ตอนที่ 1925 : พบกับจักรพรรดิอีกครั้ง

มันยังไม่ชัดเจนว่าจักรพรรดิคังเฉียงคือคนที่ปลอมตัวมาหรือไม่ เขาอยากจะใช้โอกาสนี้ในการตรวจสอบตัวตนที่แท้จริงของอีกฝ่าย หากจักรพรรดิคังเฉียงเป็นจักรพรรดิเผ่าสวรรค์ปลอมตัวมาจริงๆ งั้นเขาก็ไม่ลังเลที่จะขับไล่อีกฝ่ายออกจากอาณาเขตเขตซื่อเซียว หากจักรพรรดิคังเฉียงคือหนึ่งในจักรพรรดิฝั่งมนุษย์ปลอมตัวมา แม้ว่าเขาจะไม่ได้ร่วมมือกับฉิวหวังในการกำจัดอีกฝ่ายแต่แน่นอนว่าเขาต้องสั่งสอนอีกฝ่าย ในตอนที่ซื่อเซียวคิดจะไปยังโกลาหลหินกับฉิวหวัง อยู่ๆร่างหลักก็รับรู้บางอย่างได้พร้อมสีหน้าที่เปลี่ยนไป เขาคิ้วขมวด “ พวกนั้นกำลังมา !” “ ไปที่เขตซื่อเซียวก่อน เราเดินทางไปที่หมู่บ้านเสี่ยวอันก่อนแล้วค่อยเดินทางไปโกลาหลหินจากที่นั่นเพื่อที่เราจะได้หลบพวกกุยหลิงได้” ซื่อเซียวพูดขึ้น แม้ว่าเขาจะไม่ได้กลัวกุยหลิงและถึงกับมีความสามารถในการกำจัดพวกมัน แต่เขาก็ไม่คิดจะลงมือง่ายๆเพราะมันจะเป็นการปลุกกุยหลิงตัวอื่นๆขึ้นมา เมื่อโดนหมายหัวแล้ว เขาคงไม่กล้าจะออกจากเขตซื่อเซียวไปอีกนาน ครั้งที่แล้วที่เขาสู้กับจักรพรรดิคังเฉียง ซื่อเซียวรู้สึกว่ากุยหลิงได้ตื่นขึ้นมาแต่มันไม่ได้หมายหัวเขา นี่ถือว่าเป็นโชคดีในโชคร้าย “ เจ้าจะใจดีแบบนั้นเลยรึ ?” ฉิวหวังมองไปที่ซื่อเซียวด้วยสีหน้าสงสัย เผ่าสวรรค์สำหรับมนุษย์แล้วคือศัตรูกัน เขาไม่สงสัยว่าว่าหากซื่อเซียวมีโอกาสฆ่าเขา งั้นซื่อเซียวก็คงไม่ปล่อยโอกาสนี้ทิ้งไป แต่ตอนนี้ซื่อเซียวกลับคิดที่จะช่วยเขาแทน ซื่อเซียวพูดขึ้นมา “ เจ้ากับข้าเป็นแค่ร่างแยก เจ้าจะกลัวทำไมกับการที่ร่างแยกโดนทำลาย ?” เมื่ออยู่ในเขตซื่อเซียว เขามีเป็นหมื่นวิธีในการฆ่าร่างแยกของฉิวหวัง แต่เขาไม่จำเป็นต้องทำแบบนั้นเพราะนี่เป็นแค่ร่างแยก แม้ว่าจะสร้างความเสียหายได้ในระดับหนึ่งแต่ก็ไม่อาจจะทำให้แก่นเสียหายได้ ถ้าเขาทำแบบนั้น มันก็เท่ากับการเพิ่มความขัดแย้งให้กับทั้งสองฝั่ง มันอาจจะทำให้เกิดสงครามขึ้นมา ฉิวหวังหัวเราะออกมา “ กลัวรึ ? ทำไมข้าต้องกลัวด้วย ? รีบเปิดวังวนเถอะ กุยหลิงมันกำลังมาแล้ว” ฉิวหวังไม่คิดจะเสียเวลากับกุยหลิง เขาไม่อยากหาเรื่องกุยหลิงที่เป็นจ้าวแห่งเขตนี้ ซื่อเซียวได้เปิดช่องทางสู่เขตซื่อเซียวทันที ต่อมาทั้งสองก็ได้ปราฏตัวขึ้นมาในเขตซื่อเซียว เมื่อวังวนนั้นหายไป ประมาณ 10 อึดใจต่อมาสิ่งมีชีวิตที่คล้ายกับผึ้งกว่าหลายหมื่นตัวก็ได้ปรากฏตัวในจุดที่พวกเขาหายตัวไป พวกมันมากันเป็นฝูงบินวนกันไปรอบๆและกรีดร้องออกมา มันบินวนในพื้นที่ที่ไม่มีคลื่นพลังของจักรพรรดิและทำการโจมตี มันทำให้ผู้คนตายไปจำนวนมาก เมื่อเข้ามาในเขตซื่อเซียว ทั้งสองก็ไม่คิดสนใจพวกที่ต้องตายไปแม้ว่าพื้นที่นี้จะอยู่ในการปกครองของซื่อเซียว แต่ซื่อเซียวก็ไม่ได้ใส่ใจอะไร เขายังคงแสดงท่าทีเฉยเมยออกมา“ ไม่คิดเลยว่าเจ้าจะกล้าเข้ามาในโกลาหลซื่อเซียวจริงๆ เอาจริงๆแล้วหากเป้าหมายของเราไม่ใช่จักรพรรดิคังเฉียง ข้าคงไม่ให้ร่างแยกของเจ้าเข้ามาที่นี่” ซื่อเซียวพูดขึ้นและมองไปที่ฉิวหวังด้วยความแปลกใจ เขากับฉิวหวังมีความแค้นเคืองกันมานาน ตราบใดที่ทำให้อีกฝ่ายเจ็บตัวได้ เขาก็พร้อมจะทำแต่ครั้งนีเขาเลือกที่จะร่วมมือกับฉิวหวังแทนฉิวหวังพูดขึ้นมาด้วยสีหน้าเฉยเมย “ ไร้สาระ รีบพาข้าไปที่โกลาหลหินได้แล้ว”เขาไม่อยากเสียเวลากับซื่อเซียว“ เจ้าอารมณ์ร้อนกว่าข้าตั้งแต่เมื่อไหร่กัน ?” ซื่อเซียวยักคิ้วแต่ไม่รอช้า เขาได้ส่งฉิวหวังไปที่หมู่บ้านเสี่ยวอันผ่านวังวนก่อนจะเดินทางไปยังทะเลโกลาหล เขาแผ่การรับรู้ออกไปก่อนจะล็อคเป้าไปที่โกลาหลหินทันทีแค่ไม่กี่อึดใจพวกเขาก็มาถึงโกลาหลหินแล้ว“ นี่คือโกลาหลหิน” ซื่อเซียวยืนอยู่ในทะเลโกลาหลแล้วพูดขึ้นมา “ อย่าหาว่าข้าไม่เตือนเจ้า จักรพรรดิคังเฉียงนั้นยากจะจัดการได้ เขาแกร่งอย่างมาก เขากล้าเข้ามาในทะเลโกลาหล แค่เจ้าคนเดียวนั้นข้ากลัวว่ายากที่จะจัดการกับเขาได้ บางทีเจ้าอาจจะเจ็บตัว”เมื่อได้ยินแบบนั้น ฉิวหวังก็แปลกใจอย่างมาก “ กล้าเข้ามาในทะเลโกลาหลด้วยร่างหลักรึ ?”กล้าจริงๆ !จักรพรรดิคังเฉียงคนนี้ไม่กลัวตายรึไง ?ต้องรู้ก่อนกว่าแม้แต่จักรพรรดิเก่าแก่ก็ยังไม่กล้าใช้ร่างหลักเข้ามาในทะเลโกลาหล จักรพรรดิคังเฉียงคนนี้มีความกล้ามากแค่ไหนกัน ?“ ไม่งั้นข้าจะเจ็บตัวได้ง่ายๆได้ยังไง ?”ซื่อเซียวพึมพำออกมมา “ เราล้วนแต่เป็นจักรพรรดิ ข้าได้ส่งร่างแยกออไปสู้แต่เขากลับใช้ร่างหลัก มันไม่มีทางที่จะสู้ได้เลย…น่าเสียดายที่เขาโชคดีที่ไม่โดนสิ่งนั้นหมายหัว ไม่งั้นแล้วแม้ว่าจะมีสักสิบชีวิตแต่ก็ยากจะรอดได้”เมื่อเป็นเรื่องกุยหลิงแล้ว เขาก็แสดงความกลัวออกมาผ่านสายตาเท่าที่ทุกคนรับรู้คือจักรพรรดินั้นคือตัวตนสูงสุดในทะเลโกลาหล แต่มีแค่จักรพรรดิทั้งเก้าเท่านั้นที่รู้ว่าในทะเลโกลาหลมีตัวตนที่พวกเขาต้องกลัว สิ่งนั้นไร้เทียมทาน หากกล้าหาเรื่องมัน งั้นแม้แต่จักรพรรดิก็ยากที่จะรอดได้