ตอนที่ 1791 : ความจริงของความตาย

คำพูดของบรรพชนกระดูกนั้นน่าเชื่อถือกว่าจิตมรณะ แต่จางลู่ก็ยังมีข้อสงสัยในใจ “ ในเมื่อเจ้าบอกว่าจิตมรณะนั้นเป็นตัวแทนของการทำลายล้างและความตาย งั้นมันมีเป้าหมายอะไรในการสร้างลานแห่งวิวรณ์ขึ้นมา ? มันรู้ถึงกฎวิวรณ์ได้ยังไง ?” จางลู่รู้สึกมึนงงที่จิตมรณะได้สร้างลานแห่งวิวรณ์ขึ้นมา ในฐานะตัวแทนการทำลายล้างและความตายแล้ว มันกลับเชี่ยวชาญกฎวิวรณ์ที่จ้าวโกลาหลและร่างแยกเชี่ยวชาญได้ มันดูขัดกับหลักการ เขามองไปที่บรรพชนกระดูกและคาดหวังว่าจะได้คำตอบ บรรพชนกระดูกพูดขึ้นมาอย่างช้าๆ “ ที่จิตมรณะสร้างมันขึ้นมาก็เพื่อเพิ่มความแข็งแกร่งให้กับตัวเองก็เท่านั้น” “ เพิ่มความแข็งแกร่งให้กับตัวเองรึ ?” จางลู่ถามขึ้นมา “ ลานแห่งวิวรณ์สามารถเพิ่มความแข็งแกร่งให้กับมันได้ด้วยรึ?” บรรพชนกระดูกพยักหน้า “ อันที่จริงแล้วมันไม่ใช่กฎวิวรณ์ที่แท้จริงแต่เป็นวิธีตรงกันข้ามกับกฎวิวรณ์ มันคือการทำลายล้างและความตาย นั่นคือความสามารถที่มันมีมาตั้งแต่กำเนิด กฎวิวรณ์มีไว้เพื่อสร้างความโกลาหล ส่วนของมันคือกฎทำลายล้าง ทั้งสองคือกฎที่ตรงข้ามกัน แต่เพราะความตรงข้ามกันนี้จึงทำให้มันดูคล้ายกัน” บรรพชนกระดูกเงียบไปชั่วครู่แล้วพูดต่อว่า “ มันสังหารเหล่าผู้ควบคุมระดับต่ำเพื่อลดทอนพลังชีวิตในโกลาหล มันควบคุมผู้ควบคุมขั้นที่ 9 และให้หุ่นเชิดพวกนั้นสังเวยพลังสร้าง เพื่อทำให้ปราณสุสานสามารถรับมือกับพลังสร้างและโกลาหลได้ ดังนั้นยิ่งหุ่นเชิดให้พลังกับลานมากเท่าไหร่ มันก็ยิ่งได้พลังมากเท่านั้นและยิ่งเป็นภัยต่อผู้ควบคุมมากขึ้นไปด้วย” ได้ยินแบบนั้นจางลู่ก็รู้สึกว่ามันมีเหตุผล “ สุสานสวรรค์ ชื่อเต็มๆของมันคือลานทลายสวรรค์ ในทางกลับกันแล้วโกลาหลนภาก็คือลานแห่งวิวรณ์” บรรพชนกระดูกสรุป “ เป้าหมายของลานทลายสวรรค์คือการทำลายล้าง” คำพูดนี้ฟังดูมีเหตุผล อย่างน้อยจางลู่ก็ไม่อาจจะมองช่องโหว่ออกหากเทียบกับคำพูดของจิตมรณะแล้ว จางลู่ยอมเชื่อบรรพชนกระดูกมากกว่า แม้จะไม่มั่นใจว่าบรรพชนกระดูกจะพูดความจริงรึไม่ แต่มันก็น่าจะใกล้เคียงกับความจริงมากกว่า“ ชื่อจริงของเจ้าคือไห่อู่เซิงรึ ?” จางลู่เปลี่ยนเรื่อง “ ข้าได้ยินมาว่าเมื่อหลายล้านปีก่อนเจ้าไปที่สุสานสวรรค์และโจมตีจิตมรณะ นั่นคือความจริงรึ ?”บรรพชนกระดูกส่ายหน้า “ ข้าไปสุสานสวรรค์เพื่อทำบางอย่างจริง แต่ไม่ได้ทำร้ายจิตมรณะ…เจ้าก็รู้ ว่าจิตมรณะถือว่าเป็นการทำลายล้างและความตาย มันไม่มีชีวิต ตัวตนที่ว่างเปล่าเช่นนั้นจะบาดเจ็บได้ยังไง ?” จางลู่สับสน “ นี่มันอะไรกันแน่ ?”“ ข้าแค่ไปทำลายลานที่นั่น” บรรพชนกระดูกพูดขึ้น “ จิตมรณะไม่มีความสามารถในการโจมตี พลังของมันมาจากการทำลายล้างและความตาย ถือว่าเป็นนามธรรมชนิดหนึ่ง เป็นเพียงแค่ความว่างเปล่า ก็เหมือนกับโชคชะตาที่ไร้ตัวตนนั่นแหละ วิธีเดียวที่จะมีอิทธิพลต่อผู้อื่นได้ คือการควบคุมปราณสุสาน แต่ปราณสุสานนั้นทำได้แค่ครอบงำผู้คนให้กลายเป็นหุ่นเชิด ไม่สามารถฆ่าโดยตรงได้ ดังนั้นหากมันต้องการจะฆ่าใคร ทางเดียวก็คือควบคุมคนแล้วให้พวกเขาฆ่ากันเอง”เมื่อได้ยินแบบนั้นจางลู่ก็อดไม่ได้ที่จะพยักหน้า พวกที่ตายไปนั้นดูเหมือนว่าจะตายไปเพราะหุ่นเชิดจริงๆ อย่างน้อยจางลู่ก็ยังไม่เคยเห็นจิตมรณะลงมือฆ่าใคร“ ปราณสุสานนั้นแข็งแกร่งอย่างมาก โดยเฉพาะหลังจากที่เติบโตมานาน มันก็แกร่งขึ้นเรื่อยๆ น้อยคนนักที่ต้านทานมันได้ แต่ข้าไม่เหมือนกัน ข้าที่เป็นร่างแยกของจ้าวโกลาหลนั้นมีความแข็งแกร่งอยู่ในขอบเขตการสร้างไร้จำกัด ปราณสุสานจะไม่ส่งผลต่อข้า” เขาพูดออกมาด้วยความมั่นใจ “ ดังนั้นข้าจึงเข้าไปที่สุสานและทำลายลานเหล่านั้นทิ้ง แม้ว่าจิตมรณะจะควบคุมหุ่นเชิดมากมายมาล้อมข้า แต่ก็ไม่อาจจะเป็นภัยต่อข้าได้ เจ้าคงได้เห็นเศษซากของสุสานมาแล้วสินะ ? นั่นคือผลลัพธ์ของการต่อสู้ระหว่างข้ากับหุ่นเชิดพวกนั้น”จางลู่คิดตามจนตอนนี้เขายังจำร่องรอยการต่อสู้เหล่านั้นได้“ อันที่จริงแล้วนั่นไม่ใช่ครั้งแรกที่ข้าได้ทำลายลานเหล่านั้น ทุกๆช่วงเวลาหนึ่ง ข้าจะไปที่สุสานและทำลายลานที่นั่น สำหรับว่ากี่ครั้งนั้นข้าไม่ได้นับ” บรรพชนกระดูกพูดขึ้น “ แม้ว่ามันจะไม่ได้ส่งผลกระทบต่อจิตมรณะโดยตรงแต่ก็ถ่วงเวลาในการเพิ่มความแข็งแกร่งของมันได้ มันจะเป็นการยื้อเวลาให้โกลาหลนภาได้เติบโต”เขาไม่ได้ลงมือกับจิตมรณะ เขาแค่ทำลายลานที่นั่นแต่คงมีแค่เขาที่กล้าทำเช่นนั้น หากเป็นคนอื่นบางทียังไม่ทันได้ทำลายลานก็คงกลายเป็นหุ่นเชิดไปแล้ว