ตอนที่ 1801 : เปลี่ยนใจ

“ หากไห่อู่เซิงเป็นแบบที่เจ้าบอกจริงๆ ข้าไม่ปล่อยเขาไปแน่” จางลู่พูดขึ้นมาด้วยรอยยิ้ม ซุนเหยียนเงียบไปชั่วครู่ ตอนแรกเขาอยากจะพูดบางอย่างแต่ก็ดูเหมือนกังวล สุดท้ายเขาก็ส่ายหน้า “ เจ้าลงมือได้เลย ข้ารับปากว่าจะไม่ต่อต้าน ข้าจะให้เจ้ากิน” เสี่ยวเสียอยากที่จะลงมือ “ นายท่าน ข้ากินเขาได้เลยรึไม่ ?” ปราณสุสานจำนวนมากนี้ทำให้เสี่ยวเสียตื่นเต้นเป็นอย่างมาก หากกลืนกินปราณสุสานทั้งหมดนี้ได้ งั้นความแข็งแกร่งของมันจะเพิ่มขึ้นในระดับที่น่าเหลือเชื่อ “ เจ้าไม่อาจทำได้” ซุนเหยียนมองไปที่เสี่ยวเสียแล้วพูดขึ้น “ แค่เพียงเจ้าไม่อาจจะจัดการข้าได้หรอก” เสี่ยวเสียไม่เชื่อ “ อาจจะไม่เป็นเช่นนั้น ” “จิตของข้ามาจากจ้าวโกลาหล ไม่มีใครลบจิตของข้าได้นอกซะจากว่าจะขึ้นเป็นจ้าวโกลาหลรึกึ่งจ้าวโกลาหล” ซุนเหยียนพูดขึ้น “ แม้แต่ไห่อู่เซิงก็ไม่อาจจะฆ่าข้าได้ เจ้าคิดว่าเจ้าเหนือกว่าไห่อู่เซิงอีกรึ ?” แม้ว่าเสี่ยวเสียจะขึ้นมาขอบเขตการสร้างไร้จำกัด แต่หากเทียบกับไห่อู่เซิงที่ขึ้นมาถึงระดับนี้มานานแล้ว มันด้อยกว่าจริงๆ “ เจ้าฆ่าข้าไม่ได้แม้ว่าข้าจะยืนเฉยๆก็ตาม” ซุนเหยียนพูดด้วยท่าทีเฉยเมย เสี่ยวเสียได้แต่ต้องกัดฟันด้วยความหงุดหงิด จางลู่ได้พูดขึ้นมา “ เจ้ากล้าจะไปยังอีกที่กับข้ารึไม่ ?” ซุนเหยียนพูดขึ้นมา “ จะให้ข้าเข้าไปยังโกลาหลของเจ้ารึ?”จางลู่คือกึ่งจ้าวโกลาหล ซุนเหยียนรู้อยู่แล้ว เขาแค่ไม่เข้าใจว่าทำไมจางลู่ถึงไม่ฆ่าเขา แต่กลับตั้งใจจะพาเขาไปยังโกลาหลของตัวเอง ?“ เอาจริงๆแล้วข้าคิดจะลบตัวตนของเจ้าแต่ตอนนี้ข้าเปลี่ยนใจแล้ว” จางลู่พูดขึ้นซุนเหยียนคือต้นกำเนิดปราณสุสาน การฆ่าซุนเหยียนไม่ได้หมายความว่าจะกันไม่ให้ปราณสุสานกำเนิดขึ้นมาอีก เพราะถึงซุนเหยียนจะตายไป แต่มันก็มีโอกาสสูงที่จะมีตัวตนที่คล้ายกับจิตลึกลับกำเนิดขึ้นมาอีก และพัฒนาจนกลายมาเป็นตัวตนที่ทัดเทียมกับจิตลึกลับได้การให้ซุนเหยียนมีชีวิตต่อและให้ซุนเหยียนควบคุมปราณสุสานนั้น บางทีอาจจะมีประโยชน์สำหรับโกลาหล“ลองคิดถึงสิ่งที่เจ้าได้ทำมาในอดีต คิดถึงความเสียหายที่เจ้าได้สร้างขึ้นมา” จางลู่พูดขึ้น “ เจ้าไม่คิดรึว่าแค่ตายมันจะง่ายไปหน่อย ? เจ้าไม่คิดว่าเจ้าควรจะรับผิดชอบและชดใช้กับความเสียหายที่เจ้าได้ก่อขึ้นมารึ ?”เขากลับตัวไม่ได้ตั้งแต่ที่ฆ่าคนไปคนแรกแล้วเขามองไปที่จางลู่ “ การฆ่าคน, ควบคุมผู้คน, ทำลายโกลาหล นี่คือสัญชาตญาณของจิตปนเปื้อนในร่างนี้ มันราวกับการหายใจของมนุษย์ นี่คือสัญชาตญาณ…แม้ว่าข้าจะพยายามควบคุม แต่ก็ไม่อาจยับยั้งปราณสุสานไม่ให้กัดกร่อนโกลาหลได้”บางทีหากเป็นตัวเขาในตอนแรกสุดนั้นก็อาจจะควบคุมสัญชาตญาณได้ แต่ตัวเขาที่ลุ่มหลงกับความชั่วร้ายนั้น ไม่อาจจะทำได้มันไม่ง่ายที่จะรักษาความคิดของตัวเองเอาไว้ได้“ ฆ่าข้าเถอะ อย่างน้อยในเวลาอันสั้นนี้ก็ยังลดความเร็วในการทำลายล้างโกลาหล…” ซุนเหยียนเหมือนไม่อยากจะอยู่ต่อ สำหรับเขาแล้วความตายนั้นน่าโล่งอกมากกว่า “ นอกจากนี้แล้วเจ้าตัวเล็กข้างๆเจ้าก็เหมือนจะควบคุมปราณสุสานได้ ด้วยการที่มีมันคอยช่วย บางทีโกลาหลอาจจะรอดไปได้จริงๆ”ตราบใดที่เสี่ยวเสียรับปากว่าจะกลืนปราณสุสานทั้งหมดและคอยกลืนกินปราณสุสานที่กำเนิดใหม่ขึ้นมาทุกครั้ง งั้นมันก็จะช่วยโกลาหลจากการทำลายล้างแน่นอนว่าโกลาหลนั้นกว้างใหญ่นัก ทุกครั้งที่ผู้ควบคุมตายไป เสี่ยวเสียก็ไม่อาจจะตามไปกลืนกินปราณสุสานได้ตลอด นอกซะจากว่ามันจะทัดเทียมกับจ้าวโกลาหลได้ ดังนั้นแม้ว่าจะฆ่าซุนเหยียนไปแต่ด้วยความช่วยเหลือของเสี่ยวเสียแล้ว มันก็เป็นไปไม่ได้ที่จะหยุดการทำลายล้างโกลาหล มันทำได้แค่ถ่วงเวลาเท่านั้น