ตอนที่ 1927 : ร่างแยก

“ เจ้าจะลองดูก็ได้” จางหยูหัวเราะออกมา เขาไม่ได้สนใจ ฉิวหวังมากนัก “ เจ้าจะเรียกจักรพรรดิเผ่าสวรรค์ทั้งหมดมาช่วยก็ได้ ข้ารอได้” ด้วยความแข็งแกร่งของเขาแล้ว เขาสามารถดึงโกลาหลหินเข้าไปในโลกตันเถียนได้อย่างง่ายดาย ตราบใดที่ไม่เป็นภัยต่อโกลาหลหิน งั้นเขาก็ไม่กังวลว่าใครจะทำอะไรเขาได้ ฉิวหวังหัวเราะออกมาด้วยความโกรธ “ พูดจาใหญ่โตซะจริงๆ ! ให้จักรพรรดิเผ่าสวรรค์มาร่วมมือกับเพื่อสู้กับเจ้าน่ะรึ ? เจ้าไม่คิดว่าหลงตัวเองเกินไปหน่อยรึไง !” เขาไม่อยากคิดจะแบ่งความลับของกล่องกระบี่ให้กับจักรพรรดิคนอื่นรู้ เขาอยากรู้เรื่องนี้เพียงคนเดียว หากจักรพรรดิคนอื่นรู้ความลับของจ้าวแห่งทะเลโกลาหล งั้นมันอาจจะไม่ใช่เขาที่จะได้กล่องกระบี่ไป ด้วยนิสัยของจักรพรรดิคนอื่นๆแล้ว พวกเขาน่าจะฆ่ากันเองเพื่อแย่งชิงให้ได้กล่องกระบี่มา “ พูดต่อไปก็ไม่มีประโยชน์” จางหยูพูดขึ้น “ หากให้ข้ายกกล่องกระบี่ให้ คงไม่อาจจะทำได้ แต่หากเป็นการสู้กัน ข้าพร้อมเสมอ แต่ข้าขอแนะนำเจ้าก่อน ข้าไม่ใช่คนที่เจ้าจะหาเรื่องได้ เมื่อเจ้าคิดจะหาเรื่องข้าจริงๆ เจ้าก็ต้องเตรียมตัวชดใช้เอาไว้ ราคานี้อาจจะเป็นชีวิตของเจ้าเอง” ความแข็งแกร่งของจางหยูเพิ่มขึ้นมาก และตอนนี้ก็เป็นเวลาที่พอดีที่เขาอยากจะหาจักรพรรดิมาสู้ด้วยเพื่อยืนยันความแข็งแกร่งที่แท้จริง พูดไปแล้วเขาก็ยังไม่เคยสู้กับจักรพรรดิจริงๆเลย ครั้งที่แล้วเป็นร่างแยกของซื่อเซียว ครั้งนี้ก็เป็นแค่ร่างแยกของฉิวหวัง จักรพรรดิเหล่านี้ระวังตัวจริงๆ พวกเขาไม่คิดจะส่งร่างหลักออกมาง่ายๆ ดูเหมือนว่าในทะเลโกลาหลแห่งนี้ มันมีบางอย่างที่ทำให้พวกนี้กลัวอยู่ “ ฮ่าฮ่า..” ฉิวหวังหัวเราะออกมาด้วยท่าทีดูถูก “ แค่เจ้าน่ะรึ ? เจ้ากล้าดีมาจากไหนถึงได้มาขู่ข้า ?” จางหยูส่ายหน้าและพูดขึ้นมา “ นี่ไม่ใช่คำขู่แต่เป็นคำแนะนำ เจ้าเลือกจะฟังรึไม่ก็ได้ตามแต่ใจเจ้า แต่ผลลัพธ์นี้เจ้าต้องจำเอาไว้ว่าเจ้าเป็นคนเลือกเอง” ฉิวหวังมองไปที่จางหยูแล้วพูดขึ้น “ ได้ ข้าเองก็อยากเห็นเช่นกันว่าเจ้าจะทำให้ข้าต้องจ่ายอะไร” จากนั้นฉิวหวังก็พูดขึ้นต่อ “ รอก่อนเถอะ อีกไม่นาน จักรพรรดิคังเฉียงรวมถึงทีมคังเฉียงจะต้องโดนทำลาย !” เมื่อพูดจบ ฉิวหวังก็คิดจะเดินทางกลับ เมื่อไม่อาจจะใช้ไม้อ่อนได้ งั้นก็ต้องใช้ไม้แข็ง แม้ว่าจะอันตรายและอาจจะปลุกตัวตนที่น่ากลัวขึ้นมาแต่ตราบใดที่ได้เป็นจ้าวแห่งทะเลโกลาหลได้ งั้นไม่ว่าจะอันตรายแค่ไหนก็คุ้มค่า“ คิดจะกลับแล้วรึ ?” จางหยูมองไปที่ฉิวหวังด้วยท่าทีเฉยเมย พลังจิตของเขาแผ่ออกไปผนึกพื้นที่รอบๆเอาไว้จนฉิวหวังไม่อาจจะเดินหน้าต่อได้ “ ใครอนุญาตให้เจ้าไปกัน ?”เมื่อรู้สึกถึงกำแพงที่จำกัดการเคลื่อนไหวของตัวเอง ฉิวหวังก็สีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย เขาพูดขู่ขึ้นมา “ คังเฉียงเจ้าอย่าคิดว่าตัวเองสูงส่งเกินไปนัก !”“ เมื่อเจ้าคิดจะลงมือกับข้า เจ้าหวังให้ข้าปราณีร่างแยกของเจ้ารึ ?” จางหยูฮึดฮัดออกมา พลังจิตของเขาเริ่มบีบตัวเข้ามาราวกับภูเขาที่กดทับตัวฉิวหวังเอาไว้ แรงกดดันอันน่ากลัวนี้ราวกับมีน้ำหนักหลายล้านตันต่อมาร่างของฉิวหวังก็โดนบดขยี้โดยไม่อาจจะต้านทานได้เลยหากเทียบกับตอนที่จัดการกับซื่อเซียวแล้ว ความแข็งแกร่งของจางหยูในตอนนี้ก้าวกระโดดขึ้นมาอย่างมาก ฉิวหวังไม่อาจจะมีโอกาสที่จะต้านทานได้เลยแม้แต่น้อย เขาถึงกับโดนทำลายไปในทันทีภายใต้พลังจิตที่บีบอัดลงมานี้ก็เกิดการระเบิดขึ้น แต่มันไม่ได้ส่งผลอะไรต่อโลกป่าเลยแม้แต่น้อย….“ คังเฉียง !” ในภูเขาลึกลับแห่งหนึ่งเสียงของฉิวหวังได้ดังก้องไปทั่ว พื้นที่ในเขตของเขาสั่นไหว นายพลทั้งหมดต่างก็พากันตัวสั่น คนในเผ่าสวรรค์ต่างก็พากันหมอบลงกับพื้นไม่กล้าแม้แต่จะหายใจขนาดหัวหน้าแม่ทัพยังมีสีหน้าเปลี่ยนไปและเกิดหวาดกลัวขึ้นมา เขาไม่รู้เลยว่าใครกันที่ทำให้จักรพรรดิโกรธแบบนี้ได้หลังจากนั้นสักพักแรงกดดันนี้ก็หายไป ทุกอย่างก็ได้กลับมาเป็นดังเดิมอย่างช้าๆบนภูเขาลูกหนึ่ง ร่างของฉิวหวังสั่นไหวด้วยความโกรธ รังสีอาฆาตแผ่ออกมารอบตัวเขา“ ข้าจะฆ่าเจ้า ! ข้าสาบานว่าจะฆ่าเจ้า !”ฉิวหวังกัดฟันแน่นชัดแล้วว่าเขาเกลียดจางหยูแค่ไหนเขาไม่เคยเสียหน้าหน้าแบบนี้มาก่อนตอนที่เขาก้าวขึ้นมาเป็นจักรพรรดิ เขาก็ด้อยกว่าจักรพรรดิทั้งสี่ หลังจากที่ใช้เวลาไปนานรวมถึงการเติบโตของเผ่าสวรรค์สุดท้ายความแข็งแกร่งของเขาก็เพิ่มขึ้นอย่างมาก จนเขาก็สามารถสู้กับจักรพรรดิมนุษย์ได้ แต่เขาไม่เคยแค้นแบบนี้และไม่เคยเสียหน้าแบบนี้มาก่อนตอนนี้สุดท้ายเขาก็รับรู้ถึงความพ่ายแพ้แล้ว มันได้สร้างความทรงจำที่เจ็บปวดให้กับเขาอย่างมาก