ตอนที่ 1815 : รวมตัวกันในรอบหลายหมื่นปี

โกลาหลนี้ใหญ่โตอย่างมาก ความเร็วของกุยหยวนและผู้ควบคุมต่างกันอย่างมาก ยิ่งระดับต่างกันเท่าไหร่ ความเร็วก็ยิ่งต่างกันเท่านั้น พวกที่มาถึงตอนแรกคือพวกที่อยู่ใกล้ที่สุด ตามมาด้วยผู้ควบคุมและกุยหยวนที่อยู่ไกลออกไป จางหยูมองดูการเคลื่อนไหวและรออย่างอดทน ไห่อู่เซิงยังไม่ลงมือ เดาว่าจากการต่อสู้ก่อนหน้านี้เขาคงไม่ได้บาดเจ็บแค่เล็กน้อย เขาต้องใช้เวลาเพื่อพักฟื้น ยังไงซะ ไห่อู่เซิงก็ไม่เหมือนซุนเหยียนและเสี่ยวเสีย ซุนเหยียนและเสี่ยวเสียมีจางหยูคอยช่วย แค่ครู่เดียวก็สามารถฟื้นฟูร่างกายและจิตผู้สร้างขึ้นมาได้ แม้แต่วิญญาณก็ยังฟื้นฟูขึ้นมาได้อย่างเต็มที่ มีแค่จิตเท่านั้นที่ยังไม่ฟื้นฟู ไห่อู่เซิงได้แต่พึ่งตัวเองในการฟื้นฟูตัวเอง แม้ว่าจะบาดเจ็บน้อยกว่าแต่ก็ใช้เวลานานกว่า จางหยูไม่มั่นใจว่าเมื่อไหร่ที่ไห่อู่เซิงจะปรากฏตัว เขาต้องช่วยคนให้มากที่สุด ก่อนที่ไห่อู่เซิงจะปรากฏตัว สำหรับกุยหยวนและผู้ควบคุมที่อยู่ไกลนั้น จางหยูไม่อาจจะช่วยอะไรได้ เขาต้องอยู่ที่โลกป่าเพื่อดูแลความปลอดภัยที่นี่ มันเป็นไปไม่ได้ที่จะไปช่วยคนเหล่านั้นและทำให้โลกป่าตกอยู่ในอันตราย “ แล้วซุนเหยียนกับเสี่ยวเสียล่ะ ?” จางเฮ่าหลันถามขึ้นมา “ พวกเขาเกือบจะหายดีแล้ว ตอนนี้กำลังบ่มเพาะอยู่” จางหยูตอบกลับ “ งั้นก็ดี” จางเฮ่าหลันพยักหน้า ตราบใดที่จางหยู, ซุนเหยียนและเสี่ยวเสียยังอยู่ แม้ว่าไห่อู่เซิงจะมาหาพวกเขาแต่ก็ไม่ต้องกังวล ในทางกลับกันแล้วคนที่กลัวคงต้องเป็นไห่อู่เซิงแทน ในโกลาหลแห่งนี้ไห่อู่เซิงอาจจะรับมือจางหยู, ซุนเหยียนและเสี่ยวเสียไม่ได้ จางเฮ่าหลันไม่ได้ถามว่าทำไมจางหยูถึงไม่บ่มเพาะ เพราะเขารู้ว่าโลกป่านี้ต้องมีจางหยูคอยดูแล ไม่งั้นแล้วหากไห่อู่เซิงเข้าโจมตีที่นี่ เมื่อไม่มีกึ่งจ้าวโกลาหลคอยดูแล งั้นไห่อู่เซิงก็สามารถทำลายที่นี่ได้ จางเฮ่าหลันยังคงเล่นหมากรุกและพึมพำออกมา “ ไม่รู้เลยว่าโลกป่าได้พัฒนามาถึงจุดนี้ มันเหนือกว่าโลกอวี๋ฮุ่น ผู้ควบคุมขั้น 9 ถึงกับมารวมตัวกันที่โลกป่า หากเทียบกับโลกขั้น 9 เก่าแก่แล้ว โลกป่าเทียบกับพวกนั้นได้หมด ยกเว้นแค่เวลาที่กำเนิดขึ้นมา” โลกป่าได้กลายเป็นศูนย์กลางของโกลาหลไปแล้วจริงๆ ! นอกจากนี้ยอดฝีมือจำนวนมากรวมไปถึงองค์กรระดับสูงแทบจะทั้งหมด ก็ได้ย้ายสำนักงานหลักมาที่โลกป่า สมาชิกหลักทั้งหมดได้มารวมกันที่โลกป่า นอกจากนี้แล้วยอดฝีมือในโกลาหลก็ยังมารวมตัวกันที่นี่ด้วย อย่างซังหนานเทียนและสัตว์ประหลาดเฒ่าคนอื่นๆต่างก็พำนักอยู่ในโลกป่า โลกป่าในวันนี้เติบโตและคึกคักกว่าในอดีตมันเทียบได้กับโลกที่แข็งแกร่งและรุ่งโรจน์ที่สุด ก่อนที่จ้าวโกลาหลจะตายไปได้ด้วยซ้ำ !ราชาสามคนได้ทำให้โลกป่ายกฐานะขึ้นไปอีก“ หวังว่าเราจะผ่านวิกฤตนี้ไปได้” จางหยูพูดขึ้น“ ใช่สิ หงอีล่ะ” จางเฮ่าหลันมองไปที่จางหยู “ เจ้ามีแผนยังไง ?”จางหยูพูดขึ้น “ ท่านพูดถึงอะไรกัน…”จางเฮ่าหลันพูดขึ้น “ แน่นอนว่าข้าพูดถึงหงอี ”พูดไปแล้วอายุของหงอีน่ะมากกว่าเขาไม่รู้กี่เท่า การที่เรียกแค่ชื่ออาจจะฟังดูไม่เหมาะสม แต่หงอีมีรูปลักษณ์เยาว์วัย นางยังเป็นถึงผู้ควบคุมขั้นที่ 9 ที่สำคัญที่สุดคือหงอีไม่ได้ปิดบังว่าชอบจางหยู จางเฮ่าหลันเรียกชื่อนางแบบนี้ก็ยังพอรับได้เมื่อได้ยินที่พ่อพูดถึงหงอี จางหยูก็ปวดหัวขึ้นมา “ เอาจริงๆแล้วข้าไม่รู้ว่าต้องทำยังไง ข้าพูดกับนางไปชัดเจนแล้วว่าข้าไม่ได้สนใจนาง ข้าไม่ได้มีความรู้สึกรักใคร่แต่นางเหมือนจะไม่เข้าใจ”“ นางมาที่ตีนเขาทุกปีเพื่อถามหาเจ้า แม้แต่ศิษย์ของเราก็ยังรู้จักนางกันหมด”“ ทุกปีนางจะมาพร้อมกับซังหนานเทียน ” จางเฮ่าหลันพูดขึ้นมาอย่างช้าๆ “ ในความเห็นของข้าแล้วนางหลงเจ้าเป็นอย่างมาก เจ้าไม่เก็บไปคิดหน่อยรึ ?” จางเฮ่าหลันเงียบไปชั่วครู่แล้วพูดต่อ “อันที่จริงข้าไม่สนเรื่องหรอก แต่แม่ของเจ้าน่ะพูดกับข้ามาหลายครั้งแล้ว นางหวังว่าเจ้าจะแต่งงานและมีลูก นางอยากอุ้มหลานแล้ว !”จางหยูกรอกตาใส่ “ เรื่องความรู้สึกนี้ข้าไม่สนใจจริงๆ ยิ่งกว่านั้นแม้ว่าข้าจะยอมรับนางแต่ข้าก็ยังไม่อยากมีลูก ด้วยขอบเขตของข้าแล้วมันไม่ได้ง่ายที่จะให้กำเนิดลูก…” ยิ่งระดับสูงเท่าไหร่และแข็งแกร่งเท่าไหร่ โอกาสที่จะมีลูกได้ก็น้อยลงเท่านั้น มันราวกับว่าเพื่อสร้างความสมดุล“ น่าเสียดาย ” จางเฮ่าหลันแสดงสีหน้าเสียดายออกมา “ คนสวยแบบนั้นเจ้าไม่รู้จักหวงแหนเอาไว้”จางหยู ไม่ได้สนใจหงอี แม้ว่าบางครั้งจะใจสั่นอยู่บ้าง แต่นั่นเป็นแค่สัญชาตญาณของมนุษย์ จริงๆแล้วเขาไม่ได้สนใจนาง ดังนั้นในสายตาของเขาแล้วนางเป็นผู้หญิงที่สวยอย่างมาก นอกจากรูปลักษณ์ที่งดงามแล้วนางก็ไม่ต่างจากผู้หญิงคนอื่นเลย มันทำให้จางหยูไม่อาจจะยอมรับนางได้เขารู้ดีว่าหงอีน่ะคิดกับเขายังไงถ้าสักวันถ้าเขาตกต่ำลงมา นางจะยังชอบเขาอยู่รึไม่ ?