ตอนที่ 1851 : สุนัขปิศาจ

เมื่อมีคนดูหมิ่นกองทัพเทียนลั่ว เป็นธรรมดาที่กวนไม่อาจจะทนไหว เขาต้องรักษาเกียรติเอาไว้ ! “ เอาชนะเจ้ามันยากรึ ?” จางหยูไม่ได้พูดอะไรออกมา แต่เป็นเสี่ยวเสียที่ทนไม่ไหวและพูดขึ้นมา “ นายท่านพูดกับเจ้าก็ถือว่าไว้หน้าเจ้ามากพอแล้ว เจ้าไม่รู้ที่ต่ำที่สูงจริงๆ !” กวนมองไปที่เสี่ยวเสียด้วยความแปลกใจ “ สุนัขคิดเข้ามายุ่งรึ ?” “ หุบปาก !” เสี่ยวเสียโกรธจัด “ เจ้าน่ะสิสุนัข ! ทั้งตระกูลของเจ้านั่นแหละสุนัข !” กวนฮึดฮัดออกมา “ แค่สุนัขกลับคิดว่าจะเอาชนะข้าได้ หลงตัวเองจริงๆ !” จางหยูมองค้อนเสี่ยวเสีย ก่อนจะพูดขึ้น “ อย่าใส่ใจเลย มันมักปากไม่มีหูรูด” “ นายท่าน ท่านจะพูดกับเขาเช่นนั้นทำไมกัน ?” เสี่ยวเสียกังวล “ ไม่ใช่ว่าก็แค่หัวหน้าหน่วยย่อยรึ ? แม้แต่เราก็ยังเอาชนะเขาได้ ท่านไม่ต้องลงมือเองเลยด้วยซ้ำ” “ ดี !” กวนหัวเราะออกมาด้วยความโกรธ “ งั้นมาดูสิว่าเจ้าจะเอาชนะข้ายังไง !” เขาบินขึ้นไปและพูดขึ้น “ มา ข้ารอให้เจ้ามาเอาชนะอยู่” “ ได้ ” เสี่ยวเสียบินขึ้นไปเผชิญหน้ากับกวน จางหยูอยากจะห้ามแต่มันก็สายเกินไปแล้ว เสี่ยวเสียน่ะมีนิสัยใจร้อน นั่นเป็นเหตุผลที่ว่าทำไมจางหยูไม่ค่อยไว้ใจเสี่ยวเสียเท่าไหร่ แกมม่าและเย่าหยางพากันมองไปที่คนของสำนักคังเฉียงด้วยสายตาดูถูก “ สุนัขนี่คือสุนัขของพวกเจ้ารึ?” แกมม่าพูดขึ้นมา “ สบายใจได้ หัวหน้าของเราน่ะดูแลศัตรูเป็นอย่างดี” เย่าหยางพูดขึ้น “ อย่างมากก็แค่เจ็บตัวแต่ไม่ถึงกับชีวิต” ลั่วเกาถอนหายใจออกมา “ เรื่องเล็กน้อยแต่กลับทะเลาะกันใหญ่โตเช่นนี้ได้ คงต้องปล่อยให้ได้รับบทเรียน นี่คงเป็นเรื่องที่ดีสำหรับพวกเขา” ลั่วเกามองไปที่จางหยู “ นี่คือประสบการณ์ที่มีค่า ข้าหวังว่าจากนี้เจ้าจะระวังคำพูดเอาไว้ บางคำพูดมิอาจจะพูดออกมาได้ตามใจ ไม่เช่นนั้นจะส่งผลเสีย” ในอากาศกวนได้พูดขึ้นมา “ ข้าไม่คิดรังแกเจ้า เจ้าเอาเพื่อนมาช่วยก็ได้”“ เจ้าหลงตัวเองเกินไปแล้ว” เสี่ยวเสียกัดฟัน “ อย่างเจ้าไม่คู่ควรให้นายท่านลงมือหรอก แค่ข้าคนเดียวก็เพียงพอจะเอาชนะเจ้าได้แล้ว”กวนหรี่ตาลง “ ดูอ่อนแอแต่กลับพูดจาใหญ่โต”“ เลิกไร้สาระ ลงมือ !” เสี่ยวเสียแสดงท่าทีหยิ่งทะนงอย่างมาก “ ข้าไม่อยากเสียเวลาที่นี่”อย่าว่าแต่กวนกับลูกน้องอีกสองคนเลย แม้แต่ลั่วเกาและคนของสำนักคังเฉียงก็ยังอยากจะเข้าไปอัดเสี่ยวเสียด้วยซ้ำกวนแสดงสายตาเย็นชาออกมา ต่อมาร่างของเขาก็หายไปก่อนจะมีฝ่ามือพุ่งออกมาแม้ว่าพลังจะถูกจำกัดโดยโกลาหลซื่อเซียว แต่ก็ยังทำให้คนรับรู้ได้ถึงความน่ากลัวของมันได้ เกิดการระเบิดขึ้นจนทำให้คนในหมู่บ้านพากันตื่นตัว แม้แต่จ้าวโกลาหลที่อยู่ที่อื่นก็ยังพากันเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าราวกับพายุลูกใหญ่อัดเข้าใส่เสี่ยวเสียแต่ทุกคนก็ต้องแปลกใจเมื่อเห็นว่าเสี่ยวเสียไม่ได้หลบ มันกลับกระโจนเข้าใส่พายุนั้นต่อมาพายุพลังอันน่ากลัวนั้นก็พังลงเพราะเสี่ยวเสีย มันไม่อาจจะทำอะไรเสี่ยวเสียได้เลยเสี่ยวเสียหยุดและเย้ยหยันออกมา “ นี่คือพลังของเจ้า? เจ้าสะกิดข้ารึไง ?”ลั่วเกา, แกมม่า, เย่าหยางและคนในหมู่บ้านต่างก็พากันตะลึงและเหลือเชื่อแม้ว่ากวนจะไม่ได้ใช้พลังทั้งหมดแต่พลังที่น่ากลัวแบบนี้ก็ไม่ใช่สิ่งที่จ้าวโกลาหลทั่วไปจะรับมือไหว แต่เสี่ยวเสียกลับรับมือมันได้ง่ายๆโดยไม่บาดเจ็บแม้แต่น้อยครั้งนี้กวนไม่ได้ออมมืออีกต่อไป เขาระเบิดพลังอันน่ากลัวออกมาท้องฟ้าเริ่มแยกออกจากกัน เมฆเริ่มเปลี่ยนสี มันทำให้ทุกคนรู้สึกกดดันไปตาม มันราวกับจุดจบของโลก พลังนี้น่ากลัวจนทุกคนต้องใจสั่นนี่คือพลังที่แท้จริงของหัวหน้าหน่วยย่อยจากกองทัพเทียนลั่ว !“ เจ้าร้องขอความเมตตาตอนนี้ก็ยังไม่สาย” กวนพูดขึ้นมา เสี่ยวเสียกัดฟัน “ ไร้สาระ ! ข้าไม่ได้กลัวเลยสักนิด !”