ตอนที่ 1814 : ทรัพยากร

โลกป่าดูคึกคักมากกว่าที่เคย คนจำนวนมากตั้งแต่กุยหยวนจนไปถึงผู้ควบคุมต่างก็มารวมตัวกันที่นี่ แม้แต่ในป่าก็ยังพัฒนากลายเป็นเมืองและบ้านของผู้คน โลกป่าคึกคักที่สุดในประวัติศาสตร์ มันแทบไม่อาจจะจุคนเพิ่มได้อีก คนจำนวนมากนี้ทำให้เกิดความวุ่นวายขึ้นมา มันถึงกับทำให้เกิดความขัดแย้งขึ้นมาด้วย แต่สำนักคังเฉียงก็ลงมืออย่างรวดเร็ว เหล่าราชาได้ออกมาจัดการทำให้ไม่มีใครกล้าสร้างความวุ่นวายอีก ราชานั้นสามารถปกครองทั้งยุคได้ ตอนนี้มีราชาถึง 3 คนมารวมตัวกัน ใครกันที่กล้าต่อต้านพวกเขา ? หากไม่เชื่อฟังกฎของสำนักคังเฉียง งั้นพวกเขาก็ต้องออกจากโลกป่าไม่อาจจะอยู่ต่อได้ หากจะอยู่ต่อก็ต้องเชื่อฟังกฎของสำนักคังเฉียง การฝ่าฝืนกฎนั้นจะโดนประหารในทันที ในตอนที่เกิดเรื่องจางเฮ่าหลันก็ให้เหล่าราชาคอยดูแลความเรียบร้อย ภายใต้ความแข็งแกร่งของพวกนี้แล้ว ไม่มีใครกล้าสร้างความวุ่นวายขึ้นมา แม้แต่ผู้ควบคุมขั้นที่ 9 ก็ยังต้องเชื่อฟัง นี่ไม่ต้องพูดถึงคนระดับต่ำกว่านี้เลย เมื่อเห็นโลกป่าเต็มไปด้วยผู้คน จางหยูก็ตัดสินใจสร้างบาเรียขึ้นมา เพื่อกันไม่ให้คนเข้ามาในภายหลัง แม้ว่าโลกป่าจะมีขนาดใหญ่แต่ก็ใช่ว่าจะไร้ขีดจำกัด มันจุคนได้จำกัด หากไม่มีการจำกัดและให้คนนอกเข้ามาเรื่อยๆ สุดท้ายมันจะทำให้โลกป่าล่มสลายไปอย่างรวดเร็ว จางหยูไม่มีทางยอมให้เกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้น แม้ว่าจางหยูจะจำกัดจำนวนคนเอาไว้แต่คนอื่นๆก็ยังมาอาศัยอยู่ใกล้กับโลกป่า แม้ว่าพวกเขาไม่อาจจะเข้ามาในโลกป่าได้ แต่พวกเขาก็ยังได้อยู่ใกล้กับโลกป่า ดูเหมือนว่ายิ่งอยู่ใกล้โลกป่าเท่าไหร่พวกเขาก็ยิ่งปลอดภัยมากเท่านั้น จางเฮ่าหลันคิ้วขมวด “ พวกที่มากองกันอยู่ที่นอกโลกป่า ในระยะยาวคงไม่ส่งผลดีเท่าไหร่ !” จางเฮ่าหลันมองไปที่ จางหยูแล้วพูดต่อ “ ข้าได้ยินฝ่ายดูแลบอกมาว่าด้านนอกโลกป่ามีผู้คนอยู่นับไม่ถ้วน พวกเขาหวังว่าสำนักคังเฉียงจะเปิดโลกป่าอีกครั้ง…ยิ่งไปกว่านั้นก็ยังมีคนแห่กันมาอีกเรื่อยๆ ”มันมีโลกขั้น 9 อยู่รอบโลกป่าแต่พวกนั้นคิดว่าโลกเหล่านั้นอยู่ไกลจากโลกป่าเกินไป พวกเขายอมอยู่รอบโลกป่าจะดีกว่า แทนที่จะไปอยู่ในโลกพวกนั้น แม้แต่ผู้สร้างโลกเหล่านั้นก็ยังทิ้งโลกของตัวเองเข้ามาในโลกป่าด้วยตอนนี้ทั้งโกลาหลตกอยู่ในความลนลาน หากผู้คนยังกองกันอยู่นอกโลกป่าแบบนี้ แน่นอนว่าจะต้องเกิดปัญหาขึ้น“ ท่านพ่อสบายใจได้ ข้ามีแผนสำหรับคนเหล่านี้ ” จางหยูพูดขึ้น “ โลกป่าไม่อาจจะจุคนได้มาก แต่โลกบรรพกาล, โลกผนึกเทพ รวมถึงโลกอื่นๆก็เพียงพอที่จะจุคนเหล่านี้ได้ไม่ยาก ”จางเฮ่าหลันคิดตาม “ ให้พวกเขาเข้าไปในโลกของสำนักคังเฉียง มันจะไม่มีปัญหาจริงๆรึ ?”เขากังวลว่าคนเหล่านี้จะสร้างความวุ่นวายให้กับโลกตันเถียน“ ไม่ใช่ว่ามีเจ้าสำนักสาขาอยู่รึ ?” จางหยูยิ้มออกมา “ ถึงไม่อาจจะควบคุมได้จริงๆแต่ข้าก็ยังมีร่างแยกอยู่ ด้วยการที่มีพวกนั้นคอยอยู่ดูแล เราก็ไม่ต้องกลัวว่าจะเกิดปัญหาขึ้น ”“ หากเป็นเช่นนั้น แล้วทำไมเจ้าไม่ส่งพวกเขาเข้าไปตอนนี้ ?” จางเฮ่าหลันถามขึ้นมา“ รอสักเดี๋ยว” จางหยูมองไปยังนอกโลกป่าและแผ่การรับรู้ออกไปโดยรอบ “ ตอนนี้ยังไม่ถึงช่วงที่น่ากังวลที่สุด แม้ว่าข้าจะให้พวกเขาเข้าไปในโลกสาขาได้ แต่พวกเขาก็อาจจะไม่ยอมเข้าไป พวกเขาคงเลือกจะกองกันอยู่ที่นี่ หลายคนยังกลัวว่านี่คือแผนการของข้ากับวิหารอวี๋ฮุ่น…” จางหยูเงียบไปชั่วครู่ก่อนจะส่ายหน้า “ อันที่จริงแล้วพวกเขาก็ไม่ผิด ”สำหรับคนเหล่านี้ที่ไม่อาจจะเข้าใจความจริง เป็นธรรมดาที่จะมองข้ามเรื่องบางอย่างไป หากไม่ใช่เพราะวิหารอวี๋ฮุ่นนั้นมีชื่อเสียงที่โด่งดัง เขาเกรงว่าอาจจะเกิดจลาจลขึ้นมา“ พวกเขาไม่ผิดหรอก ” จางหยูเข้าใจความคิดของคนเหล่านี้ แต่เขาก็ไม่คิดจะอธิบายอะไรให้คนเหล่านี้ฟัง แม้ว่าจะอธิบายไปแล้ว แต่คนพวกนี้ก็อาจจะไม่เชื่อ เขายอมปล่อยให้เป็นไปตามธรรมชาติ เพื่อให้พวกนี้ได้เห็นธาตุแท้ของไห่อู่เซิงจะดีกว่า สุดท้ายคนพวกนี้จะเชื่อ โดยที่เขาไม่ต้องพูดอะไรอีก และพวกนี้จะเข้ามาขอความช่วยเหลือจากเขาเอง…��