ตอนที่ 1853 : ผู้บัญชาการ

ตอนที่ 1853 : ผู้บัญชาการ สำนักงานกองทัพนั้นเป็นแผนกพิเศษ ในสำนักงานไม่มีสมาชิกประจำถาวร มีแค่หัวหน้าหน่วยที่คอยสลับกันมาดูแล สำนักงานกองทัพตั้งอยู่ในเมืองและนอกเมือง ซึ่งมีอยู่หลายสาขา หมู่บ้านหลายร้อยล้านแห่งรวมถึงหมู่บ้านเสี่ยวอันที่อยู่ในอำนาจของเมืองไป่ซิง ล้วนอยู่ภายใต้การดูแลของสำนักงานกองทัพสาขาทั้งสิบแห่ง ซึ่งหมู่บ้านเสี่ยวอันอยู่ในการดูแลของสาขาชิงเหยียน สำนักงานสาขาชิงเหยียนตั้งอยู่ที่หมู่บ้านชิงเหยียน ซึ่งหมู่บ้านแห่งนี้คือหนึ่งในหมู่บ้านร้อยอันดับแรกที่แข็งแกร่งของเมืองไป่ซิง หมู่บ้านแห่งนี้มีคนแข็งแกร่งจำนวนมาก หากเทียบกับหมู่บ้านเสี่ยวอันแล้ว ที่นี่แกร่งกว่าเป็นร้อยเท่า มันยังมีคนสำคัญอยู่ในหมู่บ้านด้วย การเดินทางจากหมู่บ้านเสี่ยวอันไปยังหมู่บ้านชิงเหยียนนั้นค่อนข้างไกล ด้วยความเร็วของทุกคนแล้วก็เดาว่าคงใช้เวลาหลายหมื่นปีกว่าจะไปถึง ด้วยระยะทางที่ไกลแบบนี้ กวนก็ไม่คิดเสียเวลา เขากังวลว่าหากเสียเวลานานเกินไปอาจจะเกิดอะไรขึ้นก็ได้ กวนมองไปที่ลั่วเกาด้วยท่าทีลังเลแล้วพูดขึ้นมา “ ท่านลั่วเกา ท่านให้เราใช้ค่ายกลเคลื่อนย้ายได้รึไม่ ?” ลั่วเกายิ้มออกมาอย่างขมขื่น “ ไม่ใช่ว่าข้าไม่อยากให้เจ้าใช้ แต่…กองทัพสังเกตุการณ์น่ะมักจะมาตรวจสอบบันทึกการใช้งาน หากเจ้าไม่จ่ายลูกปัด ก็น่าจะรู้ว่ามันจะส่งผลหนักหนาแค่ไหนกัน” เขาถอนหายใจออกมา “ ข้าเองก็อยากจะช่วยแต่โชคร้ายที่ข้าไม่มีอำนาจพอ” “ นี่…” กวนสลดไป “ ท่านช่วยลดราคาได้รึไม่ ? คนละหนึ่งลูกปัดข้ารับไม่ไหวหรอก…” สำนักคังเฉียงมีคนกว่าสองพันคน แม้ว่าแต่ละคนจะใช้ลูกปัดแค่ลูกเดียว แต่ก็ยังต้องใช้ถึงสองพันลูก กวนเป็นแค่หัวหน้าหน่วย แม้ว่าจะเก็บลูกปัดมานานแต่ส่วนใหญ่ก็ถูกใช้แลกกับสมบัติขั้นกลางมาแล้ว บางอันถูกใช้สำหรับการบ่มเพาะ ตอนนี้เขามีติดตัวไม่กี่สิบลูก หากเทียบกับลูกปัดสองพันลูกแล้ว ลูกปัดไม่กี่สิบลูกไม่อาจจะเทียบกันได้เลย “ ข้าไม่ได้เป็นคนตั้งราคาไว้ ข้าไม่มีสิทธิ์เปลี่ยน” ลั่วเกาอึดอัดใจ หากไม่ส่งผลกระทบต่อตัวเขาเอง เขาคงเต็มใจช่วย แต่ปัญหาคือกวนเรียกร้องเกินอำนาจที่เขามี หากเขาช่วย แน่นอนว่าเขาก็ต้องโดนจัดการโดยเจ้าเมืองหรืออาจจะโดนลงโทษ “ เจ้าไม่มีทางอื่นเลยรึ ?” จางหยูรับรู้ถึงปัญหานี้จึงมองไปที่กวนแล้วอดไม่ได้ที่จะพูดขึ้นมา “ ไม่จำเป็นต้องไปกดดันท่านลั่วเกาหรอก”กวนรีบพูดขึ้นมา “ ไม่ ช้าก่อน ข้าคิดออกแล้ว”เขามองไปที่ลั่วเกาและกัดฟันแน่น “ ท่านลั่วเกา ท่านให้เราใช้ค่ายกลเคลื่อนย้ายก่อน ข้าจะจ่ายก่อน 50 ลูก ส่วนที่เหลือข้าขอค้างเอาไว้ เมื่อข้ามีลูกปัดมากพอ ข้าจะมาจ่ายส่วนที่เหลือเพื่อที่เจ้าเมืองจะได้ไม่ลงโทษท่าน ซึ่งท่านจะคิดดอกเบี้ยด้วยก็ได้ ท่านคิดว่ายังไง ?”เพื่อที่จะสร้างความพอใจให้จางหยูและคนอื่นๆมากที่สุด กวนเลยต้องยอมเฉือนเนื้อตัวเองเขาพนันว่าจางหยูและคนอื่นๆจะทำให้เขาได้ลูกปัดกลับมามากกว่านี้แน่ !“ นี่…” ลั่วเกาลังเล “ เจ้ามั่นใจรึว่าจะทำแบบนี้ ?”กวนพยักหน้าตอบรับ “ ข้าจะลงชื่อไว้เองเพื่อไม่ให้ท่านกังวล”ลั่วเกามองไปที่กวนและพูดขึ้น “ เจ้าไม่จำเป็นต้องทำสัญญากับข้าหรอก แต่ต้องนำลูกปัดมาให้ข้าภายในหนึ่งร้อยปี แบบนี้เจ้าทำได้รึไม่ ?”“ ไม่มีปัญหา” กวนพูดขึ้นและเอาลูกปัด 50 ลูกออกมาส่งให้กับลั่วเกา “ นี่ลูกปัด 50 ลูก ภายใน 100 ปีข้าจะมาจ่ายอีก 2,000 ลูก”“ หวังว่าเจ้าจะตัดสินใจได้ถูกต้อง” ลั่วเการับลูกปัดมาและพลิกฝ่ามือ ก่อนที่จะมีตราหยกโผล่ขึ้นมา “ ไปหมู่บ้านชิงเหยียนสินะ ?”กวนพยักหน้าลั่วเกาโยนตราหยกขึ้นก่อนที่ตราหยกจะเปล่งแสงสว่างออกมา สุดท้ายแสงเหล่านั้นก็เปลี่ยนเป็นหลุมดำ“ ไปซะ ข้าจะรอฟังข่าวดีจากพวกเจ้า” ลั่วเกาเหลือบมองกวนและคนของสำนักคังเฉียงกวนมองไปที่แกมม่าและเย่าหยาง ก่อนจะพูดขึ้นว่า “ พวกเจ้ารอที่นี่ ข้าจะรีบกลับมา”“ขอรับ” ทั้งสองตอบกลับด้วยความเคารพ