ตอนที่ 1850 : ไม่พอใจ

“ ไม่มีใครรู้เรื่องนี้นอกจากเจ้าเมืองเลยรึ ?” จางหยูคิ้วขมวด “ มี ” ลั่วเกาตอบกลับ จางหยูตาเป็นประกายขึ้นมา “ ใครกัน ” “ คนระดับสูงจากกองทัพเทียนลั่ว” ลั่วเกาพูดขึ้น “ เมื่อกองทัพเทียนลั่วเกือบวุ่นวายเพราะเรื่องนี้ เป็นธรรมดาที่พวกเขาน่าจะรู้” จางหยูถามขึ้นมา “ แล้วมีทางไหนที่จะได้พบกับคนระดับสูงของกองทัพเทียนลั่ว ?” ลั่วเกาส่ายหน้าและพูดขึ้น “ ข้าคิดทางอื่นไม่ได้นอกจากเข้าร่วมกับกองทัพเทียนลั่ว” เข้าร่วมกองทัพ ? ด้วยความแข็งแกร่งของจางหยูและคนอื่นๆแล้วมันง่ายดายอย่างมาก แต่เขาไม่สนใจจะทำงานให้จักรพรรดิซื่อเซียว “ นอกจากพวกระดับสูงของกองทัพเทียนลั่วแล้วไม่มีคนอื่นอีกรึ ?” จางหยูถามขึ้นมา “ บางทีเจ้าเมืองอาจจะรู้อะไรบ้าง” ลั่วเกามองไปที่จางหยู “ แต่ฐานะของเจ้าเมืองนั้นไม่ได้เป็นรองคนระดับสูงของกองทัพเลย การจะเข้าพบเจ้าเมืองนั้นยากยิ่งกว่าการเข้าร่วมกองทัพเสียอีก” เมื่อพูดไปแล้วลั่วเกาก็ถอนหายใจออกมา “ ข้าแนะนำเจ้าว่าเจ้าควรจะยอมแพ้ซะ” ทั้งโกลาหลซื่อเซียวนั้นมีอยู่ 10 เมือง เจ้าเมืองแต่ละคนต่างก็เป็นคนระดับสูงที่เป็นรองแค่แม่ทัพทั้งสามเท่านั้น คนแบบนั้นหากมองทั้งทะเลโกลาหลแล้วก็ยังหายากอย่างมาก มันไม่ง่ายที่ใครจะเข้าพบได้ “ เจ้าเมืองไป่ซิงรึ ?” จางหยูคิด “ดูเหมือนว่าคงได้แต่ต้องเข้าพบกับเจ้าเมือง ” เขามองไปที่ลั่วเกาแล้วถามขึ้นมา “ ข้าอยากรู้ว่าเมืองไป่ซิงอยู่ที่ไหน?” ลั่วเกาแปลกใจนิดๆ “ เจ้าจะไปยังเมืองไป่ซิงรึ ?” จางหยูไม่เชื่อว่ามันจะไม่มีทางลั่วเกาคิด “ เมืองไป่ซิงอยู่ห่างจากหมู่บ้านนี้อย่างมาก หากเจ้าจะไปที่นั่นเดาว่าคงกินเวลาไม่น้อย…หากยอมจ่ายลูกปัดดั้งเดิม เจ้าก็ใช้ค่ายกลเคลื่อนย้ายของหมู่บ้านได้ เจ้าจะเดินทางจากที่นี่ไปยังหมู่บ้านที่ใกล้กับเมืองไป่ซิงที่สุดได้”“ จักรพรรดิซื่อเซียวขัดสนลูกปัดดั้งเดิมรึไงกัน ?” จางหยูหมดคำพูด “ ทำไมการทำทุกอย่างต้องใช้ลูกปัดอยู่ตลอด ?”“ สำหรับเราแล้วลูกปัดดั้งเดิมคือค่าเงินพื้นฐาน ไม่ว่าเจ้าจะไปที่ไหน เจ้าก็ไม่อาจจะหลีกหนีจากลูกปัดได้ แม้แต่ในเขตทุรกันดารที่ห่างไกลก็ยังเป็นเช่นนี้” ลั่วเกาพูดขึ้นมาจางหยูถามขึ้นมา “ หากเราไม่มีลูกปัดล่ะ ?”ลั่วเกาตอบกลับอย่างใจเย็น “ งั้นเจ้าก็ไม่อาจจะผ่านไปได้แม้แต่ประตูเมือง เพราะการจะเข้าไปในเมืองนั้นต้องจ่ายค่าเข้า ค่าธรรมเนียมไม่ได้สูงนักแค่คนละ 1 ลูกปัด”“ จักรพรรดิซื่อเซียวนี่เป็นพ่อค้าสินะ” จางหยูอดไม่ได้ที่จะบ่นออกมาลั่วเกาขมวดคิ้วและพูดขึ้น “ จักรพรรดิซื่อเซียวคือหนึ่งในยอดฝีมือของทะเลโกลาหล เขาคอยดูแลผู้คนนับไม่ถ้วนไม่อาจจะดูหมิ่นได้ ข้าไม่อยากได้ยินอะไรแบบนี้อีก”ลั่วเกาไม่ได้พูดถึงจักรพรรดิมากนักแต่ไม่อาจจะสงสัยในความภักดีที่เขามีให้ได้“ ข้าขอโทษ ข้าแค่พูดเล่น” เมื่อเห็นว่าลั่วเกาไม่พอใจ จางหยูก็ขอโทษออกมาทันทีเมื่อได้ยินแบบนั้นลั่วเกาก็สีหน้าดีขึ้นเล็กน้อย “ เจ้าไม่อาจจะดูหมิ่นจักรพรรดิได้ ข้าอยากให้เจ้าจำไว้ว่าหากไม่มีเขา ก็ไม่มีโกลาหลซื่อเซียว เมื่อไม่มีโกลาหลแห่งนี้ งั้นเราทุกคนก็จะโดนกุยหลิงกำจัด”จางหยูพยักหน้า เขาไม่คิดจะเถียงกับลั่วเกาต่อ “ ได้ ข้าจะจำไว้”จากนั้นจางหยูก็พูดขึ้น “ ข้าไม่รบกวนแล้ว ข้าขอตัวก่อน เมื่อข้าสร้างลูกปัดเสร็จข้าจะกลับมาหาท่านอีก”เขารู้สึกว่าลูกปัดนั้นสำคัญ เมื่อไม่มีมันก็คงอยู่ในทะเลโกลาหลได้ยากตอนที่จางหยูบอกลานั้นก็มีสายลมพัดเข้ามาในหมู่บ้านเสี่ยวอัน พร้อมกับหลายร่างที่พุ่งลงงมาจากท้องฟ้า เข้ามาในอาณาเขตของลั่วเกา“ ฮ่าฮ่า….ท่านลั่วเกา เราได้พบกันอีกแล้ว ” เสียงหัวเราะดังขึ้นลั่วเกาหันกลับไปมองและยิ้มออกมา “ กวน คิดไม่ถึงจริงๆ !”คนจากสำนักคังเฉียงรวมถึงต้นไม้โกลาหลจำกวนและลูกน้องอีกสองคนได้ทันที