามขึ้นมาด้วยความสับสน “ ข้าเองก็ไม่รู้ เมื่ออยู่ที่นี่ไปนานๆ ร่างของข้าก็ค่อยๆโปร่งใสไป…” เขาเผยสีหน้าหวาดกลัวออกมา “ พ่อบุญธรรม ช่วยข้าออกไปด้วย หากข้าไม่อาจจะออกจากที่นี่ได้ ข้าคงได้หายไปจริงๆ ” “ ข้าจะพยายาม ” จางลู่พยายามควบคุมพลังโกลาหลเพื่อเอาตัวเนี่ยเวิ่นออกจากที่นี่ แต่แปลก เนี่ยเวิ่นเหมือนกับอยู่อีกมิติ พลังโกลาหลไม่อาจจะส่งผลต่อเขาได้เลย เนี่ยเวิ่นลนลานขึ้นมา “ เกิดอะไรขึ้นกัน…” จางลู่แสดงสีหน้าหนักใจออกมา เขาพยายามจับแขนเนี่ยเวิ่นเอาไว้ แต่มือของเขากลับทะลุแขนของเนี่ยเวิ่นไป ราวกับทะลุอากาศ “ จบสิ้นแล้ว !” เนี่ยเวิ่นลนลานยิ่งกว่าเก่า “ พ่อบุญธรรม ช่วยข้าด้วย ช่วยข้าด้วย !”จางลู่เงียบไปสักพัก ก่อนจะพูดขึ้น “ ข้าขอโทษด้วย ข้าไม่อาจจะช่วยเจ้าได้ ”สถานะของเนี่ยเวิ่นในตอนนี้พิเศษเกินไป พิเศษกว่าจิตโกลาหล ร่างกายของเขาได้หายไป แม้แต่จิตผู้สร้างก็ยังหายไปด้วย จางลู่ไม่อาจจะรับรู้จิตของอีกฝ่ายได้“ ไม่ ไม่ ท่านพ่อ ท่านต้องล้อข้าเล่นสินะ ?” เนี่ยเวิ่นถามขึ้นมาด้วยความสิ้นหวังการที่อารมณ์เขาสั่นไหวก็ทำให้ร่างกายเขาโปร่งใสยิ่งกว่าเก่าราวกับว่าจะหายไปจริงๆก่อนที่จางลู่จะได้พูดต่อ ก็เกิดเหตุการณ์ที่แปลกประหลาดกับเนี่ยเวิ่นร่างของเนี่ยเวิ่นเริ่มบิดเบี้ยวพร้อมด้วยเสียงร้องอันน่ากลัว ร่างโปร่งใสขยายตัวออกกลายเป็นต้นไม้ขนาดใหญ่ มันแผ่ขยายออกไปอย่างไม่มีที่สิ้นสุด มันแผ่ออกไปแทบทั่วทั้งเขตหวงห้าม มันดูน่าตกใจอย่างมากต้นไม้โปร่งใสนี้แผ่พลังโกลาหลออกมา เพราะการปรากฎตัวของมันทำให้พลังหนาแน่นยิ่งกว่าเดิมและเพิ่มขึ้นมากกว่าเก่าใจกลางต้นไม้นั้นมีต้นอ่อนเล็กๆ ต้นไม้ใหญ่นี้ราวกับภาพฉายของต้นอ่อนต้นอ่อนนั้นดูแปลกประหลาดอย่างมาก มันมีพลังคล้ายคลึงกับพลังโกลาหล มันไม่ได้มีร่างกายแต่กลับมีจิตของตัวเอง“ ข้ากลายเป็นต้นอ่อนได้ยังไง ?” เนี่ยเวิ่นถามขึ้นมาด้วยความสับสนและลนลานเขาพยายามควบคุมร่างกายตัวเองแต่กลับทำให้ต้นไม้ใหญ่นั้นหายไปอย่างรวดเร็ว ต้นอ่อนสั่นไหวอยู่ไม่กี่ครั้ง ใบไม้สองอันสั่นไหวราวกับมันส่ายแขน “ จบสิ้นแล้ว ข้าได้กลายเป็นต้นไม้จริงๆ ”ประเด็นคือเขากลับร่างเดิมไม่ได้พูดโดยทั่วไปแล้ว หากสามารถขึ้นมาถึงขอบเขตเทพได้ ก็จะสามารถเปลี่ยนร่างได้อย่างง่ายดาย ขอบเขตเทพนั้นแข็งแกร่งกว่าผู้ควบคุมนับหมื่นเท่า สามารถเปลี่ยนร่างได้ตามที่ต้องการ แม้ว่าจะเปลี่ยนเป็นต้นไม้ก็สามารถเปลี่ยนร่างกลับมาเป็นมนุษย์ได้ตามใจ แต่เนี่ยเวิ่นไม่อาจจะทำได้ เขาราวกับโดนผูกมัดด้วยพลังบางอย่าง ทำให้ไม่สามารถทำให้กลับร่างเดิมได้“ ไม่ต้องกังวล มันอาจจะเป็นเรื่องดีก็ได้ ” จางลู่พูดขึ้นมาสภาพก่อนหน้านี้ของเนี่ยเวิ่นนั้นแปลกประหลาด จางลู่ไม่อาจจะรับรู้ถึงตัวตนของเนี่ยเวิ่นได้ แต่เมื่อเนี่ยเวิ่นกลายเป็นต้นอ่อน จางลู่กลับรับรู้ถึงเขาได้