ตอนที่ 1840 : สมบัติโกลาหล

แม้กวนจะไม่ได้บอกต้นไม้โกลาหลว่าจะสร้างสมบัติขึ้นมายังไงและบอกแค่ว่าต้องพึ่งโกลาหลในการหล่อเลี้ยง แต่จางหยูก็ยังวิเคราะห์ขั้นตอนได้ ขั้นตอนในการสร้างสมบัติขึ้นมานั้นไม่ได้มีอะไรมาก ก่อนอื่นก็ต้องสร้างแก่นของมันก่อนและพึ่งพลังโกลาหลในการสร้างตัวสมบัติขึ้นมา สิ่งที่สำคัญไม่ใช่แก่นของมันแต่เป็นพลังโกลาหล ! ตราบใดที่ทนการกัดกร่อนได้ มันก็สามารถกลายเป็นสมบัติโกลาหลขึ้นมาแต่มันต้องใช้เวลานาน ยิ่งนานเท่าไหร่ก็ยิ่งมีพลังที่น่าทึ่งเท่านั้น แน่นอนตามที่กวนบอกมา ระดับของสมบัติน่าจะเกี่ยวข้องกับโกลาหลด้วย จ้าวโกลาหลที่อ่อนแอก็ยากที่จะสร้างสมบัติโกลาหลขั้นกลางขึ้นมาได้ นี่ไม่ต้องนับขั้นสูงเลย หลังจากไตร่ตรองอยู่ครู่หนึ่ง จางหยูก็ได้สร้างโลกขั้นที่ 9 จำลองในบรรพกาลของโลกผนึกเทพขึ้นมา จากนั้นก็บีบอัดมันให้มีขนาดเท่ากับหัวคน สิ่งที่แน่นอนตอนนี้คือโลกขั้นที่ 9 นี้ทนต่อการกัดกร่อนของพลังโกลาหลได้ มันถึงกับขยายตัวออกได้ ดังนั้นโลกจำลองนี้จึงถือว่าเป็นแก่นสมบัติ มันน่าจะเป็นตัวเลือกที่ดีที่สุด หลังจากที่สร้างโลกจำลองขึ้นมาแล้ว จางหยูก็ได้ปรับรูปร่างให้มันเป็นดาบ มันแผ่พลังอันลึกลับออกมา ไม่นานดาบนั้นก็ก่อตัวขึ้นและแผ่พลังอันแข็งแกร่งออกมา เมื่อตรวจสอบพลังของดาบ จางหยูก็ต้องส่ายหน้า “ หากมอบให้ราชา ขอบเขตการสร้างไร้จำกัดหรือกึ่งจ้าวโกลาหล สิ่งนี้ก็นับว่าแข็งแกร่ง แต่สำหรับจ้าวโกลาหลแล้วมันยังห่างไกล” พลังของดาบนั้นไม่เพียงพอสำหรับจ้าวโกลาหล จางหยูไม่สงสัยเลยว่าหากเขาถอนหายใจออกมาก็ทำให้ดาบนี้พังได้แล้วต่อมา จางหยูก็ปรากฏตัวที่บรรพกาลของโลกบรรพกาล เขาวางดาบไว้ข้างๆต้นไม้บรรพกาลและพยายามอัดแน่นพลังบรรพกาลเข้าไปผ่านไปครึ่งวัน จางหยูก็ทำการตรวจสอบดาบดูอีกครั้ง เขาตัดสินได้ว่าพลังของดาบนั้นเพิ่มขึ้นมาเล็กน้อย แต่ก็แทบจะมองข้ามได้ หากต้องการให้ดาบเล่มนี้ทนรับพลังของจ้าวโกลาหลได้แล้วคงต้องใช้เวลานานหลายพันยุครึอาจจะนานกว่านั้น“ ด้วยความแข็งแกร่งของข้าแล้ว มันไม่น่ายากที่จะสร้างสมบัติโกลาหลขึ้นมาไม่ใช่รึ ?” จางหยูคิ้วขมวดหากเป็นกึ่งจ้าวโกลาหลทำการสร้างสมบัติโกลาหลขึ้นมา จางหยูก็อาจจะพอเข้าใจได้ แต่เขากับกึ่งจ้าวโกลาหลทั่วไปนั้นไม่เหมือนกัน“ ปัญหามันอยู่ตรงไหน?” จางหยูครุ่นคิดเมื่อลองใคร่ครวญดูอีกครั้งก็พบว่าบางทีปัญหาอาจจะอยู่ที่บรรพกาลแม้ว่าเขาจะแข็งแกร่งกว่าจ้าวโกลาหลทั่วไป แต่อันที่จริงแล้วสถานการณ์ของเขาค่อนข้างพิเศษ เขาไม่มีโกลาหลเป็นของตัวเอง แม้ว่าเขาจะมีอำนาจสูงสุดเหนือจ้าวบรรพกาลทุกคน แต่บรรพกาลเหล่านั้นยังไม่เติบโตเพียงพอที่จะทัดเทียมกับโกลาหลได้บรรพกาลของโลกตันเถียนทุกแห่งยังไม่เติบโตเต็มที่พลังบรรพกาลที่เขารวบรวมมาก็มาจากบรรพกาล ดังนั้นสิ่งที่หล่อเลี้ยงสมบัติโกลาหลก็คือบรรพกาลด้วยเหตุนี้ประสิทธิภาพในการสร้างสมบัติขึ้นมานั้นอาจจะทัดเทียมกับกึ่งจ้าวโกลาหลเพื่อยืนยันความคิดของตัวเอง จางหยูก็ได้ไปหาซุนเหยียนและให้ซุนเหยียนสร้างสมบัติโกลาหลขึ้นมาผลลัพธ์นั้นไม่ผิดจากที่จางหยูคาดเอาไว้ ซุนเหยียนได้สร้างสมบัติที่เหมือนกันกับเขาขึ้นมาจางหยูได้กลับไปที่โลกผนึกเทพและสร้างสมบัติโกลาหลขึ้นมาใหม่ คราวนี้เขาให้เสี่ยวเสียสร้างสมบัติด้วย ผลก็คือประสิทธิภาพของสมบัติที่เขากับเสี่ยวเสียสร้างขึ้นมาในโลกผนึกเทพนั้นเหมือนกัน