ตอนที่ 1826 : ไห่อู่เซิงระเบิดพลัง

ความเร็วของจางหยูนั้นช่างน่าทึ่ง ทันทีที่เขาพูดจบเขาก็ปรากฏตัวขึ้นที่ข้างกายของซุนเมิ่งและซุนวู เมื่อได้ยินเสียงของจางหยู ไห่อู่เซิงก็ไม่ได้แปลกใจ อันที่จริงตอนที่จางหยูเข้ามาใกล้ เขาก็รับรู้ถึงการมาของจางหยูแล้ว แต่ไม่คิดเลยว่าจางหยูจะเร็วแบบนี้ “ คนตายอีกคน” หากเทียบกับการโจมตีต้นไม้โกลาหลก่อนนี้แล้ว ความแข็งแกร่งของไห่อู่เซิงเพิ่มขึ้นมาอย่างมาก ตอนนี้เขาไม่กลัวใคร แม้ว่าจางหยูและคนอื่นๆจะร่วมมือกันก็ตาม “ อาจารย์ ” เมื่อซุนเมิ่งเห็นจางหยูมาถึงแล้วก็อดโล่งอกไม่ได้ ซุนวูพูดขึ้นมาด้วยความแปลกใจ “ เจ้าสำนัก ในที่สุดท่านก็มา” เสี่ยวเสียตัวสั่น ขณะเดียวกันก็มีเลือดไหลออกมาจากปากมัน มันจ้องเขม็งไปที่ไห่อู่เซิงด้วยสีหน้าเคียดแค้น “ ข้าด้วย !” ตอนนั้นเองเสียงของซุนเหยียน ก็ดังขึ้นพร้อมกับลำแสงที่พุ่งเข้ามา จากนั้นซุนเหยียนก็ปรากฏตัวขึ้นที่ข้างกายจางหยู จางหยู, เสี่ยวเสีย, ซุนเหยียน, ซุนเมิ่งและซุนวูทั้งห้าคนได้มารวมตัวกันเป็นครั้งแรก ! ไห่อู่เซิงหรี่ตาลงและกวาดตามองทั้งห้าคน “ กึ่งจ้าวโกลาหล 4 คน ขอบเขตการสร้างไร้จำกัด 1 คน พวกเจ้าให้ช่างเกียรติข้าจริงๆ” “ ยอมแพ้ซะไห่อู่เซิง“ จางหยูพูดขึ้น “ เจ้าไม่อาจจะรับมือกับพวกเราได้ จุดเชื่อมระหว่างโกลาหลและโกลาหลนภานั้นข้าพบมันแล้” ไห่อู่เซิงดึงพลังกลับมาแล้วแสยะยิ้ม “ พบแล้วยังไง ? หากเป็นเมื่อ 23- เดือนก่อน ข้าอาจจะกลัวเจ้า แต่ตอนนี้…เจ้าจะทำอะไรข้าได้ ?” “ อย่าลืมว่าโกลาหลแห่งนี้ไม่ใช่ของเจ้า” ซุนเหยียนฮึดฮัดออกมา “ในโกลาหลนภาเราอาจจะสู้เจ้าไม่ได้ แต่ในโกลาหลนี้เจ้าไม่อาจเป็นคู่มือของเราได้”“ เจ้ารู้มั้ยว่าทำไมข้าถึงหายตัวไปนานนัก ?” ไห่อู่เซิงเผยรอยยิ้มลึกลับออกมาซุนเหยียนขมวดคิ้ว “เลิกแต่งผีหลอกคนได้แล้ว!”“ มันมีสิ่งหนึ่งที่เจ้าไม่รู้ แม้ว่าตลอดหลายปีมานี้สุสานจะโดนเจ้าควบคุม แต่อันที่จริงแล้วเจ้าของสุสานจริงๆนั้นคือข้า ที่เจ้าควบคุมปราณสุสานได้ก็เพราะข้าให้สิทธิ์เจ้า ”“ หลังจากที่สู้กับเจ้าไป นอกจากฟื้นฟูตัวเองแล้ว ข้ายังได้ทำการผูกจิตกับสุสานอีกครั้งและสูบปราณสุสานเข้ามาในตัว แม้ว่าจะรวมตัวกันได้ไม่สมบูรณ์ แต่ความแข็งแกร่งก็เพิ่มขึ้นมาอย่างมาก” ไห่อู่เซิงยิ้มออกมาอย่างภูมิใจ “ ตอนนี้ข้าไม่ใช่แค่ฟื้นฟูอาการบาดเจ็บแต่ยังได้รับพลังเพิ่มเติมจากโกลาหลนภาและปราณสุสาน ด้วยความแข็งแกร่งที่เพิ่มขึ้นมาอย่างมาก เจ้าจะเป็นคู่มือข้าได้รึ?” เมื่อพูดถึงจุดนี้ไห่อู่เซิงก็เงียบไปชั่วครู่ “ มีสิ่งหนึ่งที่ข้าสงสัย ปราณสุสานจำนวนมากหายไปได้ยังไง ? หากข้าไม่ได้กลืนกินผู้คนและเชื่อมต่อกับสุสานใหม่ งั้นข้าคงไม่กล้าจะมาเผชิญหน้ากับพวกเจ้า”เสี่ยวเสียที่อยู่ด้านหลังจางหยูก็ฉีกยิ้มออกมา “ ปราณสุสานพวกนั้นท่านเสี่ยวเสียผู้นี้กินไปเอง ! น่าเสียดายที่ข้ารีบไปหน่อย จึงเหลือไว้ให้เจ้าเล็กน้อย…”“ เจ้าเองรึ ? ” ไห่อู่เซิงยักคิ้วและมองไปที่เสี่ยวเสีย “ ขยะเช่นเจ้าทำได้ยังไงกัน ?”“ เจ้าเฒ่า เจ้าดูถูกข้างั้นรึ ?” เสี่ยวเสียกัดฟันแน่นจางหยู, ซุนเหยียนและคนอื่นๆมองไปที่ไห่อู่เซิง ซุนวูและซุนเมิ่งได้รับรู้ถึงความแข็งแกร่งของไห่อู่เซิงแล้ว เป็นธรรมดาที่จะรู้ดีกว่าไห่อู่เซิงแข็งแกร่งแค่ไหน แม้ว่าจางหยูและซุนเหยียนจะยังไม่ปะทะกับไห่อู่เซิง แต่หากลองคิดดีๆแล้วก็พอเดาออกว่าพลังจากโกลาหลนภาและสุสานนั้นน่ากลัวแค่ไหนการที่ควบคุมได้ทั้งสุสานและโกลาหลนภานั้นต้องไม่ใช่กึ่งจ้าวโกลาหลทั่วไป“ ไม่แปลกเลยที่เจ้าจะไม่กลัว” จางหยูพูดขึ้น “ ด้วยพลังจากโกลาหลนภาและปราณสุสาน มันไม่อาจจะประมาทเจ้าได้จริงๆ”“ งั้นก็เป็นพวกเจ้าต่างหากที่ต้องยอมแพ้ เลิกดิ้นรนแล้วมาเป็นอาหารของข้าซะ” ไห่อู่เซิงพูดขึ้นด้วยรอยยิ้ม