ตอนที่ 1943 : 20 ล้านล้าน

ปากของซุนหยานกระตุกไปตาม ไม่คิดเลยว่าเจ้าสำนักจะพูดออกมาแบบนี้ ทางที่จะสามารถช่วยซุนเหมิงได้นั้น คือต้องมีลูกหลานรึ ? วิธีนี้…ไม่น่าอายไปหน่อยรึ ? มันไม่ใช่แค่น่าอายแต่ยังฟังดูน่าตลกอีกต่างหาก ! แต่หากไม่นับเรื่องความอับอายแล้ว หากลองคิดดูดีๆวิธีนี้ก็เหมือนจะมีเหตุผลอยู่บ้าง ทำไมซุนเหมิงถึงสามารถเปิดมิติในกล่องกระบี่ได้ ? บางทีเพราะเลือดในตัวนางที่มีจิตของตระกูลซุนประทับเอาไว้ นอกจากนี้แล้วก็อาจจะมีองค์ประกอบอื่นๆ แต่สององค์ประกอบนี้น่าจะเป็นส่วนสำคัญมากกว่า แค่ว่ามันไม่มีทางอื่นแล้วจริงๆงั้นรึ ? พวกเขาต้องทำแบบนี้จริงรึ ? วิธีนี้น่าอายเกินไป มันยากที่จะรับได้ ! “ แน่นอนข้าแค่เสนอวิธีก็เท่านั้น จะตัดสินใจยังไงก็ขึ้นอยู่กับพวกเจ้า” จางหยูบอกกับซุนหยานและซุนวู ซุนหยานและซุนวูต่างก็พากันเงียบไป พวกเขาไม่อาจจะตอบอะไรกลับมาได้ พวกเขารู้สึกว่าไม่ว่าจะตอบยังไงก็ดูน่าอายทั้งนั้น แต่หากวิธีนี้สามารถที่จะช่วยซุนเหมิงได้จริงๆ งั้น… แม้ว่าพวกเขาจะกลายเป็นเครื่องจักรผลิตลูกแต่พวกเขาก็ยอมที่จะทำ เมื่อเห็นท่าทีของทั้งสองจางหยูก็กระแอมออกมา “ ในฝั่งทะเลโกลาหลนั้นวพวกเขาจะทำยังไงข้าไม่สน แต่อย่าสร้างความวุ่นวายในทะเลบรรพกาลก็พอ” “ เจ้าสำนัก เราไม่…” ซุนวูแทบจะมุดแผนดินหนี จางหยูโบกมือและพูดขึ้น “ ไม่ว่าพวกเจ้าจะเลือกยังไง ข้าก็เข้าใจได้” ซุนหยานอ้าปากค้าง สุดท้ายเขาก็ยอมแพ้ที่จะอธิบาย เรื่องแบบนี้ไม่จำเป็นต้องอธิบายอะไร“ กล่องกระบี่นี่ข้าจะเก็บไว้ก่อน” จางหยูบอกกับทั้งสองคน “ เมื่อพวกเจ้าอยากทดสอบเปิดมันเมื่อไหร่ก็มาหาข้าได้เสมอ”หากเป็นแค่กล่องกระบี่ จางหยูคงไม่สนใจและมอบมันให้กับซุนหยานและซุนวู ยังไงซะของนี่ก็เป็นของตระกูลซุนแต่เมื่อ ซุนเหมิงโดนดูดเข้าไปในมิติในกลอง จางหยูก็รู้สึกว่ากล่องกระบี่นี่มีค่ามากกว่านั้น เมื่อกล่องกระบี่อยู่ในมือของเขา งั้นก็ไม่มีใครชิงมันไปได้ หากอยู่ในมือทั้งสองคน มันอาจจะเกิดปัญหาขึ้นมาซุนหยานพยักหน้า “ กล่องกระบี่นี่เก็บไว้กับเจ้าสำนักจะปลอดภัยกว่า”ทันใดนั้นซุนวูก็พูดขึ้นมา “ รบกวนเจ้าสำนักดูแลมันด้วย !”หากกล่องกระบี่หายไป งั้นถึงพวกเขาจะหาใครเปิดกล่องกระบี่ได้ก็ไม่มีประโยชน์อะไรอีกในสายตาของพวกเขาแล้วกล่องกระบี่นี้มีค่าเท่ากับซุนเหมิงจางหยูถอนหายใจออกมา ก่อนจะพูดว่า “ พวกเจ้าสบายใจได้ ”หากทั้งสองไม่คิดโกรธเขาคงเป็นไปไม่ได้ เรื่องนี้ถือว่าเป็นความผิดของจางหยู กล่องกระบี่นี่เป็นของตระกูลซุน หาก จางหยูคิดจะยึดมันมาคงไม่ใช่เรื่องเหมาะสม…ไม่นานทั้งสองคนก็ขอตัวกลับไปจางหยูไม่รู้ว่าพวกนี้จะไปหาวิธีเปิดกล่องกระบี่รึไปหาคู่ครอง ยังไงซะในช่วงนี้ก็คงไม่มีใครเปิดกล่องกระบี่ได้จางหยูตบไปที่กล่องกระบี่แล้วพึมพำออกมา “ ข้าหวังว่า ซุนเหมิงจะไม่เป็นอะไร ”เขาไม่รู้ว่าซุนเหมิงเป็นยังไงบ้างในตอนนี้ ที่อยู่ในมิติด้านในกล่อง นางจะหลับอยู่รึปลอดภัยดีรึไม่เขาก็ไม่อาจจะรู้ได้“ ซุนเหมิงเจ้าได้ยินข้ารึไม่ ?” จางหยูมองไปที่กล่อง เขาทำราวกับคุยกับกล่องกระบี่อยู่ “ เราจะพยายาม เราจะพยายามช่วยเจ้าออกมา ซุนหยานกับซุนวูรอเจ้าอยู่ ทุกคนในสำนักคังเฉียงรอเจ้ากลับมาอยู่”กล่องกระบี่ไมได้ตอบสนอง มันยังแน่นิ่งอยู่ตรงหน้าจางหยูตามเคย มันแผ่คลื่นพลังเก่าแก่ออกมาเป็นบางครั้งจางหยูนั่งอยู่ในทะเลบรพรกาลและนึกย้อนถึงเรื่องของไป่หลิง ในใจเขากลับรู้สึกเศร้าขึ้นมาเขานึกถึงจิ้งจอกน้อยที่ดุร้าย !