ตอนที่ 1920 : เยี่ยมเยียน

“ จินหยางครั้งนี้เจ้าไม่อาจจะส้างเกราะขึ้นมาได้ก็จริง แต่ข้าจะจ่ายให้เจ้าเอง” เก่อเย่ไม่อยากใส่ใจเรื่องนี้และรีบตัดปัญหาทันที เขาคิดจะไล่ทีมนภาออกจากที่นี่โดยเร็วที่สุด สำหรับความสูญเสียแล้ว นอกจากต้องโทษตัวเองที่โชคร้ายแล้วเขาจะทำอะไรได้ ? จ่ายให้เขารึ ? เมื่อได้ยินแบบนั้น จินหยางก็โล่งอกตราบใดที่เก่อเย่ไม่หาเรื่องเขา เขาก็ต้องขอบคุณพระเจ้าแล้ว จางลู่ยกนิ้วโป้งให้กับเก่อเย่และชมออกมา “ ท่านเก่อเย่ นี่ใจกว้างจริงๆ !” คนของเขาทำผิดพลาดเอง เขาที่เป็นแม่ทัพก็ต้องชดใช้ไม่ใช่รึ ? ปากของเก่อเย่กระตุก เขารู้สึกว่าคำพูดของจางลู่นั้นเหมือนกับเยาะเย้ยเขาอยู่ หากไม่ใช่เพราะจางลู่และคนอื่นๆเคยรังแกเขาแล้ว งั้นทำไมเขาต้องใช้เงินมากมายในการสร้างเกราะนี้ขึ้นมา ? เขาใช้ความคิดและทรัพยากรไปมากมายจนถึงจุดที่ถอยกลับไม่ได้แล้วเพื่อสร้างเกราะระดับสูงที่ทรงพลังที่สุดในประวัติศาสตร์ เก่อเย่ไม่กล้าคิดอะไรต่อ ยิ่งคิดเท่าไหร่เขาก็ยิ่งปวดใจมากเท่านั้น “ พวกท่านพูดตลกเกินไปแล้ว” เก่อเย่พยายามควบคุมอารมณ์ตัวเอง เขากลัวว่าหาพูดต่อไปเขาจะเป็นบ้า “ หากไม่มีอะไรแล้ว งั้นข้าขอส่งพวกท่านก่อน” จางลู่พูดขึ้นมา “ ไม่ต้องรีบร้อนไป” เขามองไปที่เก่อเย่ “ มันไม่ง่ายที่จะมายังโถงกองสังทัพเกตการณ์ ท่านเก่อเย่จะไม่พาเราเยี่ยมเยียนรอบๆหน่อยรึ ?” เก่อเย่อยากจะถามออกมาว่า “ เจ้าอยากไปไหนอีก? เจ้ามีอะไรต้องดูที่นี่รึไง?” แต่เขาก็ไม่กล้าจะพูดออกมา เขาไม่กล้าไล่พวกนี้ เขาไม่มีความกล้าพอจะปฏิเสธจางลู่และคนอื่นๆ“ ได้ ….งั้นเชิญ” เก่อเย่ได้แต่ตกลง เมื่อคนเหล่านี้อยากเยี่ยมชมโถงกองสังเกตการณ์ งั้นเขาก็จะพาพวกนี้ไปลั่วเซียงลังเลและขัดขึ้นมา “ ท่านแม่ทัพ นี่…มันผิดกฎไม่ใช่รึ ?”“ นี่คือโถงกองทัพสังเกตการณ์ ข้าคือกฎ” เก่อเย่พูดขึ้นมา “ เมื่อท่านจางลู่และคนอื่นๆสนใจที่นี่ งั้นข้าก็จะพาพวกเขาไปดูรอบๆ หากมีใครคัดค้านก็ให้มาหาข้าโดยตรง หากจักรพรรดิซื่อเซียว จะว่ากล่าวข้า งั้นข้าจะรับไว้เอง “ระหว่างที่พูดนั้นเขาก็มองไปที่จางลู่ แต่เขาก็ต้องผิดหวังที่จางลู่ทำราวกับไม่ได้ยินอะไรและไม่ได้แสดงท่าทีใดๆออกมาเขาคิดว่าคำพูดของเขาจะทำให้พวกนี้ล้มเลิกความคิดนี้แต่เขาคิดผิดไป จางลู่และคนอื่นๆไม่ได้สนใจซื่อเซียวแม้แต่น้อย ในเวลาเดียวกัน ลั่วเซียงก็ได้แต่ปิดปากเงียบ ไม่กล้าจะพูดอะไรอีก“ งั้น…” จินหยางลังเลขึ้นมา “ ข้าขอตัวก่อน”จางลู่ตบไหล่จินหยางและพูดขึ้น “ ไม่ต้องกังวลไป เมื่อเรามาที่นี่ด้วยกันก็ไปด้วยกันเถอะ”เจ้าสำนักพยักหน้าและพูดขึ้น “ เกราะนั้นยังสร้างไม่เสร็จ ภารกิจของเราก็ยังไม่เสร็จสิ้นด้วย เราค่อยกลับไปด้วยกัน”“ นี่….พวกท่านยังคิดจะสร้างมันต่อรึ ?” จินหยางพูดและมองไปที่เก่อเย่“ เมื่อท่านจางลู่และคนอื่นๆเต็มใจจะช่วย งั้นทำไมเจ้าถึงจะปฏิเสธล่ะ ?” เก่อเย่มองไปที่จินหยาง “ แม้ว่าจะสร้างเกราะที่ดีขึ้นมาไม่ได้แต่ก็ดีกว่าไม่ได้อะไรไม่ใช่รึ ?”นี่เป็นการชี้ทางให้กับจินหยางเมื่อเก่อเย่พูดแบบนั้น จินหนางก็ไม่กังวลและพยักหน้าตอบรับ “ ที่ท่านเก่อเย่ พูดมามีเหตุผล”จางลู่ยิ้มออกมา “ไปเถอะ ท่านเก่อเย่ ครั้งนี้ต้องรบกวนท่านพาเราเยี่ยมชมที่นี่ด้วย”เจ้าสำนัก, ความว่างเปล่า และคนอื่นๆพากันเผยท่าทีสนใจโถงกองสังเกตการณ์ขึ้นมา