ตอนที่ 1841 : กำเนิดทะเลบรรพกาล

หลังจากที่ทดสอบดาบแล้ว จางหยูก็ได้กลับไปที่โลกป่า ต้นไม้โกลาหลเองก็ได้กลับไปที่เขตหวงห้ามด้วยเช่นกันเพื่อสร้างลูกปัดต่อ เมื่อสร้างดาบขึ้นมาได้สำเร็จ จางหยูก็รู้สึกยินดีเป็นอย่างมาก เขาตั้งใจจะสร้างสมบัติชิ้นต่อไปขึ้นมาต่อ ไม่ว่าจะเพื่อใช้งานเองหรือยกให้ศิษย์และอาจารย์ ก็สามารถทำได้ทั้งนั้น นอกจากนี้ยังใช้มันเพื่อแลกลูกปัดได้ด้วย หลังจากที่คิดสักพักแล้ว จางหยูก็ได้เดินทางไปยังบรรพกาลของโลกบรรพกาล ด้วยรากฐานของที่นี่ เขาสามารถสร้างแก่นโลกจำลองขึ้นมา คราวนี้ตั้งใจจะใช้มันเป็นสมบัติป้องกัน หลังจากที่เปลี่ยนรูปร่างเสร็จ จางหยูก็ยัดเกราะที่เพิ่งสร้างเสร็จเข้าไปในตันเถียน จากนั้นก็สังเกตุการเปลี่ยนแปลงของเกราะ ตอนที่จางหยูเอาเกราะเข้าไปในตันเถียน แม้ว่าการเปลี่ยนแปลงจะน่าทึ่งแต่ก็ความเร็วในการเปลี่ยนแปลงยังด้อยกว่าของดาบ ไม่ใช่แค่นั้น เมื่อเอาเกราะเข้าไปในตันเถียน ความเร็วในการเปลี่ยนแปลงของดาบก็ลดลงไปอย่างมากเช่นกัน จางหยูรับรู้ถึงความเร็วในการเติบโตของดาบและเกราะว่าเกือบจะเท่ากัน ซึ่งมันช้ากว่าการเติบโตของดาบก่อนหน้านี้เป็นสองเท่า “ หมายความว่าความเร็วในการสร้างคงที่แล้วรึ ? เมื่อเพิ่มเกราะเข้าไปอีกชิ้น ก็ทำให้ความเร็วในการเติบโตของดาบลดลงไปด้วย ?” จางหยูคิ้วขมวด ชัดแล้วว่านี่ไม่ใช่ข่าวดี “ ถ้าแบบนั้นแผนที่ข้าวางไว้ก็อาจจะไม่สำเร็จ” เขาอยากจะสร้างสมบัติโกลาหลขึ้นมาจำนวนมากเพื่อมอบให้ศิษย์และอาจารย์ แต่ดูเหมือนว่าตอนนี้มันจะสร้างได้จำนวนจำกัด แม้ว่าจะผิดหวังแต่ก็ใช่ว่าจะรับไม่ได้ “ งั้น…ตัวเลือกที่ดีที่สุดคือต้องสร้างสมบัติขึ้นมาทีละชิ้นไม่ก็ 2-3 ชิ้นสินะ ? ” จางหยูลังเล การสร้างสมบัติทีละชิ้นจะใช้พลังของตันเถียนได้ถึงขีดสุด มันอาจจะสร้างสมบัติที่ทรงพลังขึ้นมา แต่จะให้จางหยูทิ้งดาบรึไม่ก็เกราะไปนั้น จางหยูก็ไม่เต็มใจดาบนี้ใช้โจมตี ส่วนเกราะใช้ป้องกัน ไม่ว่าจะด้านไหนก็ไม่อาจจะทิ้งไปได้หลังจากที่ครุ่นคิดอยู่นาน จางหยูก็ตัดสินใจได้ เมื่อไม่มีทางเลือกก็สร้างทั้งสองไปพร้อมกัน !ยังไงซะประสิทธิภาพในการสร้างสมบัติของโลกตันเถียนก็น่ากลัวอยู่แล้ว แม้ว่าจะเติบโตได้ช้าลงแต่ก็ยังเหนือกว่าจ้าวโกลาหลคนอื่นๆที่สำคัญที่สุดคือโลกตันเถียนนั้นสามารถสร้างสมบัติชิ้นหนึ่งขึ้นมาได้ในวันเดียว หากผ่านไปหลายหมื่นปีรึล้านปี ไม่ว่าจะเป็นดาบรึเกราะพลังของมันจะต้องยกระดับขึ้นไปยังระดับที่น่าเหลือเชื่อได้ยังไงซะก็มีเวลาอยู่อีกมาก ยังไม่จำเป็นต้องทิ้งเกราะรึดาบไปเพื่อเร่งความเร็วในการเพิ่มพลังสมบัติโกลาหลทั้งสอง จางหยูจึงตั้งใจจะควบคุมพลังโกลาหลเพื่อมาหล่อเลี้ยงสมบัติทั้งสอง เขาจะยัดพลังเข้าไปในตันเถียน แม้ว่าจะเพิ่มพลังได้จำกัดแต่ก็ดีกว่าไม่ทำอะไรในอีกด้านร่างแยกของจางหยูในบรรพกาลต่างก็เริ่มสร้างสมบัติขึ้นมาร่างแยกบ่มเพาะนั้นหมายถึงสมบัติกว่าแปดแสนชิ้น !ความสามารถในการสร้างสมบัติของพวกนี้ไม่ถึง 1 ใน 100 ของจางหยู ด้วยความแข็งแกร่งของพวกนี้และสภาพของบรรพกาล แม้ว่าจะผ่านไปหลายพันปีแต่ก็เดาว่าคงยากที่จะสร้างสมบัติโกลาหลขึ้นมาได้แน่นอนว่าเมื่อบรรพกาลเติบโตขึ้น เวลาที่สร้างสมบัติก็จะสั้นลงแต่นานแค่ไหนก็ไม่มีใครรู้จางหยูคาดหวังอย่างมาก ไม่รู้ว่าตอนที่ต้นไม้โกลาหลสร้างลูกปัดขึ้นมาได้ครบนั้นดาบและเกราะจะทรงพลังแค่ไหน มันจะเป็นสมบัติขั้นสูงรึไม่?หรือว่ามันอาจจะเป็นสมบัติขั้นสมบูรณ์ที่จักรพรรดิสร้างขึ้นมา?หากดาบและเกราะขึ้นไปถึงขั้นสมบูรณ์ได้จริงๆ งั้นมันไม่ได้หมายความว่าเขาพอทัดเทียมกับจักรพรรดิทั้งเก้าได้รึ ?