ตอนที่ 1917 : จับตัว

จางลู่และคนอื่นๆไม่ได้สนใจผลของการสร้างสมบัตินี้ว่าจะเป็นยังไง ยังไงซะพวกเขาแค่ต้องทำตามที่จิงหยานบอกมาโดยไม่ต้องสนว่ามันจะสำเร็จรึไม่ อันที่จริงมันไม่ได้เกี่ยวอะไรกับพวกเขาเลย ภารกิจนี้แค่ให้ช่วยจินหยางสร้างสมบัติขึ้นมา หากมีองค์ประกอบภายนอกเข้ามาเกี่ยวจนทำให้การสร้างนี้ล้มเหลว งั้นพวกเขาก็ใช่ว่าจะได้ค่าจ้างน้อยลง แม้ว่าจินหยางจะกล้ากว่านี้เป็นร้อยเท่าแต่ก็ยังไม่กล้าจะทำเช่นนั้น พวกเขาเป็นใครกัน ? เดาว่าจินหยางคงไม่มีความกล้าพอ ดังนั้นจางลู่และคนอื่นๆจึงไม่ได้สนใจกวนเหริน แต่กลับมองไปที่จินหยางแทนเรื่องนี้ จินหยางควรจะตัดสินใจ หาก จินหยางตัดสินใจยังไง พวกเขาก็จะทำตาม “ ข้าหยุดไม่ได้ !” ท่าทีของจินหยางแน่วแน่อย่างมาก เขามองไปที่กวนเหรินแล้วพูดขึ้น “ ท่านกวนเหริน การสร้างสมบัติโกลาหลนี้ขึ้นมาไม่อาจจะหยุดได้ สำหรับสมบัติโกลาหลแล้ว วัสดุระดับต่ำนั้นแม้ว่าจะหยุดได้และไม่ได้ส่งผลอะไรมากแต่สมบัติที่เราสร้างครั้งนี้ไม่ใช่สมบัติธรรมดา แม้ว่ามันจะไม่ได้ทำให้หินโกลาหลพังลงแต่มันก็จะมีข้อเสียในตัวสมบัติซึ่งจะส่งผลต่อรูปแบบสุดท้ายของสมบัติอย่างมาก” จินหยางแสดงสีหน้าเคร่งเครียดออกมา “ ข้าไม่ใช่คนที่ไล่ตามความสมบูรณ์แบบแต่ครั้งนี้คนที่ให้ข้าสร้างสมบัติชิ้นนี้ขึ้นมานั้นมีฐานะไม่ธรรมดา วัสดุเหล่านี้ล้วนแต่ได้มาจากเขา หากการสร้างผิดพลาดขึ้นมา งั้นก็จะทำให้วัสดุเสียเปล่า จากนั้นข้ากับท่านก็ไม่อาจจะรับผิดชอบได้ไหว” กวนเหรินยักคิ้ว “ โอ้ พูดจาใหญ่โตไม่ใช่น้อย แล้วเจ้าพูดถึงใครกัน ใครกันที่จ้างให้เจ้าสร้างสมบัตินี้ขึ้นมา ?” เขารู้ว่าจินหยางนั้นมีความสามารถและถูกให้ค่าโดยกองกำลังใหญ่ แม้แต่แม่ทัพของสามกองทัพและนายพลคนอื่นๆก็ยังเป็นมิตรด้วยแต่แล้วมันเกี่ยวอะไรกับเรื่องนี้ ? “ ข้าขอโทษด้วย ข้ารับปากกับเขาว่าจะปกปิดตัวตนของเขาเป็นความลับ” จินหยางส่ายหน้าและพูดขึ้น “แต่ข้าบอกท่านได้ว่าชายคนนั้น….ท่านไม่อาจจะรับมือได้แน่” เรื่องเก่อเย่นั้นจินหยางต้องจริงจัง แม้ว่าเขาจะกลัวกวนเหริน แต่ก็พอรับมือได้ สิ่งที่ทำให้เขากลัวจริงๆนั้นคือเก่อเย่ต่างหาก กวนเหรินหรี่ตาลงและพูดขึ้นมา “ เจ้ามั่นใจรึที่จะไม่ให้ความร่วมมือ ?” แม้ว่าจะสงสัยเรื่องคนที่จินหยางพูดถึง แต่เมื่อจินหยางไม่บอก งั้นกวนเหรินก็ไม่อาจจะบังคับอีกฝ่ายได้ แต่กวนเหริน ไม่ได้สนใจคนระดับสูงที่จินหยางพูดถึงเลย มันจะมีใครใหญ่กว่าแม่ทัพของเขาได้อีก ? หากมองทั้งเขตซื่อเซียวแล้วนอกจาก จิงหงแล้วจะมีสักกี่คนกันที่กล้างัดข้อกับเก่อเย่ ?“ ท่านกวนเหริน” จินหยางสูดหายใจเขาลึกๆแล้วพูดขึ้น “ หากท่านต้องการจะตรวจสอบเรื่องสายลับ ท่านถามมาได้โดยตรงก็ได้ ทำไมต้องทำให้มันยุ่งยากด้วย…”ท่าทีของเขาถือว่าอ่อนลง ในมุมมองของเขาแล้วการสร้างสมบัติขึ้นมานั้นนี่คือขั้นตอนที่สำคัญที่สุด เขาไม่อยากจะฉีกหน้ากวนเหริน เพราะมันไม่ได้เป็นผลดีกับใครเลย“ สายลับเผ่าสวรรค์นั้นเจ้าเล่ห์ แค่ถามนั้นจะตรวจสอบได้รึ ?” กวนเหรินยังยืนยันคำเดิม เขาไม่มีท่าทีว่าจะใจอ่อนเลย “ คนของทีมคังเฉียงต้องไปกับข้าที่โถงกองทัพสังเกตการณ์เพื่อรับการตรวจสอบ เมื่อตรวจสอบกับหินเสร็จแล้ว หากไม่มีปัญหาอะไรข้าจะให้พวกเขากลับมาสร้างสมบัติกับเจ้าต่อ”สีหน้าของจินหยางบิดเบี้ยวไป “ ท่านกวนเหริน ท่านจำเป็นต้องทำเช่นนี้เลยรึ?”กวนเหรินพูดขึ้นมา “ เจ้าพูดเกินไป เราก็แค่ทำตามกฎ”“ ร้อยปี !” จินหยางพูดขึ้นมา “ ท่านกวนเหรินให้เวลาเราแค่ 100 ปี จากนั้นข้าจะไม่ขัดขวางท่านในการเอาตัวทีมคังเฉียงไป…ข้าหวังว่าท่านกวนเหรินจะเมตตา” เขาคำนวณแล้วว่าด้วยพลังของแม่ทัพแล้ว อย่างมากก็กินเวลาแค่ไม่กี่สิบปีรึน้อยกว่านั้น เขาอยากสร้างสมบัติในขั้นตอนนี้ให้เสร็จก่อน หากโดนขัดจังหวะตอนนี้แล้วจะส่งผลต่อสมบัติอย่างมากเหตุผลที่เขาตั้งเวลา 100 ปีก็เพื่อมีช่องว่างไว้ต่อรองกับกวนเหรินกวนเหรินไม่ได้คิดต่อรองและพูดขึ้นมา “ ปีเดียวก็ไม่ได้ ! พวกเขาต้องไปกับข้าเดี๋ยวนี้ !”“ 10 ปี !” จินหยานพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด “ ท่านกวนเหริน ให้เวลาข้า 10 ปี ! หลังจากนั้นข้าจะให้ค่าตอบแทนกับท่าน…ลูกปัดสักล้านลูกเป็นยังไง ?”กวนเหริน ยิ้มออกมาด้วยท่าทีดูถูก “ เจ้าคิดว่าข้าเป็นใคร ? เจ้าคิดจะติดสินบนข้ารึ? ดูเหมือนว่าคนในทีมคังเฉียงจะมีปัญหาจริงๆ ! ข้าถึงกับสงสัยเจ้าว่ามีปัญหาไปด้วย ! ถ้าอย่างนั้นเจ้าก็ต้องไปกับเราด้วย !”ไม่ว่าจินหยางจะพูดยังไง แต่กวนเหรินก็ไม่สนและได้สั่งการกับทหาร “ เอาตัวพวกเขากลับไปที่โถง ข้าจะตรวจสอบตัวตนพวกเขาด้วยตัวเอง !”“ กวนเหริน!” จินหยางกังวลขึ้นมาจนตะโกนแต่ชื่อกวนเหริน “ เจ้ารู้รึไม่ว่ากำลังเล่นกับไฟอยู่ !”ไม่ว่าจินหยางจะพูดอะไรแต่กวนเหรินก็ไม่คิดจะตอบกลับ เขาแค่โบกมือให้กับทหารสั่งให้พวกนั้นรีบลงมือ