ตอนที่ 1846 : สมาชิกสำรองของกองทัพเทียนลั่ว

ทะเลโกลาหลนั้นเต็มไปด้วยโกลาหลนับไม่ถ้วน ทะเลโกลาหลไม่ได้อยู่ในห้วงมิติเวลาแต่เป็นตัวตนพิเศษ และมีสถานะที่เหนือกว่าโกลาหล ในห้วงมิติเวลาแห่งนี้ไม่มีหลักการเรื่องมิติและเวลา หากมองโกลาหลจากทะเลโกลาหล ก็เหมือนมองภาพสามมิติจากในสี่มิติ นับว่าเป็นสถานการณ์ที่พิเศษมาก เมื่อเข้ามาในทะเลโกลาหล จางหยูและคนอื่นๆก็รู้สึกเหมือนกับว่าร่างกาย, พลัง, จิตและอื่นๆต่างก็โดนจำกัดเอาไว้ ในบรรพกาลหรือแม้แต่ในโกลาหล พวกเขาแทบจะไร้เทียมทาน แต่เมื่อเข้าสู่ทะเลโกลาหล ความสามารถอื่นๆแทบไม่อาจจะใช้งานได้ นี่คือการยับยั้งของมิติ ! พูดตามตรงพวกเขาคือสิ่งมีชีวิตของโกลาหล มันไม่ได้น่าแปลกใจเมื่อเข้ามาในทะเลโกลาหลแล้วจะถูกจำกัดพลังไว้ ในทะเลโกลาหลมีจุดแสงนับไม่ถ้วนซ้อนทับกัน จุดแสงแต่ละจุดนั้นหมายถึงโกลาหลหรือโกลาหลจำลอง เพราะไม่มีหลักการเรื่องมิติ จุดแสงเหล่านี้จึงเห็นว่าอยู่ในตำแหน่งเดียวกัน มีเพียงห้วงมิติเวลาพิเศษในทะเลโกลาหลเท่านั้น ถึงจะแยกแยะมันออก มันจริงที่ว่าทะเลโกลาหลนั้นดูคล้ายกับทะเลบรรพกาล เพราะทุกคนต่างก็คาดหวังกับทะเลโกลาหลไว้นานแล้ว เมื่อได้เข้ามาที่นี่พวกเขาต่างก็รู้สึกว่านี่คือความฝัน สิ่งที่พวกเขาถวิลหาไม่ใช่ทะเลโกลาหล แต่เป็นยอดฝีมือคนอื่นๆ ! พวกเขาอยากจะสู้กับคนที่แข็งแกร่ง พวกเขาอยากรู้ว่าโลกของผู้ที่แข็งแกร่งในทะเลโกลาหลเป็นยังไง ! หลังจากเข้ามาในทะเลโกลาหล พวกเขาก็ใจเย็นลง พวกเขาค่อยๆรับรู้ถึงพลังที่กวนพูดถึง กวนเคยบอกว่าเมื่อเข้าในทะเลโกลาหลนี้พวกเขาจะรับรู้ถึงพลังเรียกหา เมื่อตามพลังนั้นไปก็จะเข้าไปยังโกลาหลซื่อเซียวได้ เวลานี้พวกเขารับรู้ได้ถึงพลังที่กวนพูดถึงแล้ว“ เดินหน้าตามพลังนี้ไปยังโกลาหลซื่อเซียว” จางหยูพูดขึ้นทุกคนพากันพยักหน้าและเดินทางไปตามพลังนั้นทันทีต่อมาทุกคนรวมถึงต้นไม้โกลาหลก็หายตัวไปในพริบตาเขตซื่อเซียวเป็นโลกที่มีสถานะที่พิเศษระหว่างทะเลโกลาหลกับโกลาหล ที่นั่นมีลักษณะบางอย่างของทะเลโกลาหล แต่ก็มีบางอย่างที่คล้ายกับโกลาหลเช่นกัน เขตซื่อเซียวนั้นมีอาณาเขตที่กว้างใหญ่ไพศาล และมีคุณลักษณะของห้วงมิติและห้วงเวลา อย่างไรก็ตามจ้าวโกลาหลก็โดนจำกัดด้วยพลังที่มองไม่เห็น ดังนั้นจึงไม่อาจจะแผ่การรับรู้ออกไปได้ไกลนักโกลาหลซื่อเซียวนั้นเชื่อมต่อกับโกลาหลนับไม่ถ้วน โกลาหลแต่ละแห่งนั้นแทนถึงจ้าวโกลาหล 1 คนเนื่องจากจักรพรรดิซื่อเซียวคือ 1 ใน 9 จักรพรรดิของทะเลโกลาหล ดังนั้นจึงมียอดฝีมือจำนวนมากเดินทางอยู่ในโกลาหลซื่อเซียว แม้แต่หมู่บ้านเล็กๆก็ยังมีจ้าวโกลาหลอยู่หลายหมื่นคนหมู่บ้านเสี่ยวอันคือหนึ่งในหมู่บ้านที่อยู่ภายใต้เขตปกครองของเมืองไป่ซิง หนึ่งในสิบเมืองใหญ่ของเขตซื่อเซียวนอกเมืองไป่ซิงนั้นมีหมู่บ้านที่คล้ายกับหมู่บ้านเสี่ยวอันมากกว่าหนึ่งร้อยล้านแห่ง ดังนั้นหมู่บ้านเสี่ยวอันเป็นเพียงหนึ่งในหมู่บ้านธรรมดาๆที่ไม่มีอะไรพิเศษในวันนั้นหมู่บ้านแห่งนี้ได้มีแขกกลุ่มหนึ่งเดินทางเข้ามา พวกนี้แต่งตัวเหมือนกับคนทั่วไป ไม่ได้แผ่คลื่นพลังอะไรออกมายกเว้นแค่คนเดียวที่แผ่พลังของจ้าวโกลาหลออกมา ส่วนคนอื่นๆนั้นไม่ต่างอะไรจากมนุษย์ทั่วไปเลย…ณ.เส้นทางการบินแห่งหนึ่ง“ ผ่านมาหลายร้อยยุคแล้ว ไม่มีหน้าใหม่โผล่มาสักคน น่าเบื่อจริงๆ !” ชายในชุดสีฟ้าบ่นออกมาด้วยความเบื่อหน่ายเขามองไปยังชายหนุ่มที่นั่งขัดสมาธิพลางส่ายหน้า ก่อนจะพูดขึ้น “ หลินเหวิน เจ้าบ่มเพาะหนักพอแล้ว …”ชายวัยกลางคนที่อยู่อีกด้านก็เงยหน้าขึ้นมาแล้วพูดว่า “ พวกคนหนุ่มสาวนี่ดีจังนะ ! ตอนที่ข้ามายังเขตซื่อเซียวครั้งแรก ตอนนั้นข้าน่ะหลงตัวเองมาก ข้าไม่คิดว่าตัวเองจะด้อยกว่าใครอื่น ตราบใดที่พยายามมากพอก็จะขึ้นไประดับสูงได้…”