ตอนที่ 1820 : บทสนทนาของผู้หญิง

ผลของการบรรยายครั้งที่สองนี้ไม่คิดเลยว่าจะด้อยกว่าครั้งแรกอย่างมาก แม้ว่าจะส่งผลดีอยู่ แต่ก็มีแค่ไม่กี่คนที่ทะลวงผ่านไปได้ ความเข้าใจของซุนวูพัฒนาขึ้นมาแต่ก็แค่ทัดเทียมกับซังหนานเทียนก่อนหน้านี้เท่านั้น มันยังห่างจากระดับราชาอยู่บ้าง ในทางกลับกันแล้วซุนเมิ่งกลับก้าวข้ามขีดจำกัดของราชาและเข้าสู่ขอบเขตการสร้างไร้ขีดจำกัด นี่คือคนที่ก้าวข้ามราชาได้เป็นคนที่สี่ของสำนักคังเฉียง ! จางหยู, ซุนเหยียน, เสี่ยวเสียและซุนเมิ่ง! ในหมู่พวกนี้ จางหยู, ซุนเหยียนและเสี่ยวเสียได้ขึ้นเป็นกึ่งจ้าวโกลาหลแล้ว ส่วนซุนเมิ่งนั้นเพียงพอจะผ่านเกณฑ์ของกึ่งจ้าวโกลาหลได้ แม้ว่าตอนนี้นางจะยังไม่ได้เป็นกึ่งจ้าวโกลาหลแต่ความแข็งแกร่งของนางก็ไม่ได้ด้อยไปกว่ากึ่งจ้าวโกลาหลเลย “ ซุนวูยังไม่ทะลวงผ่าน แต่ซุนเมิ่งกลับทะลวงผ่านได้” จางหยูไม่รู้ว่าจะหัวเราะรึร้องไห้ดี เขาเล็งเป้าหมายไปที่ซุนวู แต่ซุนเมิ่งกลับทะลวงผ่านแทน แต่จางหยูก็ไม่ได้ผิดหวัง มันเท่ากับพัฒนาความแข็งแกร่งของสำนักคังเฉียง สำหรับพวกราชาฝ่ายคุมกฎแล้วยังไม่มีวี่แววว่าจะทะลวงผ่านได้ ดูเหมือนว่ามันจะเป็นเรื่องยากที่พวกเขาจะขึ้นมาถึงขอบเขตการสร้างที่ไร้จำกัด ซุนเมิ่งทะลวงผ่านได้รวดเร็วแบบนี้นี่คือเรื่องที่คาดไม่ถึง มันน่าจะเกี่ยวข้องกับพรสวรรค์และสายเลือดของเธอ จางหยูมองไปที่ซุนวู เขาไม่ว่าทำไมทั้งๆซุนเมิ่งและซุนวูต่างก็เป็นทายาทของจ้าวโกลาหล ทั้งสองต่างก็มีสายเลือดของเขาอยู่ในตัว แต่ทำไมซุนวูถึงด้อยกว่าซุนเมิ่งมากขนาดนี้? ในเมื่อทั้งสองเป็นพี่น้องกัน งั้นอายุก็ไม่น่าจะต่างกันมากไม่ใช่รึ ? “ ดูเหมือนว่ายังมีงานที่ต้องทำให้เสร็จอยู่ !” จางหยูมองไปที่ซุนวูและครุ่นคิด “ ข้าไม่เชื่อว่าหากข้าบรรยายทุกวัน เขาจะยังอยู่ระดับพันเท่าไปตลอดชีวิต !” จางหยูเป็นคนแน่วแน่ เขายอมทุ่มทุกอย่างเพื่อให้ซุนวูขึ้นเป็นราชา ซุนวูค่อยๆลืมตาขึ้นมา เขารับรู้ได้ถึงสายตาของจางหยู และอดไม่ได้ที่จะมองจางหยูด้วยความสงสัย แต่จางหยูได้ละสายตากลับไปจนซุนวูไม่รับรู้ถึงความผิดปกติ หลังจากที่บรรยายสองครั้งติด จางหยูคงไม่บรรยายอีก อย่างน้อยก็ไม่ใช่ในเวลาอันสั้นนี้ เมื่อพวกนี้ทำความเข้าใจการสร้างได้มากพอจึงจะดึงผลของการบรรยายออกมาได้สูงสุด สรุปคืออาจารย์และศิษย์ในสำนักนั้นยังไม่อาจจะเข้าใจพลังทั้งหมดได้ เหล่าราชาเองก็พัฒนามาถึงขีดสุดแล้ว การจะพัฒนาต่อคงเป็นเรื่องยาก“ สิ้นสุดการบรรยายครั้งที่สอง การบรรยายครั้งต่อไปจะจัดขึ้นในอีกร้อยปี ” จางหยูมองไปรอบๆแล้วพูดขึ้นมา “ ต่อไปข้าจะเล่าเรื่องอีกโลก คนที่สนใจก็อยู่ต่อ”ทุกคนยังไม่ได้สติกลับมา แม้ว่าการบรรยายครั้งที่สองจะไม่ได้น่าทึ่งเท่ากับการบรรยายครั้งแรก แต่สำหรับทุกคนแล้วมันก็ส่งผลที่น่าเหลือเชื่อ หากฟังการบรรยายอีก 2-3 ครั้ง บางทีพวกเขาอาจจะทะลวงผ่านได้ แต่โชคร้ายเมื่อจางหยูตัดสินใจแล้วก็ไม่มีใครเปลี่ยนใจได้หลังจากที่ฟังการบรรยายจบ หลายคนก็ได้แยกย้ายออกไป พวกเขาจะใช้เวลานี้ในการปรับตัว พวกคนที่อยู่ต่อก็มีแค่เย่ฟานและไม่กี่คนเท่านั้นซุนเมิ่งและหงอีนั้นไม่ได้กลับไป ทั้งสองแอบมองหน้ากันโดยไม่มีใครคิดยอมใคร “ ท่านพี่ ข้าขอตัวก่อน” ซุนวูตื่นเต้นนิดๆ ระดับการบ่มเพาะของเขาพัฒนาขึ้นมาอย่างมาก แม้ว่าจะทะลวงผ่านไม่ได้แต่ก็ทำให้เขาตื่นเต้น ถ้าไม่ได้รับรู้ด้วยตัวเองงั้นเขาคงไม่เชื่อว่าแค่ฟังการบรรยายก็ทำให้ความแข็งแกร่งก้าวกระโดดขึ้นมาแบบนี้ซุนเมิ่งมองไปที่หงอี เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายไม่มีท่าทีว่าจะกลับไป นางก็ได้บอกกับซุนวู “ เจ้ากลับไปก่อน ข้าจะรอฟังเรื่องเล่าจากอาจารย์”ซุนวูอยากบอกความก้าวหน้าของเขาให้ซุนเมิ่งฟัง แต่เมื่อเห็นว่าซุนเมิ่งไม่คิดกลับไปด้วย เขาก็ได้แต่ต้องเดินออกไปไม่นานก็เหลือคนอยู่ที่นั่นแค่ 20 คน คนที่เหลือไม่ได้สนใจเรื่องเล่าของจางหยูมากนัก พวกเขากังวลเรื่องการบ่มเพาะของตัวเองซะมากกว่า“ ทำไมพี่ซุนเมิ่งไม่ไป ” เสียงของหงอีดังขึ้นมาในหูซุนเมิ่งเมื่อหันกลับมาก็พบว่าหงอีมองตรงไปที่จางหยูและแอบมองมาที่นางซุนเมิ่งพูดขึ้น “ ข้าอยากฟังอาจารย์เล่าเรื่อง เจ้าล่ะ ทำไมไม่กลับไป ?”หงอีพูดขึ้น “ ในฐานะของน้องสาว พี่ซุนเมิ่งเข้าข่ายสำนวนที่ว่าเจตนาของคนเมาไม่ได้อยู่ที่เหล้า…”“ เจ้าพูดถูก ” ซุนเมิ่งยอมรับง่ายๆ “ ข้าชอบอาจารย์ ข้าอยากเห็นอาจารย์ไปนานๆ ”คำตอบที่เรียบง่ายแต่กลับทำให้หงอีชะงัก“ พี่ซุนเมิ่ง เจ้าไม่คิดรึว่าเจ้ากับเจ้าสำนักไม่เหมาะสมกัน ?” หงอีพูดขึ้น “ ได้ยินมาว่าเจ้าเคยเป็นศิษย์ของเจ้าสำนักด้วย…”“ ข้าไม่คู่ควรกับอาจารย์ งั้นเจ้าคู่ควรรึ ?” ซุนเมิ่งพูดขึ้น “ยิ่งกว่านั้นข้าก็ไม่เหมือนเจ้า ข้าชอบอาจารย์ก็จริง แต่ไม่ได้บังคับใจเขา ตราบใดที่ข้าได้เห็นเขาทุกวัน ตราบใดที่อาจารย์มีความสุข แม้ว่าอาจารย์จะเลือกอยู่กับคนอื่นแต่ข้าก็จะอวยพรให้กับอาจารย์” เมื่อได้ยินคำพูดของซุนเมิ่ง ทำให้หงอีก็รู้สึกเครียดขึ้นกว่าเก่าซุนเมิ่งคิ้วขมวด “ ข้าขอเตือนเจ้าก่อน การไล่ตามของเจ้า ข้ามองข้ามได้แต่อย่าคิดเล่นไม่ซื่อ ไม่เช่นนั้นข้าไม่ปล่อยเจ้าไปแน่”