ตอนที่ 1872 : กลับโกลาหลซื่อเซียว

จางหยูแอบตามทีมลั่วชาและทีมคังเฉียงมา จนกระทั่งพวกนั้นออกมาจากอาณาเขตของเผ่าสวรรค์และหยุดอยู่ที่สนามรบแนวหน้า จึงได้ปรากฏตัวออกไป ตอนนั้นเองก็มีกลุ่มแสงปรากฏต่อหน้าทั้งสองกลุ่ม “ เจ้าสำนัก !” “ อาจารย์ !” ทีมคังเฉียงต่างก็พากันตะโกนออกมา ลั่วชามองไปที่จางหยูด้วยแววตาสงสัย น่าเสียดายที่ดูจากภายนอกแล้วจางหยูช่างดูธรรมดามาก นางไม่อาจจะมองอะไรออกเลยแม้แต่น้อย “ อาจารย์ การที่แม่ทัพปล่อยเรามา ท่านคือคนที่อยู่เบื้องหลังรึ ?” หยวนเทียนจีถามขึ้นมา ทุกคนพากันมองไปที่จางหยู แม้ว่าในใจจะคิดว่าจางหยูเป็นคนลงมือ แต่พวกเขาก็ยังอยากถามเพื่อยืนยันกับจางหยูอยู่ดี ลั่วชาที่มองจางหยูไม่ออก ก็ตั้งใจฟังด้วยความจริงจัง “ มันสำคัญด้วยหรือว่าข้าลงมือรึไม่ ?” จางหยูไม่ได้ยอมรับรึปฏิเสธ เขาเหลือบมองทีมคังเฉียงและพูดขึ้น “แต่การที่พวกเจ้ารับมือกับผู้บัญชาการใหญ่ของอีกฝ่ายไม่ได้นั้น เอาตามตรงแล้วข้าผิดหวังนิดๆ” ต่อหน้าทหารทั่วไปนั้นทีมคังเฉียงได้แสดงความสามารถที่ล้นหลามออกมา แต่ต่อหน้าคนที่แข็งแกร่งจริงๆแล้ว ทีมคังเฉียงกลับไม่กล้าที่จะต้านทานได้ นี่ขนาดผู้บัญชาการใหญ่ยังตึงมือขนาดนี้ แล้วหากเป็นแม่ทัพขึ้นมาจริงๆ พวกนี้คงไม่มีโอกาสรอด เมื่อได้ยินคำตำหนิของจางหยู ทีมคังเฉียงก็รู้สึกละอายใจขึ้นมา ราวกับว่าการฆ่าผู้บัญชาการใหญ่ไม่ได้นั้น เป็นหลักฐานบ่งบอกว่าพวกเขาช่างไร้ความสามารถ “ เราขอโทษด้วยที่ทำให้ท่านผิดหวัง” ทุกคนคิดว่านี่คือปัญหาของพวกเขา จางหยูได้สร้างสภาพแวดล้อมที่ดีในการบ่มเพาะให้กับพวกเขา แต่พวกเขากลับไม่อาจจะทำตามที่จางหยูคาดหวังได้ ฝั่งทีมลั่วชานั้นอดไม่ได้ที่จะกระตุกมุมปาก พวกเขาได้ยินมาว่า ก่อนหน้านี้ทีมคังเฉียงได้จัดการคนไปหลายหมื่นคน พวกนี้ได้ทำลายทีมย่อยต่างๆของกองทัพเผ่าสวรรค์ ทำให้กองทัพสวรรค์ปั่นป่วน แม้จะโดนทหารเผ่าสวรรค์หลายหมื่นคนล้อมเอาไว้ และทำได้แค่รับมือกับผู้บัญชาการใหญ่ แต่ก็น่าประทับใจมากแล้ว เพราะแม้แต่ทีมเทพปิศาจก็อาจจะทำแบบนี้ไม่ได้และที่น่ากลัวที่สุดคือไม่มีใครตายเลยแม้แต่คนเดียวอาจจะพูดไม่ได้ว่าไม่มีผู้บาดเจ็บล้มตาย ยังไงซะก็มีไม่น้อยที่ได้รับบาดเจ็บ ในบรรดาคนเหล่านั้นก็มีหลายคนที่บาดเจ็บหนัก แต่พวกเขาไม่ตาย แค่นี้ก็ทำให้พวกนี้น่ายกย่องแล้วหากทีมลั่วชาทำแบบนี้ได้ พวกเขาคงดีใจอย่างบ้าคลั่งแต่หัวหน้าทีมคังเฉียงกลับไม่พอใจ !พระเจ้า นี่มันทีมแบบไหนกัน !ความต้องการของหัวหน้าทีมคังเฉียงนั้นสูงเกินไปแล้ว !“ ครั้งนี้เก็บไว้เป็นบทเรียน ข้าไม่อยากให้เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นอีก” จางหยูมองไปรอบๆ “ อย่างน้อยผู้บัญชาการใหญ่ก็ไม่ควรจะเป็นอุปสรรคสำหรับพวกเจ้า”“ ขอรับ!” ทุกคนพากันตะโกนตอบรับ“ เจ้าสำนัก เรารับปากว่าเมื่อเรากลับไป พวกเราจะบ่มเพาะกันอย่างหนัก หากได้พบกับผู้บัญชาการใหญ่อีก มันจะไม่เป็นเช่นนี้อีก ! “ เฉินกูพูดขึ้นด้วยสีหน้าจริงจังเป้ยหลงและคนอื่นๆต่างก็พากันพยักหน้า “ เราจะไม่ทำให้สำนักต้องอับอาย !”จางหยูพอใจอย่างมาก “ ดี !”ความคาดหวังที่เขามีต่อทีมคังเฉียงนั้นค่อนข้างสูง เขาหวังว่าสักวันคนเหล่านี้จะอยู่ได้โดยไม่ต้องพึ่งเขา แม้แต่จักรพรรดิก็ไม่อาจรังแกพวกเขาได้ มันอาจจะยากสำหรับคนอื่นๆ แต่ไม่ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้สำหรับทีมคังเฉียง ยังไงซะจางหยูก็ได้สร้างสถานที่บ่มเพาะที่ดีสำหรับพวกนี้ขึ้นมา แม้แต่หมาก็ยังประสบความสำเร็จได้ นี่ไม่ต้องนับพวกนี้เลยไม่ใช่รึ ?“ เอาล่ะ กลับได้แล้ว ” จางหยูโบกมือ “ หลังจากที่รับรางวัลแล้ว เราจะกลับไปบ่มเพาะกันต่อ”ในตอนที่จางหยูกำลังจะกลับนั้น ลั่วชาก็ได้พูดขึ้น “ ข้าถามอะไรได้รึไม่?” จางหยูหันกลับมามองที่ลั่วชา “ เจ้าคือลั่วชารึ ? เจ้าเองก็ไม่เลว เจ้าซือหมิงนั่น แม้จะไม่ได้แข็งแกร่งอะไรนัก แต่ในบรรดาผู้บัญชาการใหญ่แล้ว มันก็นับว่าเก่งพอตัว การที่เจ้าสามารถสู้กับมันได้ ก็ถือว่าเก่งมากแล้ว”เมื่อได้ยินคำประเมินของจางหยูแล้ว คนในทีมลั่วชาต่างก็พากันไม่พอใจขึ้นมา“ หุบปาก !”“ เจ้ามีสิทธิ์อะไรถึงได้มาประเมินหัวหน้าของพวกเรา ?”