ตอนที่ 1773 : ความแข็งแกร่งของต้นไม้โกลาหล

ก่อนที่ความทรงจำจะตื่นขึ้นมา เนี่ยเวิ่นก็คือเนี่ยเวิ่น เขามีความคิดเป็นของตัวเอง เขาทำตัวเหมือนมนุษย์ทั่วไปและมีด้านแปลกๆอยู่บ้าง เขาอาจจะมีนิสัยของต้นไม้นี้เล็กน้อย แม้ว่าจางหยูจะไม่ใช่จ้าวโกลาหลแต่ก็เป็นจ้าวบรรพกาล จ้าวโกลาหลคือคนที่คล้ายกับเขา แม้ว่าเนี่ยเวิ่นจะไม่รู้ตัวตนของจางหยู แต่ด้วยสัญชาตญาณของต้นไม้โกลาหลแล้วเขาก็ยังรู้สึกว่าจางหยูเป็นมิตร ดังนั้นจึงไม่แปลกเลยที่เขาจะมองว่าจางหยูเป็นพ่อของเขา ดังนั้นการกระทำในอดีตของเนี่ยเวิ่นที่แปลกๆนั้นก็พอเข้าใจได้แล้ว “ เจ้ารับรู้ถึงเจ้านายของเจ้าได้รึไม่ ?” จางหยูถามขึ้นมา ต้นไม้เงียบไปชั่วครู่ก่อนจะพูดขึ้น “ นายท่านน่าจะตายไปแล้ว “ จางหยูพึมพำออกมา “ ตายไปแล้วจริงๆรึ ?” “ข้าไม่อาจจะรับรู้ถึงเขาได้” ต้นไม้โกลาหลพูดขึ้น “ บอลโลหิตได้กลืนกินเขตหวงห้ามไปทีละนิดๆ เมื่อเขตหวงห้ามพังลง ทั้งโกลาหลก็จะถูกทำลาย หากนายท่านยังมีชีวิตอยู่ เขาต้องกำจัดมันอย่างแน่นอน แต่นายท่านไม่ทำแบบนั้นก็หมายความว่านายท่านอาจจะตายไปแล้ว” “ เขาเป็นถึงจ้าวโกลาหล !” จางหยูแสดงสีหน้าจริงจังออกมา “ ใครจะฆ่าเขาได้ ?” ต้นไม้โกลาหลไม่อาจจะตอบคำถามของจางหยูได้ “ ข้าไม่รู้” จ้าวโกลาหลอาจจะโดนฆ่ารึอาจจะมีบางอย่างเกิดขึ้นกับตัวเขาเองซึ่งทำให้เขาบาดเจ็บหนักและตายไป “ เจ้ารู้อะไรอีก ? ” จางหยูถามขึ้นมา “เกี่ยวกับเจ้านายของเจ้า” เมื่อได้ยินแบบนั้นต้นไม้โกลาหลก็ครุ่นดิด บรรพกาลได้เงียบไป หลังจากนั้นประมาณสิบอึดใจเสียงของต้นไม้ก็ดังขึ้น “นายท่านอาจจะตายไปแล้วแต่น่าจะทิ้งอะไรเอาไว้ บางทีเขาอาจจะทิ้งร่างแยกไว้ในโกลาหลรึเขาอาจจะมีวิธีอื่น…ไม่งั้นแล้วโกลาหลก็น่าจะถูกทำลายไปนานแล้ว มันไม่อาจจะทนมาได้จนถึงตอนนี้” ร่างแยก ?แม้ว่าจ้าวโกลาหลจะมีร่างแยกจริงๆแต่จางหยูก็ไม่ได้แปลกใจ ยังไงซะทักษะร่างแยกของซุนเมิ่งก็ได้มาจากสุสานสวรรค์ เจ้าของสุสานแห่งนี้เป็นธรรมดาที่จะเชี่ยวชาญทักษะนี้รึอาจจะใช้ได้ดีกว่านั้น“ งั้นจิตสุสานก็เป็นร่างแยกของเขารึ ?” จางหยูเดาจิตสุสานนั้นลึกลับอย่างมาก ไม่มีใครรู้ตัวตนของมัน มันแข็งแกร่งอย่างมาก แม้แต่ราชาก็ไม่อาจจะทำอะไรได้ มันต้องเกี่ยวข้องกับจ้าวโกลาหล หากจะบอกว่าเป็นร่างแยกของจ้าวโกลาหลก็ไม่ใช่เรื่องที่น่าแปลกใจ“ ข้าเกิดใหม่มาก่อน ข้าจึงไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น” ต้นไม้โกลาหลพูดขึ้น “ หากท่านอยากรู้ข้อมูลของนายท่านแล้ว ท่านก็เข้าไปดูด้านในบอลโลหิตได้ บอลโลกหิตนั้นแม้ว่าจะกลืนกินพลัง แต่ข้ารู้สึกว่ามันมีพลังที่จะหยุดมันไว้ บางทีมันอาจจะเป็นพลังของนางท่าน”“ เจ้าหมายถึงสุสานสวรรค์รึ ?”“ บอลโลหิตนั่นคือสุสานสวรรค์รึ ?” ต้นไม้โกลาหลพูดขึ้น “ ไม่แปลกเลยที่ข้ารู้สึกได้ถึงบางอย่างด้านในที่เหมือนกับกำลังเรียกข้าอยู่…โชคร้ายที่ปราณสุสานนั้นหนักหน่วงเกินไป ข้าจึงไม่อาจจะเข้าใกล้ได้ ไม่งั้นข้าคงโดนกลืนกิน เมื่อข้าโดนกลืนกินแล้ว เขตหวงห้ามจะพังลงทันที โกลาหลก็จะถูกทำลายไปด้วย”จางหยูถามขึ้นมา “ เจ้าเกี่ยวข้องยังไงกับเขตหวงห้าม ? ”ต้นไม้โกลาหลตอบกลับ “ เขตหวงห้ามคือโกลาหลในตอนแรก ข้าคือต้นไม้โกลาหลที่คอยสนับสนุนโกลาหล ข้าได้ดูดซับพลังโกลาหลและอัดแน่นให้มันมีพลังมากกว่าเดิมนอกจากนี้เมื่อข้าเติบโตแล้วข้าก็สามารถให้ผลโกลาหลออกมาเป็นจำนวนมาก ผลโกลาหลบางผลจะพัฒนาเป็นโลกขั้น 9 บางผลจะถูกดูดซับโดยสิ่งมีชีวิตอื่นๆเพื่อช่วยให้พวกเขาบุกเบิกโกลาหลและโลกขั้น 9 ขึ้นมา…”“ บอกได้ว่าเขตหวงห้ามเป็นหนึ่งเดียวกับข้า เราได้กำเนิดขึ้นมาพร้อมกัน ”“หากข้าตาย เขตหวงห้ามก็จะพังไปด้วย หากเขตหวงห้ามพังลง ข้าก็จะตายไปด้วย”จากนั้นต้นไม้โกลาหลก็ได้บอกกับจางหยู “ ช่วยส่งข้ากลับไปที่เขตหวงห้ามที หากไม่มีข้าคอยยับยั้ง บอลโลหิตนั่นจะกลืนกินพลังโกลาหลเร็วขึ้นกว่าเดิม…เมื่อนายท่านให้ข้าตื่นขึ้นในยุคนี้ เขาก็ต้องมีเหตุผล ข้าไม่อาจจะทำแผนการของเขาพังได้”“ เจ้าไม่ไปได้รึไม่ ?” จางหยูคิ้วขมวด