ตอนที่ 1852 : จ้าง

ไม่ว่าจะเป็นเสี่ยวเสียหรือกวนต่างก็แข็งแกร่ง แต่คนที่ตาดีจะเห็นได้ว่าเสี่ยวเสียนั้นแกร่งกว่ากวน ! เสี่ยวเสียไม่ได้บาดเจ็บเลยแม้แต่น้อยและยังได้เปรียบในการต่อสู้ หากเสี่ยวเสียใช้สมบัติ กวนจะรับมือไหวรึ ? คำตอบคงเดาได้ไม่ยาก แม้ว่ามันยากที่จะรับได้ก็ตาม “ นั่นหัวหน้าหน่วยเลยนะ !” ทุกคนพากันใจสั่น “ เขาถึงกับ…พ่ายแพ้ให้กับสุนัขนั่นรึ ” หากเสี่ยวเสียมีชื่อเสียง แม้ว่ากวนจะพ่ายแพ้แต่ก็ยังรับได้ แต่ปัญหาคือเสี่ยวเสียเป็นแค่จ้าวโกลาหลหน้าใหม่ที่เพิ่งเข้ามายังโกลาหลซื่อเซียว และคนแบบเสี่ยวเสียมีถึง 2,000 คน ! ลั่วเกากลืนน้ำลายและถามกับจางหยูว่า “ ความแข็งแกร่งของพวกเจ้าคงไม่เท่ากับสุนัขนี่กันหมดหรอกนะ ?” เมื่อคิดถึงความเป็นไปได้นี้ ลั่วเกาก็อดไม่ได้ที่จะขนลุก ต้องรู้ก่อนว่าความแข็งแกร่งของกวนในกองทัพนั้นถือว่าค่อนข้างดี คนแบบกวนในกองทัพมีแค่สามพันคนเท่านั้น การที่เสี่ยวเสียเอาชนะกวนได้อย่างง่ายดายแสดงว่าต้องแข็งแกร่งกว่า คนเช่นนี้ในกองทัพอย่างมากก็มีแค่ร้อยคนเท่านั้น แต่ตอนนี้! ที่นี่! กลับมีอยู่ถึงสองพันคน ! ลั่วเกาสงสัยว่าแม้แต่พวกระดับสูงของกองทัพเทียนลั่วก็ยังไม่อาจจะจัดการกับพวกนี้ได้ แม้ว่าจะส่งทั้งกองทัพมา แต่ก็ไม่อาจจะจัดการกับคนกลุ่มนี้ได้ เมื่อได้ยินคำถามของลั่วเกา จางหยูก็ยิ้มออกมา “ แน่นอนว่าไม่ ” เมื่อได้ยินเช่นนั้นลั่วเกาก็ถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก การที่จางหยูและคนอื่นๆแข็งแกร่งนับว่าเป็นเรื่องดีต่อหมู่บ้านเสี่ยวอัน แต่พวกเขาก็ยากที่จะยอมรับได้ แต่ตอนที่ลั่วเกาเพิ่งจะถอนหายใจด้วยความโล่งอกนั้น จางหยูก็พูดขึ้นมา “ ความแข็งแกร่งของเสี่ยวเสียในหมู่พวกเราแล้วถือว่าอยู่ระดับกลาง” สีหน้าของลั่วเกาแข็งทื่อไปทันที “ ในอีกความหมายคือกว่าครึ่งในหมู่พวกเรานั้นแข็งแกร่งกว่าเสี่ยวเสีย มันมีคนที่เอาชนะเขาได้ง่ายๆ” จางหยูพูดตามจริง ไม่คิดปิดบัง อันที่จริงความแข็งแกร่งของเสี่ยวเสียน่ะพัฒนาได้ช้าเพราะเสี่ยวเสียไม่อาจจะทนต่อความเหงาได้ ดังนั้นจึงโดนคนอื่นๆแซงหน้าไป คำพูดของจางหยูนั้นไม่ใช่แค่ลั่วเกา แต่แกมม่าและเย่าหยางต่างก็พากันอึ้ง นี่เขาล้อเล่นรึเปล่า ? คนกลุ่มนี้ไม่ว่าจะเป็นใครก็สามารถเอาชนะหัวหน้าหน่วยได้ง่ายๆเลยรึ? รึอาจจะแกร่งกว่านั้นอีก ? ทุกคนพากันมองจางหยูด้วยความสงสัย แต่เมื่อเห็นท่าทีเยือกเย็นของจางหยูจึงไม่อาจจะมองออกได้ว่าเขาโกหกรึไม่ มันราวกับว่าจางหยูแค่พูดความจริง “ ช้าก่อน…ตอนนั้นสุนัขนั่นเรียกเขาว่านายท่าน…งั้นเขาก็แข็งแกร่งกว่าสุนัขนั่นมากไม่ใช่รึ ?” จางหยูไม่อาจจะเมินได้ “ อาจจะเป็นเช่นนั้น”เขาแข็งแกร่งกว่าเสี่ยวเสียอย่างมากแต่เขาไม่รู้ว่ามากกว่ากี่เท่าตอนนั้นเองทุกสายตาที่มองมาที่จางหยูก็ต่างจากเดิม บางสายตาถึงกับแสดงความเคารพออกมา“ เจ้าคงไม่ใช่คนใหญ่คนโตหรอกนะ ?” ลั่วเกาถามขึ้นมา “ เจ้าคงไม่ใช่คนของพื้นที่อื่นที่แอบเข้ามาที่นี่หรอกนะ ?”เสี่ยวเสียที่อยู่บนท้องฟ้าเริ่มแสดงท่าทีหยิ่งทะนงจางหยูไม่รู้ว่าจะหัวเราะรึร้องไห้ดี “ ข้าเป็นแค่หน้าใหม่ที่พิเศษกว่าคนอื่นเล็กน้อย”ลั่วเกากึ่งเชื่อกึ่งสงสัยตอนนั้นกวนก็ลุกขึ้นมาจากเนินเขาที่พังทลาย เขามองมาที่คนของสำนักคังเฉียงก่อนจะมองไปยังเสี่ยวเสียด้วยสีหน้าซับซ้อนแกมม่าเล่าสิ่งที่ได้ยินมาจากบทสนทนาระหว่างจางหยูและลั่วเกาเมื่อตะกี้ให้กวนรู้กวนตัวสั่นไป เขามองจางหยูด้วยสีหน้าตกตะลึงเสี่ยวเสียกลับลงมาที่พื้นและไปยืนอยู่ด้านหลังจางหยู เมื่อเห็นว่ากวนมองมาทางจางหยู มันก็อดไม่ได้ที่จะพูดขึ้น “ เจ้ามองอะไร แม้แต่ข้าก็ยังเอาชนะไม่ได้ นี่ไม่ต้องพูดถึงนายท่านเลย เจ้าเชื่อรึไม่ว่าข้าน่ะ…”พูดได้ครึ่งทางเสี่ยวเสียก็เหมือนจะรู้ตัวและฮึดฮัดออกมาอย่างเย็นชาแล้วเงียบไปการรังแกกวนก็แค่รู้สึกดีแต่ไม่ควรพอใจกับเรื่องแค่นี้เมื่อคิดถึงตัวตนของเผ่าสวรรค์ หากเรื่องนี้เปิดเผยออกไปแล้ว ฉากต่อมาต้องน่าอนาถอย่างมากแน่ เสี่ยวเสียกลัวจนไม่กล้าจะพูดอะไรต่อ“เจ้าจะไม่แนะนำเราให้กับทหารระดับสูงจริงๆรึ ?” จางหยูถามขึ้นมากวนเงียบไปชั่วครู่ก่อนจะส่ายหน้า “ พูดตามตรง ด้วยความแข็งแกร่งของเจ้าแล้วเจ้ามีสิทธิ์ที่จะเข้าพบกับทหารระดับสูงได้ แต่พวกเขามักจะยุ่ง หากไม่มีเหตุผลเพียงพอแล้ว พวกนั้นก็จะไม่ยอมพบกับเจ้า นอกซะจากว่า…”“ นอกซะจากว่าอะไร ?”“ นอกซะจากว่าเจ้าจะเข้าร่วมกองทัพ” กวนพูดขึ้นด้วยสีหน้าจริงจัง “ ความแข็งแกร่งของสุนัขนั่นเทียบกับได้หัวหน้าหน่วยย่อยได้ ซึ่งในกองทัพมีแค่ไม่กี่ร้อยคน หากเจ้าไม่ด้อยกว่ามันแล้ว ทางกองทัพจะต้องต้อนรับเจ้าอย่างแน่นอน แม้แต่ผู้บัญชาการกองพลก็ยังอ้าแขนรับเจ้า”จางหยูทำให้กวนผิดหวัง “ขออภัย ตอนนี้เราไม่คิดสนใจ เราคงได้แต่ปฏิเสธ”แม้ว่าจะผิดหวังแต่ก็ยังให้ความสำคัญกับจางหยูและคนอื่นๆ “ไม่เป็นไร ประตูสู่กองทัพเทียนลั่วเปิดรับพวกเจ้าเสมอ หากพวกเจ้าสนใจก็มาได้เลย”เข้าร่วมกองทัพรึ ?กวนคงไม่มีทางได้เห็นวันนั้นแต่จางหยูไม่คิดจะพูดเรื่องนี้ เขามองไปที่กวนและพูดขึ้น “ เมื่อไม่มีทางเข้าพบทหารระดับสูงได้ งั้นเราก็คงต้องขอตัว”“ พวกเจ้าจะไม่อยู่ในหมู่บ้านนี้รึ ?” กวนถามขึ้นมา“ ไม่ ” จางหยูหัวเราะออกมา “ เราจะไปที่เมืองไป่ซิง แต่ก่อนอื่นเราต้องสร้างลูกปัดขึ้นมาก่อน ในทะเลโกลาหลแห่งนี้ดูเหมือนว่าทุกที่ต้องใช้ลูกปัด”