ตอนที่ 1928 : ทะเลบรรพกาล

“ ไม่ใช่แบบนั้นรึ ?” ซื่อเซียวมองไปที่จางหยูด้วยสีหน้าเหลือเชื่อ “ เจ้าเป็นถึงจักรพรรดิแต่กลับต้องการจะยืมลูกปัดดั้งเดิม ?” ลูกปัดดั้งเดิมนั้นเป็นของที่จักรพรรดิทุกคนต้องมีอยู่แล้วไม่ใช่รึ ? ต้องรู้ก่อนว่าลูกปัดดั้งเดิมส่งผลต่อจักรพรรดิเพียงน้อยนิด คือแค่ให้พวกเขารักษาความเป็นระเบียบของโกลาหลเอาไว้ได้ เพื่อจะรักษาความเสถียรของโกลาหลแล้ว พวกเขาจึงใช้ลูกปัดดั้งเดิมแต่ไม่ได้ใช้มันมากเท่าไหร่นัก ที่อื่นลูกปัดดั้งเดิมอาจจะมีประโยชน์บ้าง ส่วนใหญ่ใช้ในกองทัพและเมืองและเอาใช้แทนเงิน แต่ถึงจะเป็นแบบนั้นก็ยังเหลืออีกมาก ลูกปัดที่เหลือนั้นจะถูกเก็บเอาไว้ และสุดท้ายก็เพิ่มพูนเป็นจำนวนมหาศาล ซื่อเซียวไม่รู้ว่าลูกปัดดั้งเดิมของตนมีมากแค่ไหน เพราะมันมากเกินไปจนไม่อาจจะนับได้ เขาไม่ได้คิดจะนับ และบางทีมันอาจจะมี พันล้าน ? ล้านล้าน ? ไม่ซื่อเซียวมีลูกปัดดั้งเดิมมากกว่านั้น ไม่ใช่แค่ซื่อเซียวเท่านั้น แต่จักรพรรดิคนอื่นๆเองก็มีลูกปัดดั้งเดิมมหาศาลเช่นกัน แม้ว่าจะใช้ลูกปัดดั้งเดิมจนหมดแต่ตราบใดที่ต้องการ พวกเขาก็สามาถหาลูกปัดดั้งเดิมมาได้นับไม่ถ้วนอยู่ดี ซื่อเซียวไม่รู้จริงๆว่าทำไมจางหยูที่เป็นจักรพรรดิถึงไม่มีลูกปัดดั้งเดิม จนตอนนี้เขาก็ยังเชื่อว่าจางหยูเป็นจักรพรรดิคนอื่นปลอมตัวมา แต่จางหยูเสแสร้งเก่งเกินไปจนเขาไม่อาจจะมองช่องโหว่ของอีกฝ่ายได้ “ เอิ่ม..” อยู่ๆ ซื่อเซียวก็เปลี่ยนท่าที “ รึว่าคนในทีมคังเฉียงใช้ลูกปัดดั้งเดิมที่ข้าให้ไปหมดแล้ว ? เจ้าใช้ลูกปัดทั้งหมดเพื่อสร้างทีมคังเฉียงขึ้นมารึ ?” เมื่อคิดถึงแม่ทัพรวมถึงนายพลอีกจำนวนมากซื่อเซียวก็พอเข้าใจได้ จางหยูยังไม่ทันได้ตอบกลับ ซื่อเซียวก็แสดงสีหน้ามั่นใจออกมา “ เจ้าคงใช้ลูกปัดเหล่านั้นในการสร้างทีมคังเฉียงขึ้นมา ! ไม่แปลกเลยที่ทีมคังเฉียงจะมีแม่ทัพ, รองแม่ทัพและนายพลมากแบบนี้ได้…”ถ้าเขาเอาลูกปัดทั้งหมดออกมาใช้เพื่อสร้างกองกำลัง งั้นเขาก็อาจจะได้ทีมที่แข็งแกร่งเหมือนกับทีมคังเฉียงขึ้นมาแต่มันแค่ว่ามันต้องใช้เวลานาน มันเป็นการเสียเวลาเปล่า และต้องใช้พลังงานอย่างมาก เขาจึงไม่คิดจะสนใจมันไม่มีใครที่สมควรได้รับการดูแลจากจักรพรรดิ“ ข้าไม่เข้าใจ ทีมคังเฉียงมีอะไรพิเศษถึงทำให้เจ้าดูแลพวกเขาดีแบบนี้ ?” ซื่อเซียวมองไปที่จางหยูแล้วถามขึ้นมา “ กลุ่มมดเหล่านั้นคู่ควรกับการดูแลของเจ้ารึ ?”สำหรับจักรพรรดิแล้ว พวกที่ต่ำกว่าจักรพรรดิล้วนแต่เป็นมดบางทีแม่ทัพหนึ่งรึสองคนที่โดดเด่นอาจจะได้รับการชื่นชมจากพวกเขารึอาจจะให้สมบัติระดับสมบูรณ์กับพวกนั้น แต่นั่นก็แค่ไม่กี่คน มันคือคนแบบจินหงเท่านั้นที่จะพอมีค่าในสายตาของจักรพรรดิบ้าง“ พวกเขาไม่ใช่มดในสายตาของข้า” จางหยูตอบกลับเขาไม่คิดอธิบายอะไรต่อเรื่องค่าของคนเหล่านี้เพราะถึงเขาจะอธิบายไป แต่ซื่อเซียวก็ไม่เข้าใจอยู่ดีเขามองไปที่ซื่อเซียวแล้วพูดขึ้น “ เจ้าบอกมาว่าเจ้าจะให้ข้ายืมรึไม่ ?”ซื่อเซียวกรอกตาใส่แล้วพูดขึ้น “ หากข้าให้เจ้ายืมลูกปัดก็ทำได้ แต่เจ้าต้องตอบคำถามข้ามาก่อน” “ คำถามอะไร ?”“ เจ้าเป็นใครกันแน่ ?” ซื่อเซียวมองไปที่จางหยูแล้วถามขึ้นมา “เย่าหยาง? หว่านเกอรึอู่หมิงกัน ?”เขาตัดสินได้แล้วว่าจางหยูน่าจะเป็นจักรพรรดิมนุษย์ ไม่งั้นแล้วจางหยูคงไม่มีทางบ่มเพาะแม่ทัพมนุษย์ขึ้นมาได้ขนาดนี้แต่จางหยูจะเป็นใครนั้น ซื่อเซียวก็ไม่อาจจะเดาออกได้เพราะสามคนนี้ล้วนแต่มีบุคลิกต่างกับจางหยูสิ้นเชิงจางหยูส่ายหน้าและพูดขึ้น “ คำถามนี้ข้าตอบเจ้าตามจริงได้ ข้าไม่ใช่หนึ่งในเก้าจักรพรรดิเหล่านั้น แต่ข้าเป็นจักรพรรดิคนที่ 10”“ ไม่มีทาง” ซื่อเซียวเถียงขึ้นมาทันที “ มันมีแค่จักรพรรดิเพียง 9 คนเท่านั้นในทะเลโกลาหล นี่คือกฎของทะเลโกลาหล ไม่อาจจะมีใครฝ่าฝืนกฎนี้ได้ … เจ้าคิดจะโกหกข้ารึไง”“ เจ้าบอกว่ากฎของทะเลโกลาหล แต่หาก…ข้าไม่ใช่จักรพรรดิของทะเลโกลาหลล่ะ ?” จางหยูถามขึ้นมา