ตอนที่ 1879 : ของขวัญ

หลังจากที่ตกลงกับลั่วเกาแล้ว จางหยูก็ไม่ได้อยู่ต่อ เขาเดินทางกลับไปยังโกลาหลหินกับคนอื่นๆทันที ที่โลกป่าในโกลาหลหิน จางหยูได้บอกกับทุกคน “ ข้าได้พาพวกเจ้าไปยังทะเลโกลาหลมาแล้วครั้งหนึ่ง หลังจากนี้ข้าจะไม่สนใจพวกเจ้าอีก ทุกการกระทำขึ้นอยู่กับพวกเจ้าเอง นอกซะจากว่าแม่ทัพจะไล่ล่าพวกเจ้าแล้ว ปัญหาอื่นๆพวกเจ้าต้องจัดการกันเอง” เขาเป็นเจ้าสำนัก ไม่ใช่พี่เลี้ยงเด็ก เขาถือว่าตัวเองดูแลพวกนี้เพียงพอแล้ว หากคนเหล่านี้ไม่อาจจะเติบโตได้ภายใต้เงื่อนไขเช่นนี้ งั้นก็หมายความว่าพวกเขาไม่พยายาม โดยรวมแล้วจางหยูพอใจกับความสามารถของทุกคนแล้ว เขามั่นใจว่าพวกนี้จะไม่ทำให้เขาผิดหวัง “ งั้นอาจารย์จะไม่ไปรับภารกิจกับเรารึ ?” หยวนเทียนจีถามขึ้นมา คนที่เหลือต่างก็พากันสลดขึ้นมาทันที จางหยูมองไปที่หยวนเทียนจีแล้วพูดขึ้น “ด้วยความแข็งแกร่งของพวกเจ้า ตราบใดที่ไม่ไปหาเรื่องพวกแม่ทัพ ก็ยากที่จะมีใครเป็นภัยต่อพวกเจ้าได้ …ข้าไปด้วยจะมีประโยชน์อะไร ? หากข้าติดตามพวกเจ้าไปตลอดเวลา พวกเจ้าก็จะไม่มีโอกาสได้ลงมือเพียงลำพัง รวมถึงโอกาสในการเติบโต พวกเจ้าจะเอาแต่พึ่งข้าตลอดไปไม่ได้” ที่ผ่านมาจางหยูถือว่าสำนักคังเฉียงคือสมบัติที่ล้ำค่า เขากลัวว่าคนพวกนี้จะบาดเจ็บจึงคอยปกป้องอยู่ตลอด แต่เขาไม่อาจจะตามพวกนี้ไปได้ตลอด เขาไม่อาจจะปกป้องพวกนี้ไปได้ตลอด พวกนี้ต้องพึ่งพาตัวเองและเลิกพึ่งพาเขาเสียที บางทีอาจเป็นเพราะจางหยูไม่อยากเห็นใครตาย แต่เรื่องแบบนี้ไม่ช้าก็เร็วพวกเขาก็ต้องเจออยู่ดี จางหยูคิดได้แบบนั้นจึงตัดสินใจจะปล่อยให้พวกนี้เดินทางด้วยตัวเอง สุดท้ายพวกนี้จะประสบความสำเร็จแค่ไหนก็ขึ้นอยู่กับตัวของพวกเขาเอง “ สรุปคือตราบใดที่ไม่ใช่แม่ทัพ ข้าจะไม่เข้าไปยุ่ง” จางหยูมองไปรอบๆ “ ในอนาคตไม่ว่าพวกเจ้าจะสู้กับใคร จะแพ้หรือตาย สิ่งเหล่านั้นจะเป็นตัวพิสูจน์ว่าพวกเจ้าด้อยกว่าคนอื่น และอย่าหวังว่าข้าจะไปช่วยทวงคืนความยุติธรรม” หลังจากได้ยินแบบนั้นทุกคนก็รู้แล้วว่าจางหยูพูดจริงเขาจะปล่อยให้ทุกคนพึ่งตัวเอง !“ ศิษย์เข้าใจแล้ว” หยวนเทียนจีตอบกลับด้วยสีหน้าจริงจัง “ ศิษย์สาบานว่าจะไม่ทำให้สำนักคังเฉียงต้องเสื่อมเสีย เราจะไม่ทำให้อาจารย์ต้องอับอาย !”คนที่เหลือก็พูดขึ้น “ เราจะปกป้องเกียรติของสำนักคังเฉียงเอาไว้แม้ว่าจะต้องตายก็ตาม !”จางหยูยิ้มออกมา “ ข้าหวังว่าจะเป็นเช่นนั้น”เมื่อพูดจบเขาก็โบกมือ “ เอาล่ะ แยกย้ายกันได้”ทุกคนยังไม่ทันได้แยกย้าย จางหยูก็หายตัวไปจากสายตาของทุกคนทันทีที่ทะเลบรรพกาลความว่างเปล่า, จางลู่และคนอื่นๆต่างก็ยืนอยู่เคียงข้างจางหยู“ ร่างหลัก เจ้าจะปล่อยพวกเขาไปจริงๆรึ ?” ความว่างเปล่าถามขึ้นมา “ เจ้าไม่กลัวว่าพวกเขาจะตายหรือไง?”จางหยูถอนหายใจออกมา “ ข้าไม่อาจดูแลพวกเขาไปได้ตลอดชีวิต…” สำหรับจ้าวบรรพกาลแล้ว แต่ละคนต่างก็มีชีวิตนิรันดร์ไม่มีที่สิ้นสุด จางหยูไม่คิดว่าจะปกป้องทุกคนได้ตลอด ถึงเขาจะมีความสามารถเพียงพอ แต่ไม่ช้าเขาก็จะเบื่อจางลู่พยักหน้าเห็นด้วย “ ร่างหลักพูดถูก ทุกคนต่างก็มีชีวิตของตัวเอง ร่างหลักไม่อาจจะตีกรอบพวกเขาไปตลอดได้ ยังไงซะพวกเขาก็เป็นคน ทุกคนต่างก็มีความคิดและชีวิตของตัวเอง พวกเขาไม่ใช่หุ่นเชิด และไม่มีใครอยู่ปกป้องพวกเขาไปได้ตลอด”“ จริงอยู่ว่าเด็กพวกนั้นต้องออกไปเสี่ยง แต่ข้าก็ยังเป็นห่วงพวกเขานิดๆ” เซียนกระบี่พเนจรพูดขึ้นมาจางลู่กรอกตาใส่ “ พวกเราแก่กันรึไงถึงเรียกพวกนั้นว่าเด็ก ?”ความว่างเปล่ามุมปากถึงกับกระตุก “ คนส่วนใหญ่ล้วนอยู่มานานกว่าเจ้า เจ้าอายุได้แค่เศษเสี้ยวของคนอื่น เราแก่กว่าเจ้าเยอะ…”ตอนนั้นหมาป่าละโมบก็ได้พูดขึ้น “ เอาล่ะ เลิกล้อเล่นกันได้แล้ว เรามาพูดเรื่องจริงจังกันเถอะ”เขามองไปที่จางหยูแล้วถามขึ้น “ ร่างหลัก เรื่องจักรพรรดิทั้งเก้า พวกนั้นแข็งแกร่งจริงๆรึ ?”