ตอนที่ 1849 : ซับซ้อน

“ ก็แล้วแต่ละกัน…” สือฉีได้แต่ยิ้มแห้งๆออกมา ลั่วเกาเต็มใจจะช่วยหลินเหวิน แน่นอนว่าเขาต้องยินดีกับหลินเหวิน เพียงแต่มันจะส่งผลกระทบต่อชื่อเสียงของลั่วเกา “ อย่าคิดมากนัก ” ลั่วเกาพูดขึ้นมา “ ตอนที่ข้าช่วยซุนกวน ก็ไม่เคยเห็นใครกล้าว่าข้าเรื่องนี้เลย ” สือฉีถอนหายใจออกมาก่อนจะมองไปที่หลินเหวิน “ หลินเหวิน ข้าหวังว่าเจ้าจะไม่ทำให้ท่านลั่วเกาต้องผิดหวัง ” หลินเหวินรับแหวนมาและพยักหน้าตอบรับ “ บุญคุณของท่านลั่วเกา ข้าจะไม่มีทางลืม !” ลั่วเกาส่ายหน้า “เจ้าไม่ต้องมาทดแทนบุญคุณอะไรข้า ข้าแค่หวังว่าเจ้าจะเติบโตขึ้นแล้วอย่าลืมว่าเจ้าเป็นสมาชิกของโกลาหลซื่อเซียว อย่าลืมว่าเจ้ามาจากหมู่บ้านเสี่ยวอัน…” “ ไปได้แล้ว อย่ามารบกวนเวลางานข้า ” ลั่วเกาพูดขึ้น ไม่นานยามทั้งหมดก็ได้เดินทางออกมา ลั่วเกาหันไปมองคนจากสำนักคังเฉียง “ เรื่องลูกปัด สือฉีได้บอกพวกเจ้ารึยัง ?” ทุกคนพากันพยักหน้า “ งั้นพวกเจ้าก็จ่ายมาได้” ลั่วเกาพูดขึ้นอย่างใจเย็น เขาไม่คิดว่าจางหยูและคนอื่นๆไม่คิดจะจ่ายลูกปัด ต้นไม้โกลาหลเอาลูกปัดที่เสียเวลากว่า 30 ล้านปีในการสร้างมันออกมาส่งให้กับลั่วเกา “ นี่คือลูกปัดของข้า ” ลั่วเการับลูกปัดมาพร้อมกับดึงเอาหนังสือสีทองออกมาแล้วพูดขึ้น “ เอาไปลงทะเบียนซะ ข้อมูลทั้งหมดต้องเป็นความจริง หากมีอะไรผิดพลาด ข้าไม่อาจจะรับผิดชอบได้ ”ต้นไม้โกลาหลเติมข้อมูลลงไปในหนังสือ ตอนนั้นเองลั่วเกาก็มองไปที่ซุนเหยียน “ แล้วเจ้าล่ะ ?”ซุนเหยียนตอบกลับ “เราไม่คิดจะจ่ายค่าคุ้มครอง”เสี่ยวเสียที่อยู่ข้างๆได้พูดขึ้นมา “ ใช่ เราไม่จำเป็นต้องจ่าย ”“ ไร้สาระ” ลั่วเกาขมวดคิ้ว “ พวกเจ้าลืมสิ่งที่เกิดขึ้นกับซุนกวนไปแล้วรึ ? ข้าไม่รู้ว่าพวกเจ้าแข็งแกร่งแค่ไหนแต่หากพวกเจ้าพบกับกุยหลิงเข้า พวกเจ้าก็ต้องตาย !”“ ไม่ต้องกังวล เราไม่พบกับกุยหลิงหรอก” จางหยูพูดขึ้นด้วยรอยยิ้ม“ เจ้าคงเป็นหัวหน้ากลุ่มสินะ ? ” หลังจากที่พูดคุยกันมาสักพัก ลั่วเกาก็รู้ว่าจางหยูมีฐานะพิเศษกว่าใคร “ ข้าไม่รู้ว่าเจ้าเอาความมั่นใจมาจากไหน กุยหลิงน่ะมีอยู่ทั่วทุกที่ พวกมันเดินทางไปมาในทะเลโกลาหล ไม่ว่าเจ้าจะเป็นใครรึมาจากไหน แต่เจ้าอาจจะกลายเป็นเป้าหมายของกุยหลิงก็ได้ ในทะเลโกลาหลแห่งนี้นอกจากจักรพรรดิแล้วไม่มีใครหนีจากกุยหลิงพ้น เจ้ารู้รึไม่ว่าการไม่จ่ายค่าคุ้มครองนั้นจะทำให้โกลาหลของเจ้าเสี่ยงไปด้วย ? สิ่งที่เกิดขึ้นกับซุนกวนเป็นบทเรียนชั้นดี”“ เราอยู่ในสถานการณ์พิเศษ เราไม่อาจจะอธิบายได้ในตอนนี้ สรุปคือท่านไม่ต้องกังวลหรอก” จางหยูพูดขึ้นอย่างใจเย็น “ เรื่องซุนกวนนั้น ท่านบอกเราได้รึไม่ว่าเรื่องมันเป็นยังไง ?”ซุนเหยียนเองก็พูดขึ้นมา “ ท่านลั่วเกา ช่วยบอกเราสักเรื่องสองเรื่องที ”มันดูน่าอายที่เขาซึ่งเป็นร่างแยก แต่กลับต้องมาฟังเรื่องราวของร่างหลักจากคนอื่นเมื่อเห็นว่าจางหยูและคนอื่นๆไม่ได้ใส่ใจกุยหลิง ลั่วเกาก็คิ้วขมวดแต่ก็ไม่มีทางเลือกอื่นเขาโกรธนิดๆ เขาไม่ได้อยากได้ลูกปัดดั้งเดิม เพราะสุดท้ายแล้วเจ้าสิ่งนี้ก็จะถูกส่งออกไป ซึ่งตัวเขานั้นไม่สามารถเก็บไว้กับตัวได้ เหตุผลจริงๆที่เขาโกรธก็คือจางหยูและคนอื่นๆไม่ใส่ใจกับอันตรายนี้เลยหากจางหยูและคนอื่นๆไม่รู้ว่ากุยหลิงคืออะไรก็แล้วไปเถอะ แต่นี่พวกเขาต่างก็รู้ว่ากุยหลิงคืออะไร ถึงอย่างนั้นก็ยังไม่คิดจะใส่ใจ ไม่แปลกเลยที่ลั่วเกาจะโกรธขึ้นมาท้ายที่สุดแล้วพวกจางหยูก็ถือว่าเป็นสมาชิกของหมู่บ้านเสี่ยวอัน โชคชะตาของพวกนี้ได้ผูกติดกับหมู่บ้านเสี่ยวอันตั้งแต่ที่ก้าวเท้าเข้ามาในโกลาหลซื่อเซียวแล้ว หากจางหยูและคนอื่นๆตายไป หมู่บ้านเสี่ยวอันก็จะเสียชื่อเสียงไปด้วย มันทำให้ชื่อเสียงของเขาเสียหายไปด้วยเช่นกัน