ตอนที่ 1848 : ผู้นำ

ผ่านไปสักพักทุกคนก็มาถึงตึกทำการ ที่นี่มีถนนที่ดูเป็นระเบียบกว่าที่อื่น สองฝั่งข้างถนนมีบ้านเรือนและร้านขายของอยู่ ถนนสายเล็กๆ เริ่มจากส่วนกลาง ปลายของถนนถูกแยกออกเป็นสายสาย ทำให้ทั้งถนนดูเหมือนหนังสติ๊ก สถานที่รับตราและจ่ายค่าคุ้มครองนั้นตั้งอยู่ตรงแยกของหนังสติ๊ก หรือก็คือทางแยกถนนสามสาย เมื่อเทียบกับทางเข้าของถนนสายเล็กๆแล้ว ที่แห่งนี้ดูมีชีวิตชีวาและครึกครื้นกว่ามาก สามารถเห็นจ้าวโกลาหลกำลังเดินอยู่รอบๆ “ หมู่บ้านของเราคือหนึ่งในร้อยล้านหมู่บ้านภายใต้การปกครองของเมืองไป่ซิง ทั้งหมู่บ้านมีคนกว่าสามพันคน หากเทียบกับหมู่บ้านอื่นๆที่ใกล้เมืองแล้ว หมู่บ้านของเราถือว่าด้อยกว่ามาก แต่มันก็มีความสงบที่หมู่บ้านอื่นไม่มี” ชายวัยกลางคนทำการแนะนำออกมา หมู่บ้านนี้ไม่ได้วุ่นวายและไม่มีใครคิดจะไปรบกวนคนอื่น การมาของคนจากสำนักคังเฉียงดึงดูดความสนใจจากคนจำนวนมาก หลายคนจึงพากันมามุงดูพวกเขา ยังไงซะมันก็มีคนแค่ 3 พันคนที่นี่ บางคนกลับไปยังโกลาหลของตัวเองหรือไม่ก็ออกไปทำธุระ คนที่พักอยู่ในหมู่บ้านแห่งนี้ตลอดนั้นมีไม่ถึงสองพันคน ในอีกความหมายคือจำนวนศิษย์และอาจารย์จากสำนักคังเฉียงนั้นมากกว่าคนที่พักอยู่ที่นี่เสียอีก เมื่อมีคนมากก็เป็นธรรมดาที่จะกลายเป็นเป้าสายตา “ หัวหน้าสือฉี ” ชายวัยกลางคนที่ไว้ผมยาวประบ่า เดินเข้ามาทักทาย “ คนพวกนี้เป็นใครกัน ?” สือฉียิ้มออกมาและพูดขึ้น “ พวกนี้คือหน้าใหม่ ข้าพาพวกเขามารับตรา ” เมื่อได้ยินแบบนั้นจ้าวโกลาหลคนอื่นๆต่างก็มองมาที่จางหยูและพวกด้วยความแปลกใจ “หน้าใหม่มีมากแบบนี้เลยรึ !“กว่าสองพันคน !“ ฮ่าฮ่า ! ดูเหมือนว่าหมู่บ้านของเราจะดูคึกคักขึ้นมา !” ชายหนุ่มคนหนึ่งหัวเราะออกมาและพูดขึ้น “ ครั้งที่แล้วที่คึกคักที่สุดก็คงเป็นตอนที่ซุนกวนได้เข้าร่วมกองกำลังสำรองของกองทัพเทียนลั่ว…”ดูเหมือนว่าคนในหมู่บ้านนี้จะรู้จักซุนกวนเป็นอย่างดี แม้แต่คนที่มาภายหลังก็เคยได้ยินชื่อของซุนกวนสือฉียิ้มออกมาและพูดขึ้น “ ข้าบอกเจ้าไปแล้วไม่ใช่รึว่าข้าต้องพาพวกเขาไปรับตรา ”สือฉีหันกลับมาและพาทุกคนไปยังตึกแห่งหนึ่ง นี่คือตึกที่ใหญ่ที่สุดในหมู่บ้าน แม้ว่าจะไม่ได้ดูงดงามอะไรและดูพังไปแล้วด้วยซ้ำ แต่ก็ยังแผ่คลื่นพลังอันแข็งแกร่งออกมา ไม่มีใครกล้าดูถูกที่นี่เพราะเจ้าของตึกนี้คือผู้นำของหมู่บ้านที่ปกครองทุกอย่างในหมู่บ้านแม้แต่สมาชิกกองทัพเทียนลั่วเองก็ยังต้องเคารพเขาเพราะผู้นำหมู่บ้านเสี่ยวอันนั้นเคยเป็นสมาชิกในสามกองทัพใหญ่ภายใต้จักรพรรดิซื่อเซียว อีกทั้งยังเคยออกรบพิชิตใต้หล้าให้กับจักรพรรดิซื่อเซียวมาแล้ว ต่อมาเขาได้รับบาดเจ็บจากสงคราม ทำให้รากฐานโกลาหลเกิดความเสียหาย พลังถดถอยจนหมดหวังที่จะเติบโตขึ้นมาได้อีก สุดท้ายเขาก็ถูกส่งมาที่นี่ในฐานะผู้นำของหมู่บ้าน เพื่อให้เขาได้พักฟื้นตัว อีกด้านก็เพื่อรับใช้จักรพรรดิต่อไปทุกคนต่างก็เคารพเขา แม้ว่าเขาจะตกต่ำลงจากเดิมแต่ก็ยังแกร่งกว่าคนอื่นๆ มีแค่ซุนกวนเท่านั้นที่พอจะเทียบกับเขาได้ไม่นาน สือฉีก็ได้พาทุกคนเข้าไปในตึกตึกนี้มีขนาดใหญ่แต่ด้านในนั้นดูเก่าแก่ มันไม่มีเจ้าหน้าที่อยู่ด้านในเลยมันมีแค่ชายชราเพียงคนเดียวที่นั่งอยู่ที่หน้าบ้านเมื่อเห็นชายชราคนนั้นสือฉีก็ได้หยุดและทำความเคารพทันที “ ท่านลั่วเกา “ลั่วเกาคือผู้นำของหมู่บ้านเสี่ยวอัน เขาเหลือบมองจางหยูและคนอื่นๆก่อนที่สายตาของเขาจะเปลี่ยนไป “ ไม่คิดเลยว่าหมู่บ้านนี้จะมีจ้าวโกลาหลจำนวนมากเดินทางเข้ามา…พวกเจ้ามาที่นี่ก็เพราะซุนกวนสินะ ? “ เขามองไปที่ซุนเหยียน “ เจ้า…เจ้าคงไม่ใช่ซุนกวนหรอกนะ ? เจ้า…เป็นร่างแยกของเขารึ ?”“ข้าคือร่างแยกของซุนกวน” ซุนเหยียนยอมรับตามตรง “แต่เราไม่ได้มาที่นี่เพราะซุนกวน”สือฉีไม่รู้ว่าจะหัวเราะรึร้องไห้ดี เขารีบพูดขึ้นมา “ท่านลั่วเกา ท่านเข้าใจผิดไป พวกเขาคือจ้าวโกลาหลหน้าใหม่กันหมด ”