ตอนที่ 1845 : ความตกตะลึงของต้นไม้โกลาหล

30 ล้านปี ! มันผ่านมากว่า 30 ล้านปีในโกลาหลหิน ยุคหนึ่งเท่ากับล้านล้านปี มันเท่ากับว่าในทะเลบรรพกาลนั้นผ่านไปกว่า30,000 ยุค แม้แต่ในโกลาหลหินแล้ว 30,000 ยุคก็ถือว่าเป็นเวลาที่ยาวนาน ดังนั้นสำหรับสำนักคังเฉียงก็ยิ่งไม่ต้องพูดถึง! บางทีสำหรับทะเลโกลาหลแล้ว สามหมื่นยุคนี้อาจจะไม่ได้มีค่าอะไรแต่สำหรับทะเลบรรพกาลที่กำเนิดขึ้นมาใหม่ 30,000 ยุคก็เพียงพอที่จะทำให้ทะเลบรรพกาลเปลี่ยนแปลงไปอย่างมาก ตอนนี้ทะเลบรรพกาลนั้นแม้ว่าศิษย์และอาจารย์จะพากันขึ้นเป็นจ้าวโกลาหลกันหมด และไม่มีจ้าวบรรพกาลคนใหม่กำเนิดขึ้นมา แต่มันก็มีเหล่าราชา, ผู้ควบคุมขั้นที่ 9 กำเนิดขึ้นมาเป็นจำนวนมาก ด้วยเวลาที่ยาวนานเช่นนี้ก็เพียงพอที่คนทั่วไปจะขึ้นเป็นผู้ควบคุมขั้นที่ 9 ได้ แม้แต่ผู้ควบคุมทั่วไปในทะเลบรรพกาลต่างก็ขึ้นเป็นผู้ควบคุมขั้นที่ 9 แล้ว แน่นอนว่าส่วนที่เปลี่ยนแปลงไปมากที่สุดคือสำนักคังเฉียง ก่อนหน้านี้ 30,000 ยุค ศิษย์และอาจารย์ทุกคนได้ขึ้นเป็นจ้าวบรรพกาล เมื่อบ่มเพาะกันมา 30,000 ยุค ระดับการบ่มเพาะของพวกเขาก็พัฒนาขึ้นไปอีก พวกเขาแกร่งขึ้นกว่าเดิมเป็นร้อยๆเท่า ตอนนี้ศิษย์อาจารย์ในสำนักคังเฉียงทุกคนต่างก็มีความแข็งแกร่งที่น่าทึ่ง แม้แต่ในทะเลโกลาหลก็ถือว่าเป็นยอดฝีมือคนหนึ่ง พื้นฐานของพวกเขาเหนือกว่าจ้าวโกลาหลทั่วไปอย่างมาก เมื่อรวมกับทะเลบรรพกาลที่แทบไร้ขีดจำกัดแล้ว การบ่มเพาะของพวกเขาจึงพัฒนาได้เร็วกว่าคนอื่นๆ พวกเขาเหมือนจะบ่มเพาะแค่ 30 ล้านปี แต่อันที่จริงแล้วพวกเขาได้บ่มเพาะกันนานกว่านั้น ! มันควรจะบอกว่าหลังจากที่ผ่านมากว่า 30,00 ยุค ทะเลบรรพกาล ก็มีบรรพกาลกำเนิดขึ้นเองกว่าหลายร้อยล้านแห่ง ทะเลบรรพกาลขยายตัวขึ้นจากเดิมหลายสิบเท่า ! การเปลี่ยนแปลงของทะเลบรรพกาลนั้นทำให้จางหยูแข็งแกร่งขึ้นไปอีก เส้นพลังจิตของเขามีกว่าแปดหมื่นเส้น ราวกับว่าเส้นพลังแต่ละเส้นนั้นมีความสามารถที่จะเปลี่ยนแปลงโลกได้ จางหยูยิ่งไม่อาจจะคาดเดาได้ขึ้นไปอีก“ ลูกปัดดั้งเดิมถูกสร้างขึ้นมาแล้ว มันถึงเวลาที่จะไปสำรวจทะเลโกลาหลแล้ว” ในตอนที่จางหยูเข้ามาในเขตหวงห้าม ต้นไม้โกลาหลก็ได้สติขึ้นมา “ จักรพรรดิทั้งเก้า, กุยหลิง…มาดูกันว่าพวกนั้นมีความสามารถแค่ไหนกัน”จางหยูได้เรียกรวมตัวศิษย์และอาจารย์ทุกคนต่อมาศิษย์และอาจารย์ก็ได้มารวมตันวกันที่ลานทุกคนพากันมองไปที่จางหยูด้วยสายตาเคารพยิ่งพวกเขาแกร่งขึ้น พวกเขาก็ยิ่งรู้สึกว่าจางหยูนั้นไร้เทียมทาน แม้จะไม่มีพลังแผ่ออกมาจากตัวเขา แต่พวกเขากลับรู้สึกได้ถึงความแข็งแกร่งจากจางหยู“ สามหมื่นยุคผ่านมาแล้ว พวกเขาไม่ได้เกียจคร้านเลย” จางหยูมองไปรอบๆก่อนจะพูดขึ้นมาด้วยรอยยิ้ม “ ในด้านความแข็งแกร่งเพียงอย่างเดียว พวกเจ้าเหนือกว่าจ้าวโกลาหลทั่วไปแล้ว การไปยังทะเลโกลาหลนั้นไม่มีทางทำให้สำนักคังเฉียงอับอาย”จนถึงตอนนี้จางหยูเคยพบจ้าวโกลาหลแค่เพียงสี่คนเท่านั้นหนึ่งคือต้นไม้โกลาหล อีกสามคนคือคนที่มาจากกองทัพเทียนลั่วคนที่แกร่งที่สุดคงเป็น..กวน !ตอนนี้ศิษย์และอาจารย์ต่างก็มีความแข็งแกร่งที่น่าทึ่ง คนที่อ่อนแอที่สุดนั้นเหนือกว่ากวนด้วยซ้ำ หยวนเทียนจี, เย่ฟาน, ซุนเมิ่งและคนอื่นๆ แข็งแกร่งกว่ากวนอย่างมากหากใช้ความแข็งแกร่งของกวนเป็นตัวประเมินแล้ว งั้นจ้านเทียนเกอ, ซังหนานเทียนและคนอื่นๆที่เพิ่งเข้าร่วมสำนักคังเฉียงก็แกร่งกว่า 1.5 เท่า ศิษย์และอาจารย์รวมถึงผู้อาวุโสนั้นแกร่งกว่าเป็น 2 เท่าในหมู่พวกนี้หยวนเทียนจี, เย่ฟาน,ซุนเมิ่งและคนอื่นๆแกร่งกว่าเป็น 2.5 เท่าจางหยูไม่รู้ว่าความแข็งแกร่งระดับนี้อยู่ที่ขั้นไหนของทะเลโกลาหล แต่ก็มั่นใจว่าไม่ได้อ่อนแอเลยสำหรับตัวจางหยูเองแล้ว บางทีเขาอาจจะแกร่งเกินไปจนไม่รู้ว่าเขาแข็งแกร่งแค่ไหน เขารู้แค่ว่าเขาแข็งแกร่งกว่ากวนเป็นร้อยเท่ารึพันเท่า ในสายตาของเขาแล้วจ้าวโกลาหลทั่วไปนั้นไม่ต่างอะไรจากมดปลวกเลย แม้แต่จักรพรรดิทั้งเก้าก็อาจจะไม่ได้แกร่งกว่าเขา